GPS-verplichting in het openbaar vervoer: typisch voorbeeld van beleid zonder cijfers en vooronderzoek

De aangekondigde GPS-verplichting voor bus- en boothouders lijkt vooral gebaseerd op wensdenken. Minister Raymond Landveld spreekt over modernisering van het openbaar vervoer, maar een kosten-batenanalyse, haalbaarheidsstudie of ander degelijk vooronderzoek is niet gepresenteerd.

Toch wordt al gesproken over een verplichting voor vervoerders. Dat roept de vraag op waarop dit beleid eigenlijk is gebaseerd. Op cijfers en onderzoek, of op de aanname dat technologie automatisch tot beter openbaar vervoer zal leiden?

Ook is er geen garantie dat het systeem in de praktijk werkt zoals bedoeld. Zonder degelijk toezicht, technische ondersteuning, handhaving en een duidelijke uitvoeringsstrategie bestaat een grote kans dat het project niet de beoogde resultaten oplevert. In dat geval dreigt opnieuw gemeenschapsgeld te worden uitgegeven aan een project waarvan het nut nooit vooraf is aangetoond.

Opvallend is bovendien dat de aanbesteding nog moet plaatsvinden en het staatsbesluit nog niet is vastgesteld, terwijl de invoering al als een vaststaand feit wordt gepresenteerd.

Ondanks een lange

lijst van overheidsprojecten die de beoogde resultaten niet hebben gehaald en waarbij schaarse publieke middelen verloren zijn gegaan, komt deze uitspraak van de minister als een verrassing. Juist van een overheid die regelmatig wordt geconfronteerd met beperkte financiële middelen mag worden verwacht dat nieuwe projecten eerst grondig worden onderzocht voordat zij als beleid worden aangekondigd.

Modernisering van het openbaar vervoer is belangrijk. Maar goed beleid begint met feiten, cijfers en onderzoek. Zonder die basis bestaat een reëel risico dat deze GPS-verplichting uitmondt in weggegooid geld. Zolang de onderbouwing ontbreekt, lijkt dit plan vooral een voorbeeld van beleid gebaseerd op wensdenken in plaats van bewezen noodzaak.