Rubriek: Road 2 World Cup 2026 – Deel 7

Het WK staat voor de deur. Vanaf 11 juni strijden 48 landenteams in de Verenigde Staten, Canada en Mexico om de meest felbegeerde titel in het wereldvoetbal. Hoewel Suriname zich net niet wist te plaatsen, zal dat de nationale én internationale voetbalpret allerminst drukken. Middels voorbeschouwingen van de verschillende poules telt Suriname Herald wekelijks met u af naar de aftrap van ’s werelds grootste voetbalevenement. Vandaag de voorbeschouwing van poule G met België, Egypte, Iran en Nieuw-Zeeland.

België: Europese klasse en ervaring Groep G brengt een interessante mix van traditie, talent en underdogverhalen samen. Op papier lijkt België de uitgesproken favoriet, maar de dynamiek van een toernooi kan altijd verrassingen opleveren. België behoort al jaren tot de mondiale subtop en beschikt nog steeds over een kern die op elk toernooi hoge ogen kan gooien. Kevin De Bruyne blijft de dirigent op het middenveld, met zijn passing en spelinzicht als wapen.

“Ervaring, kwaliteit en diepte in de selectie maken hen favoriet voor groepswinst.”

Voorin rekenen de Rode Duivels op Romelu Lukaku, die ondanks wisselende clubseizoenen op internationale podia vaak trefzeker is. Achterin staat Real Madrid-doelman Thibaut Courtois als betrouwbare sluitpost. België heeft een brede selectie met spelers als Youri Tielemans en Manchester City-vleugelaanvaller Jérémy Doku, die de ploeg extra creativiteit en snelheid geven. Hun grootste uitdaging is het managen van de fysieke belasting van de oudere (ster)spelers. Toch lijkt België in deze poule de logische nummer één: ervaring, kwaliteit en diepte in de selectie maken hen favoriet voor groepswinst.

Historisch gezien heeft België zich sinds 1982 vrijwel altijd geplaatst voor de knock-outfase, met als hoogtepunt de halve finale in 2018. Die traditie van stabiliteit en consistentie geeft de ploeg van coach Rudi Garcia een mentale voorsprong. Het team is gewend om onder druk te presteren, maar zal vooral moeten waken voor onderschatting

van tegenstanders.

Salah als nationale hoop Na afwezigheid in 2022 keert Egypte terug op het WK met een duidelijke troef: Mohamed Salah. De steraanvaller die onlangs afscheid nam van Liverpool is niet alleen een publiekslieveling, maar ook een speler die wedstrijden kan beslissen met één actie. Salah maakte zijn WK-debuut in 2018 en werd in aanloop naar dat wereldkampioenschap gezien als een van de mogelijke revelaties van het toernooi, maar werd geplaagd door een schouderblessure die hij enkele weken eerder opliep in de verloren Champions League-finale tegen Real Madrid.

“Ervaring, kwaliteit en diepte in de selectie maken hen favoriet voor groepswinst.”

Naast hem zijn Manchester City-aanvaller Omar Marmoush en Mahmoud Hassan alias ‘Trezeguet’ belangrijke aanvallende krachten, terwijl de defensie onder leiding van Mohamed Abdelmonem solide oogt. Historisch gezien hebben De Farao’s moeite om voorbij de groepsfase te komen, maar dit team is beter georganiseerd en beschikt over meer internationale ervaring. Salahs

vorm zal bepalend zijn: als hij zijn clubvorm kan meenemen (22 goals en assists in alle competities dit seizoen), is de tweede plaats in de poule realistisch. Egypte kan bovendien profiteren van het feit dat Iran en Nieuw-Zeeland minder aanvallende kwaliteit hebben.

Tactisch gezien speelt Egypte vaak compact en loert het op snelle omschakelingen. Salahs snelheid en dribbelvermogen zijn ideaal om tegen ploegen als Iran en Nieuw-Zeeland het verschil te maken. Tegen België zal Egypte waarschijnlijk defensiever opereren, in de hoop via een counter of standaardsituatie te scoren.

Iran en Nieuw-Zeeland: strijders en stuntkansen Iran is sinds het WK van 1998 in Frankrijk min of meer een vaste klant op WK’s en staat bekend om zijn discipline en defensieve organisatie. Onder coach Amir Ghalenoei mist het team wel een belangrijke naam: Sardar Azmoun is niet geselecteerd. Daardoor zal de ploeg vooral moeten leunen op compact spel en opportunistische counters. Hun

ervaring kan hen helpen om derde te worden en misschien via het nieuwe format alsnog door te stoten. Iran heeft in het verleden laten zien dat het grote landen kan frustreren: in 2014 verloor het team pas na een treffer in blessuretijd van Lionel Messi met 1-0 van Argentinië. In 2018 verloor de ploeg eveneens nipt van Spanje (0-1), terwijl het team op datzelfde toernooi een gelijkspel afdwong tegen Portugal. Hun fysieke kracht en tactische discipline maken de Perzische Leeuwen lastig te bespelen. Het probleem blijft echter het gebrek aan scorend vermogen: zonder Azmoun mist de ploeg een pure afmaker.

“Hun fysieke kracht en tactische discipline maken de Perzische Leeuwen lastig te bespelen.”

Nieuw-Zeeland daarentegen is de underdog van de groep. Met Chris Wood als ervaren spits hopen de Kiwi’s op een stunt. Hun fysieke kracht en teamspirit zijn troeven, maar het kwaliteitsverschil met België en Egypte is groot. Toch kan

Nieuw-Zeeland met een gelijkspel of een verrassende overwinning de dynamiek in de poule beïnvloeden. Voor de Oceaniërs is deelname aan het WK op zich al een succes. Hun spelers zijn vooral actief in kleinere competities, maar het team staat bekend om zijn onverzettelijkheid. Tegen Iran en Egypte kunnen ze met hun fysieke spel en lange ballen gevaarlijk zijn. Echter, tegen België lijkt het vooral een kwestie van schade beperken.

Conclusie België lijkt de zekere groepswinnaar, met Egypte als serieuze kanshebber voor de tweede plaats. Iran kan profiteren van het nieuwe format en als derde alsnog doorgaan, terwijl Nieuw-Zeeland vooral op stuntpunten mikt. Groep G belooft dus een mix van zekerheid en verrassing, waarin sterren als Salah en De Bruyne de sleutelrollen spelen.