Op de tafel van Simons: de prijs van arbeidsrust in een scheefgegroeid suriname.
PARAMARIBO – Terwijl de muren van het Kabinet van de President op vrijdag 30 januari het decor vormden voor een cruciaal overleg tussen de regering-Simons en vakcentrale Ravaksur Plus, hing de onzichtbare geest van drie decennia aan economisch wanbeleid zwaar in de kamer. De inzet van het gesprek was formeel de “verbetering van de rechtspositie van ambtenaren”, maar de werkelijke inzet is het overleven van de Surinaamse middenklasse. Na drie opeenvolgende regeringen waarin de economie structureel uit het lood is geslagen, eist het volk nu meer dan slechts
mooie woorden: men eist marktconforme beloning voor marktconforme prestaties.
Minister Marinus Bee van Binnenlandse Zaken vatte de ernst van de situatie treffend samen door te stellen dat werken en armoede niet langer hand in hand mogen gaan. Deze uitspraak raakt de kern van de frustratie onder de werkende klasse. De realiteit is dat de Surinaamse overheidssalarissen al jaren fungeren als een soort sociale bijstand met een werkplicht, in plaats van een eerlijke vergoeding voor geleverde diensten. De koopkracht is door opeenvolgende devaluaties en hyperinflatie nagenoeg verdampt. De huidige regering-Simons geniet momenteel nog van het voordeel van de twijfel, maar het geduld
is niet eindeloos. De eis is klip-en-klaar: een inkomen dat aansluit bij de realiteit in de winkelschappen.
Dat de rek er volledig uit is, werd pijnlijk duidelijk door recente excessen in vitale sectoren. Het debacle rond de luchtverkeerstoren, waar de veiligheid van ons luchtruim in het geding kwam door een chronisch tekort aan gemotiveerd personeel vanwege schandalig lage salarissen, is geen incident. Het is een voorbode. Wanneer hoogopgeleide specialisten die verantwoordelijk zijn voor honderden mensenlevens minder verdienen dan een informele handelaar op de hoek, is het systeem failliet. Als deze regering de roep om marktconformiteit negeert, zullen vitale staatsorganen als dominostenen omvallen.
De regering bevindt zich echter in een klassieke ‘Catch-22’. President Simons en minister Adelien Wijnerman van Financiën staan voor een loodzwaar macro-economisch dilemma. Enerzijds is een substantiële loonronde moreel en sociaal onvermijelijk om de braindrain te stoppen en de armoede te bestrijden. Anderzijds waarschuwen economen dat het ongecontroleerd pompen van miljarden aan extra SRD’s in de economie onherroepelijk leidt tot een nieuwe inflatiegolf. Zonder een directe stijging van de nationale productie of een dekking in harde valuta, holt de loonsverhoging van vandaag de koopkracht van morgen weer uit.
Hoe komt de regering uit deze wurggreep? Het antwoord ligt in het “geconcretiseerde wensenpakket” waar woordvoerder Armand Zunder naar verwijst, maar vooral in de moed om door te selecteren. Een marktconform salaris kan enkel standhouden als de overheid transformeert van een logge werkverschaffer naar een efficiënte machine. Dit betekent dat loonsverhogingen gekoppeld moeten worden aan hervormingen: het saneren van spookambtenaren en het heralloceren van middelen naar de ‘frontliners’ in de zorg, het onderwijs en de veiligheid.
De instelling van de tripartiete werkgroep en de heractivering van de Sociaal-Economische Raad (SER) zijn noodzakelijke stappen, maar de tijd van polderen zonder resultaat is voorbij. De burger wil niet alleen horen dat de regering “meegevoel” heeft. De burger wil een overheid die begrijpt dat arbeidsrust in 2026 niet meer te koop is met een eenmalige bonus, maar enkel met een duurzaam en waardevast perspectief. De koers die de komende weken wordt uitgezet, zal bepalen of deze regering de architect van de wederopbouw wordt, of de zoveelste beheerder van de neergang.
UNITEDNEWS
