GUYANA NEEMT WET OP OLIEFONDSEN AAN

De regering van Guyana negeerde de toenemende kritiek en oproepen in de afgelopen twee weken om de Natural Resource Fund Bill 2021 naar een speciale selecte commissie te sturen voor behoorlijke overweging en inbreng van de burgers, en gebruikte haar meerderheid van één zetel om het door het parlement te rammen woensdagavond, hoewel de oppositie vragen heeft gesteld over de wettigheid ervan, daarbij verwijzend naar verschillende schendingen van het reglement tijdens de chaotische taferelen die zich voordeden.

De parlementaire oppositie, Christopher Jones, was de eerste die de aanklacht leidde voor een schorsing van het debat, aangezien hij herinnerde aan de kritiek die het wetsvoorstel van verschillende kanten kreeg sinds het op 16 december 2021 in het Huis werd ingediend. Hij zei dat het niet meer dan eerlijk is dat de regering het voorlegt aan een commissie voor verdere overweging, aangezien het ernstige gevolgen kan hebben voor de toekomst van alle Guyanezen.

De

voorzitter van het parlement, Manzoor Nadir, weigerde de petitie van Jones door te laten gaan, aangezien hij hem opdroeg zijn woorden te bewaren voor wanneer het debat van start gaat. Vervolgens nodigde hij de Senior Minister met verantwoordelijkheid voor Financiën, Ashni Singh, uit om zijn opmerkingen over het wetsvoorstel te maken. Het was op dit punt dat er massale verwarring uitbrak. Leden van de oppositie begonnen te roepen: “Geen stelende wet mag erdoor!” terwijl ze met hun plastic wa-terflessen op hun bureau sloegen.

Sommige oppositieleden klommen zelfs op het podium waar de minister stond, terwijl ze naar hem schreeuwden. De voorzitter vroeg op dat moment om een ​​schorsing. Na de korte pauze was het duidelijk dat de regering door zou gaan met het wetsvoorstel, ook al zou er geen beschaafde bijdrage van de politieke oppositie komen.

Ondanks het tumult zette Singh door en hield hij zijn presentatie over het belang van het

wetsvoorstel. Na een opmerkelijk korte toespraak haastte hij zich vervolgens met de overweging van de clausules van het hele wetsvoorstel tegelijk en verzocht om een ​​stemming. De regeringsleden gaven allemaal hun goedkeuring en het wetsvoorstel werd aangenomen met al zijn verontrustende gebreken.

Sinds het wetsvoorstel op 16 december werd ingediend, heeft Kaieteur News een voortrekkersrol gespeeld bij het belichten van enkele van de belangrijkste mazen in de wet die plaats kunnen maken voor massale corruptie, leenwaanzin en geldverspilling. In het wetsvoorstel staan ​​verschillende berekeningsmethoden voor het opnemen van de oliedollars van het land. Maar als er zich een grote natuurramp voordoet, heeft de regering de bevoegdheid om die regels terzijde te schuiven en elk bedrag te trekken dat zij geschikt acht voor de genoemde noodsituatie. Belangrijk is dat er geen bepaling is die voorziet in misbruik van dit ‘noodmechanisme’.

Toen Guyana in 2018 de oprichting van zijn eerste NRF-wetgeving had nagestreefd, werd

het gewaarschuwd voor duidelijke straffen, anders zou het fonds het risico lopen de huidige en toekomstige generaties niet te dienen. Dit advies werd gegeven door het Natural Resource Governance In-stitute (NRGI), dat ook talloze voorbeelden van over de hele wereld aanhaalde over hoe vaak Natural Resource Funds gemakkelijk verkeerd worden beheerd en de daders ongestraft blijven.

Het 1Malaysia Development Berhad (1MDB)-fonds, opgericht in 2009, is een belangrijke bron van vermeende corruptie en wanbeheer gebleken. Ontworpen om in-vesteringen in Maleisië aan te trekken door joint ventures te vormen met buitenlandse bedrijven, had 1MDB in 2014 een schuld van meer dan 11 miljard dollar.

Een van de meer verdachte transacties is een investering van 1 miljard dollar in een Saoedische oliemaatschappij in 2009 die vermist is geraakt; fondsen die in 2012 zijn omgeleid van een staatsfonds van Abu Dhabi naar een bedrijf op de Britse Maagdeneilanden (een rechtsgebied met geheimhouding); en 4 miljard dollar

dat is verduisterd door Ma-leisische staatsbedrijven. Maleisië, de Ve-renigde Staten, Zwitserland, Singapore en het Verenigd Koninkrijk, proberen nog steeds het web van corruptie en witwasregelingen te ontrafelen dat verband houdt met het fonds en die huidige en toekomstige generaties van hun vermogen hebben beroofd.

De Azerbeidzjaanse en Iraanse fondsen zijn andere voorbeelden van budgettaire fondsen die zijn gebruikt om de erfenisprojecten van politieke partijen te financieren in plaats van voorzichtig te worden bewaard voor toekomstige generaties.

In Azerbeidz-jan hebben overheden bijvoorbeeld het Staatsoliefonds (SOFAZ) gebruikt om strategische overheidsprojecten, zoals de spoorlijn tussen Azerbeidzjan, Georgië en Turkije, rechtstreeks te financieren. Deze uitgavenposten waren niet onderworpen aan dezelfde rapportage- of openbare aanbestedingsvereisten als die welke werden gefinancierd via het reguliere begrotingsproces, en waren ook niet onderworpen aan evenveel parlementair toezicht.

In Iran heeft het nationale ontwikkelingsfonds van 40 miljard dollar van dat land le-ningen verstrekt aan bedrijven in de particuliere sector, coöperaties en economische ondernemingen

die eigendom zijn van niet-gouvernementele instellingen via agentbanken. Hoewel de fondsbeheerders geen informatie gaven over de specifieke beleggingen, onthulden nieuwsberichten waar ze daadwerkelijk heen gingen.

Belangrijk is dat de uitvoerende macht rechtstreeks controle had over het fonds en dat daarom sommige beslissingen de normale budgettaire en parlementaire procedures omzeilden. Rekening houdend met de voorgaande voorbeelden, naast andere gevallen van flagrant wanbeheer, werd Guyana aangespoord om “duidelijke gevolgen voor misdrijven” te hebben. Het wetsvoorstel is, ondanks deze en andere zorgen die naar voren zijn gebracht, met talloze mazen in de wet aangenomen.

Bron: www.kaieteurnewsonline.com