Illustratie: google.com
Het Wereldkampioenschap voetbal (WK) is intussen al enkele dagen gaande. Als je nou een voetballiefhebber bent of niet, je zal het WK zeker zien langskomen. Het is een activiteit waar je niet omheen kan. De promotie begon al heel lang voor de officiële start en de organisatie heeft niets aan het toeval overgelaten om zoveel mogelijk mensen te interesseren om of eraan mee te doen of als toeschouwer ervan te genieten. De core business van het WK is niet langer
het spelletje zelf, maar de gigantische commercie die het heeft ‘overwoekerd’. De exorbitante kosten waarmee het verkrijgen van uitzendrechten voor het toernooi gepaard gaan, zijn slechts een aspect van de transformatie die het grootste voetbalevenement heeft doorgemaakt.
Door de hoge kosten van de uitzendrechten, zagen broadcasters zich genoodzaakt om zoveel mogelijk sponsormomenten in te bouwen en zo de investering terug te verdienen. Voorts moesten televisiekijkers in onder meer het Verenigd Koninkrijk, die voorheen gratis naar dit mondiale evenement konden kijken, nu betalen om dat te kunnen doen. In verschillende landen waaronder ook Suriname, worden kijkers gedurende de nieuw ingevoerde drinkpauze geconfronteerd met veel reclames. Hoewel de vele reclames storend kunnen zijn, kan je de broadcasters geen verwijt maken dat ze mogelijkheden hebben uitgewerkt om de hoge kosten te dekken. Het gewijzigde beleid heeft namelijk alles te maken met de hoge kosten van de uitzendrechten.
Een ander voorval waaruit blijkt dat
de FIFA slechts uit is op het binnenhalen van een zo groot mogelijke winst, is het onvoorstelbaar hoge prijskaartje dat hangt aan de toegangsbewijzen voor de wedstrijden. Via een stroman heeft de organisatie toegangsbewijzen te koop aangeboden tegen duizelingwekkende bedragen, waarmee duidelijk is dat de top bezig is het WK te elitiseren. De prijzen van de toegangskaarten staan in schril contrast met de lage lonen waarmee grote delen van voornamelijk de Mexicaanse bevolking, moeten zien rond te komen. Terwijl ouders met de handen in het haar zitten over hoe de eindjes aan elkaar te knopen met hun karig loon, komen anderen met peperdure toegangsbewijzen hun land binnen om vooral te genieten van spectaculaire voetbalmomenten.
Degenen die direct nadeel ondervinden van de rare fratsen van de FIFA, zijn dan echt wel de voetballers. Terwijl ze net op dreef komen na een aftastende opening, worden ze gesommeerd naar de kant te gaan
voor de drinkpauze. Gedurende die pauze drinken ze wat en krijgen ook de nodige instructies van de technische staf, waardoor coaches de wedstrijd meteen kunnen beïnvloeden, zonder wissels te plegen. Die luttele minuten kunnen voldoende zijn voor landen die zich een ruimere staf en technische hulpmiddelen kunnen permitteren, om de tactiek tijdig aan te passen. Erger nog kan het momentum door de pauze verloren gaan, waardoor de desbetreffende ploeg benadeeld wordt.
Mireille Hoepel
