ZONDER WETGEVING BLIJFT LOCAL CONTENT EEN HOLLE FRASE EN VLOEIT WINST NAAR BUITENLAND | DEEL2

Terwijl de internationale oliegiganten hun boorplannen voor de Surinaamse kust definitief hebben bezegeld, probeerde het Suriname Business Forum (SBF) op woensdag 28 januari 2026 de koppen bij elkaar te steken voor een nationale dialoogsessie die de ‘ontbrekende schakel’ in onze ontwikkeling moest blootleggen. Hoewel VSB-voorzitter Rekha Bissumbhar tijdens deze ontmoeting terecht benadrukte dat Local Content vraagt om een strategische aanpak, doelgerichte capaciteitsversterking en sterke instituties, hangt boven de Janet Tetary Ballroom de wrange vraag of we niet opnieuw gevangen zitten in een eindeloze cirkel van praten zonder presteren. De bittere realiteit is dat Local Content anno 2026 voor het overgrote deel van het lokale bedrijfsleven nog steeds een abstracte droom is, verscholen achter een muur van onbereikbare internationale standaarden en een schrijnend gebrek aan wettelijke bescherming.

De visie van de VSB, waarbij de nadruk ligt op de driehoek tussen overheid, bedrijfsleven en onderwijs, is theoretisch solide maar negeert de urgentie van

de klok die reeds de twaalfde slag heeft geslagen. Waar buurlanden dwingende wetgeving hanteerden om hun eigen ondernemers een gegarandeerde plek aan de tafel te bieden, blijft Suriname steken in publiek-private dialoogsessies. De sessie van het SBF was in die zin slechts deels constructief: het bood een podium voor het identificeren van de noodzaak voor certificering en kennisoverdracht, maar het verzuimde de politieke druk te verhogen voor een dwingend kader dat de nationale meerwaarde daadwerkelijk veiligstelt. Voor een land dat beweert aan de vooravond van rijkdom te staan, is het ronduit alarmerend dat de spelregels nu pas weer ‘geconcretiseerd’ worden terwijl de grote winsten al aan de horizon verdwijnen.

Ondernemers uit het midden- en kleinbedrijf staan in de praktijk buitenspel door een gebrek aan betaalbaar kapitaal en de onmogelijkheid om op te boksen tegen buitenlandse toeleveranciers die al jarenlang over de juiste papieren beschikken.

De zoveelste informatiebijeenkomst dreigt dan ook een

exercitie in bezigheidstherapie te worden als er geen keiharde garanties komen vanuit de beleidsmakers in de vorm van wetgeving met tanden. Zonder een dwingend wettelijk instrumentarium dat lokale participatie niet als een gunst, maar als een vereiste stelt, blijft Local Content niets meer dan een holle frase.

Het fundament van het Surinaamse huis vertoont door deze aanhoudende besluiteloosheid al diepe scheuren nog voordat de eerste olie naar boven komt, waardoor de vrees gerechtvaardigd blijft dat de rijkdom van onze bodem onherroepelijk naar het buitenland zal wegvloeien terwijl wij hier blijven steken in beleidskaders en intentieverklaringen.

UNITEDNEWS