Acht maanden na aantreden is het oordeel van de Vereniging van Economisten in Suriname (VES) hard: de regering-Simons/Rusland heeft nog altijd geen zichtbaar productiebeleid, schrijft Key News. Dat is geen detail, maar een fundamenteel falen. In een land dat juist nú moet bouwen aan verdienvermogen, blijft het bij commissies, praatgroepen
en herhaling van oude plannen. Zoals ook door de VES wordt aangehaald, ontbreekt het aan concrete maatregelen, tijdslijnen en uitvoering. Besturen is hier verworden tot uitstellen.
De keuze om opnieuw presidentiële commissies op te tuigen voor toerisme en landbouw is tekenend. Het suggereert daadkracht, maar levert vooral vertraging op. Rapporten liggen
er al, expertise is lokaal beschikbaar, maar wordt niet benut. In plaats van knopen doorhakken, kiest de regering voor een bestuurlijke omweg. Dat kost tijd—tijd die de economie niet heeft.
In de landbouw wordt de schade zichtbaar. Er is geen beleidsnota van LVV, sleutelposities blijven onderbezet en de sector dobbert zonder
richting. Het resultaat? Minder ingezaaid areaal in de rijstsector en dalende opbrengsten. Waar Suriname traditioneel exporteert, dreigt het nu terrein te verliezen. Dit is geen incident; het is het directe gevolg van beleidsloosheid.
Ook het veelbesproken ‘local content’-beleid blijft een lege huls zolang het niet is ingebed in een breder, afdwingbaar
productieplan. Zonder duidelijke prioriteiten, budgetten en verantwoordelijkheden blijven ministeries langs elkaar heen werken. LVV, EZ, TCT en Financiën zouden moeten sturen—maar zijn nauwelijks zichtbaar. Dat is geen coördinatieprobleem; dat is gebrek aan regie.
Het meest zorgwekkend is de afwezigheid van een strategie voor toekomstige inkomsten, met name richting het Gran Morgu-project.
Terwijl iedereen weet dat vanaf 2028 substantiële olie-inkomsten worden verwacht, is er geen plan hoe die middelen productief worden ingezet. Zonder voorbereiding dreigt het bekende scenario: geld komt binnen, maar verdampt zonder structurele economische versterking.
De conclusie is onontkoombaar. De regering-Simons/Rusland bestuurt reactief, zonder koers en zonder uitvoeringskracht. Acht maanden hadden
genoeg moeten zijn om prioriteiten te stellen en beleid te implementeren. In plaats daarvan is Suriname kostbare tijd verloren—met reële gevolgen voor productie, export en vertrouwen. Als dit tempo aanhoudt, wordt de rekening niet later, maar nú al betaald door de economie.
