Foto: De Campus Village op het terrein van de Anton de Kom Universiteit van Suriname (AdeKUS).

Met de oplevering van de Campus Village op het terrein van de Anton de Kom Universiteit van Suriname (AdeKUS) heeft de regering op dinsdag 6 mei 2025 een belangrijke stap gezet in het bevorderen van gelijke onderwijskansen.

De moderne studentenaccommodatie moet studenten uit afgelegen gebieden de kans bieden om dicht bij de universiteit te wonen, waardoor zij zich beter kunnen richten op hun studie. Het acute tekort aan huisvesting in Paramaribo vormde jarenlang een structurele belemmering voor jongeren uit het binnenland. Met deze campus wordt die

De oplevering maakt deel uit van fase 2 van een grootschalig huisvestingsproject, gefinancierd met 21 miljoen Amerikaanse dollars. De investering kwam tot stand via steun van de Israëlische regering, in samenwerking met een Italiaanse consultant. Hoewel het project jaren geleden werd gelanceerd, veroorzaakten de coronapandemie en de economische situatie van het land aanzienlijke vertraging. Minister Henry Ori van Onderwijs, Wetenschap en Cultuur benadrukte tijdens de oplevering dat dit slechts een tussenfase betreft. Fase 3, die eind 2025 van start gaat, zal

President Chandrikapersad Santokhi, die bij de plechtigheid aanwezig was, onderstreepte het belang van breed toegankelijke onderwijsmogelijkheden. Hij wees daarbij ook op het potentieel van afstandsonderwijs als aanvullende pijler. Volgens Wandana Algoe-Pultoo, voorzitter van de Stichting Student Housing Campus Village, is de campus méér dan een woongelegenheid: “De Campus is geen internaat, maar een brug naar het bedrijfsleven. Deze uitbreiding betekent een verdubbeling van onze capaciteit.” Een van de bewoonsters verwoordde het treffend: “Dit is een plek waar wij onze dromen realiseren, elkaar motiveren en bouwen aan onze toekomst.”

Hoewel de gebouwen inmiddels zijn opgeleverd, zal de daadwerkelijke ingebruikname pas plaatsvinden zodra onder meer de huisregels, veiligheidsvoorschriften en financiële regelingen zijn vastgesteld. Studenten die de kosten niet zelfstandig kunnen dragen, zullen in aanmerking komen voor studiefinanciering. Minister Ori verwacht dat de campus in 2026 volledig operationeel zal zijn. Tegelijkertijd maakte hij bekend dat vergelijkbare huisvestingsprojecten in andere districten, waaronder Para, Marowijne en Brokopondo, in voorbereiding zijn.

UNITEDNEWS

In een race tegen de klok heeft de Stichting Auteursrechten Suriname (Sasur) een spoedprocedure aangespannen tegen het Constitutioneel Hof, de Staat Suriname en verschillende overheidsinstanties.

Aanleiding is het uitblijven van een cruciale uitspraak over de omstreden Auteursrechtenwet, terwijl de zittingstermijn van de meeste hofleden op 7 mei afloopt.

De juridische strijd begon in februari 2024, toen Sasur de gewijzigde Auteursrechtenwet van 2015 voorlegde aan het Constitutioneel Hof. Volgens de stichting schaadt de huidige wet de belangen van rechthebbenden en belemmert het haar rol als onafhankelijke bemiddelaar tussen muziekmakers en gebruikers.

Hoewel het hof het verzoek behandelde en zelfs een conceptuitspraak klaar heeft, blijft

Met de verkiezingen van 25 mei in aantocht en het vertrek van zes hofleden op 7 mei, vreest Sasur voor onherstelbare vertraging. “Elke dag uitstel vergroot het risico op gerechtelijke chaos en ondermijnt het vertrouwen in onze rechtsstaat,” benadrukt hun advocaat. In een poging het tij te keren, eist de stichting nu dat het hof binnen 24 uur na de kortgedinguitspraak alsnog een beslissing neemt.

Ook de overheid wordt onder druk gezet. Sasur wil dat ministeries en De Nationale Assemblee binnen een

UNITEDNEWS

Het Curaçaose nutsbedrijf Aqualectra. | Bron: Curaçao.nu

Door de aanhoudende hitte en een hoge vraag naar elektriciteit raakt het stroomnet op Curaçao overbelast. Nutsbedrijf Aqualectra grijpt daarom in met tijdelijke stroomonderbrekingen in verschillende wijken. Of en hoe er vandaag geschakeld wordt, is op dit moment nog niet bekend.

De afgelopen dagen steeg het stroomverbruik aanzienlijk, vooral in de avonduren. Volgens Aqualectra leidt de combinatie van hoge temperaturen en veranderende weersomstandigheden ertoe dat de productiecapaciteit beperkt is. Om het net stabiel te houden, wordt daarom elke avond tussen 20.00 uur en middernacht op geplande wijze de stroomvoorziening onderbroken in bepaalde buurten.

De duur van

Het ministerie van Gezondheid, Milieu en Natuur roept bewoners op zich voor te bereiden op het warme seizoen. Adviezen zijn onder andere om zonlicht buiten te houden met gordijnen of speciale folie, elektrische apparaten tijdig te laten nakijken, en gloeilampen te vervangen door LED-verlichting die minder warmte afgeeft.

Aqualectra meldt dat er ook wordt gewerkt aan structurele oplossingen, zoals batterijsystemen en een nieuwe energiecentrale, om de betrouwbaarheid en duurzaamheid van

REGIO

President Chandrikapersad Santokhi heeft de 45e Lions Multiple District 60 Convention officieel geopend. De openingsceremonie vond op woensdag 7 mei 2025 plaats in de Ballroom van Hotel Torarica. Suriname is gastland van de conventie, die de nadruk legt op internationale samenwerking, maatschappelijke betrokkenheid en de Lions-missie: “We Serve.” Van 7-10 mei komen ruim 350 Lions uit onder meer Nederland, Frans-Guyana, Guyana en Caribische eilanden bijeen voor dit vierdaagse evenement.

De Lions Multiple District 60 Convention is een jaarlijks hoogtepunt voor de Lions-organisatie in de regio. Het evenement biedt leden de gelegenheid om te netwerken, ervaringen uit te wisselen en gezamenlijke

In zijn toespraak prees het staatshoofd de waardevolle bijdrage van de Lions Clubs aan de Surinaamse samenleving. “Ik heb vaak gezien hoe de Lions Clubs projecten realiseren die een verschil maken in het leven van velen. Of het nu gaat om onderwijs, gezondheidszorg of hulp aan mensen in nood – deze initiatieven dragen wezenlijk bij aan het welzijn van onze gemeenschappen”, benadrukte president Santokhi.

Hij

Anthony Paradiso, International Director van Lions Clubs International, sprak namens de internationale president Fabrizio Oliveira en bedankte de Lions-leden voor hun onmisbare inzet wereldwijd. “Het is een eer om hier te zijn, te midden van leiders en vrijwilligers die zich verenigen rond één gemeenschappelijk doel: het verbeteren van het leven van anderen. Uw dienstbaarheid maakt werkelijk het verschil, lokaal en internationaal”, benadrukte hij.

Verder onderstreepte hij het belang van het delen van verhalen, successen en uitdagingen tijdens de conventie: “Dit is een moment om trots te zijn, om te vieren wat we samen hebben bereikt en om elkaar te inspireren tot nog grotere daden van dienstbaarheid.” De International Director benadrukte dat de kracht van de Lions-beweging schuilt in haar collectieve inzet. “Laten we niet alleen onze successen vieren, maar ook de obstakels die we hebben overwonnen, want deze verhalen inspireren ons om door te gaan”, voegde hij eraan toe.

“Wie de geschiedenis niet kent is geneigd dezelfde fouten te maken”, zei minister Krishna Mathoera van Defensie op maandag 5 mei jl. bij de herdenking van de Surinaamse soldaten die tijdens de Tweede Wereldoorlog zijn gesneuveld. De herdenking vindt zoals gebruikelijk elk jaar op 4 mei middels een kransleggingsceremonie plaats bij het Monument voor Gevallenen aan de Waterkant. Echter vanwege de renovatiewerkzaamheden in de omgeving is er dit jaar wel een krans bij het monument gelegd, maar werd er op 5 mei een presentatie over ‘de Tweede Wereldoorlog en de betrokkenheid van Suriname’ op het ministerie gehouden door historicus

Volgens minister Mathoera is het belangrijk om achtergrondinformatie over deze oorlog, de reden van herdenking en de lessen die hieruit geleerd zijn te delen met militairen die nu in dienst zijn. “Een oorlog die immense schade heeft gecreëerd voor de hele wereld. Surinamers hebben toen ook onder de Nederlandse vlag gevochten in die oorlog en er zijn ook heel veel doden vanuit Suriname gevallenen. We blijven die helden eren, omdat ze moed en durf hebben getoond in moeilijke situaties. Daarvoor hebben ze de hoogste prijs

De bevelhebber van het Nationaal Leger, brigadegeneraal Werner Kioe A Sen, gaf aan dat de Surinamers die tijdens deze oorlog hebben gestreden vaak in onbekend uniform naar verre fronten vertrokken. Zij traden toe tot de geallieerde krachten, werden opgenomen in de Koninklijke Nederlandse troepen, en dienden met discipline, moed en toewijding. “Zij deden dit niet voor roem en ook niet voor beloning. Zij deden dit, omdat zij geloofden in een hoger beginsel dat vrijheid, gerechtigheid en menselijke waardigheid het waard zijn om verdedigd te worden, zelfs tegen een wereld in verval. In Europa, in de Caraïben, in de Pacific – Surinaamse militairen waren aanwezig. De namen van velen leven voort in de erfenis die zij ons hebben nagelaten: het besef dat vrijheid een zaak is van allen. Ook van zij die van verre komen. Ook van zij die in stilte gediend hebben”, aldus de bevelhebber.

Volgens de brigadegeneraal hebben de militairen van vandaag ook een belangrijke rol. “Vandaag richten wij ons respect niet alleen tot de doden, maar ook tot hen die nog leven. Tot de militairen van vandaag, die onder onze vlag dienen. Zij beschermen niet slechts onze grenzen, maar ook onze waarden. Zij staan paraat bij rampen, bij internationale missies, bij het waarborgen van orde en vrede. Hun werk is geen echo uit het verleden, maar een voortdurende plicht in het heden. Laten wij hun inzet zien als een levend monument. Want de vrijheid die wij vandaag genieten hier in Suriname en wereldwijd is geen vanzelfsprekendheid. Ze is een verantwoordelijkheid. Een opdracht die wij erven van hen die vielen, en die wij doorgeven via hen die dienen. Laat deze herdenking dus niet alleen een jaarlijks ritueel zijn, maar een blijvende herinnering. Laat het ons leren dat verbondenheid tussen volkeren, tussen generaties, tussen verleden en toekomst geen abstract begrip is, maar een levende kracht”, aldus de bevelhebber.

“Alleen in een land zonder oorlog waar mensenrechten worden nageleefd en daar geen onderdrukking is, kan een samenleving goed functioneren. Daarom vieren we met 80 jaar vrijheid ook dat we in een democratie leven. Een land waar iedereen mag meedenken en meebeslissen”, zei Walter Oostelbos, ambassadeur van het Koninkrijk der Nederlanden. De diplomaat merkte op dat er sinds 1961 een ruimere definitie door Nederland wordt gehanteerd voor alle Nederlandse oorlogsslachtoffers of omgekomenen waar ook ter wereld. En omdat Suriname tot 1975 onderdeel was van het Koninkrijk, worden op 4 mei ook de slachtoffers van Suriname herdacht. In Nederland zijn echter zowel 4 en 5 mei belangrijke dagen.

Volgens de ambassadeur onderscheidt het Nederlandse Nationaal Comité 4 en 5 mei drie centrale betekenissen die universeel zijn. De eerste daarvan en meest ingrijpende bedreiging van vrijheid is oorlog. De tweede betekenis is leven in een open, vrije democratische rechtsstaat. Een staat waarin iedere burger juridische bescherming geniet en burgerlijke en politieke rechten heeft zoals het kiesrecht en vrijheid van meningsuiting. De derde is de individuele vrijheid…de vrijheid om jezelf te zijn. “Suriname heeft al meerdere malen vrije verkiezingen georganiseerd in haar jonge bestaan als soevereine natie en heeft in dat opzicht een hele hoge reputatie hoog te houden. Met vrijheid van dwang en angst je stem te doen laten gelden is een krachtig symbool van vrijheid. Zo kunnen wij allemaal deelnemen aan het democratisch proces. Zo geven we vorm aan ons burgerschap en waarborgen we onze vrijheden en rechten”, aldus de ambassadeur.

Auteur: Armand Snijders

Terwijl Guyana momenteel ongekende ontwikkelingen doormaakt dankzij de oliewinning, worstelt Suriname nog enorm met alleen maar te bedenken wat ze met de toekomstige opbrengsten uit die schat gaat doen. Enigszins labiel wacht men vooral af, waardoor vele kansen worden gemist.

Guyana is momenteel één van de snelst groeiende economieën van de wereld, zo niet dé snelst groeiende. Volgens de organisatie Foreign Affairs Insights & Review (Fair) is het land, dat tien jaar geleden nog als straatarm bekend stond, inmiddels het rijkste land van het Zuid-Amerikaanse continent, met een gemiddeld jaarinkomen per hoofd van de bevolking van 20.540 dollar, volgens

Zo zie je maar wat de olie-inkomsten tot nu toe hebben betekend. Dit in combinatie met een enigszins stabiele regering en een uitnodigend investeringsklimaat, hebben het land in de vaart der volkeren gebracht. Suriname heeft die olie-inkomsten nog niet, maar verheugt zich wel op de rijkdommen die het zwarte goud moet gaan opleveren. Al die andere factoren die het Guyanese verhaal tot een succes maken, zijn in Suriname echter nog niet of onvoldoende aanwezig.

De regering was de afgelopen vijf jaar allesbehalve stabiel met coalitiepartners die elkaar het licht in de ogen niet gunden. Mede als gevolg daarvan is

En van een uitnodigend investeringsklimaat is nog geen sprake. Er is wel iets aan regelgeving ontwikkeld, maar dat is bij lange na niet voldoende. En de regering lijkt niet bij machte de investeerders – die volgens Santokhi in 2020 in de rij zouden staan – ervan te overtuigen massaal naar Suriname te komen. Bedrijven die geld willen stoppen in projecten, maken tot nu toe vooral een pas op de plaats vanwege onduidelijke regels en de vele corruptieschandalen binnen de overheid.

In Guyana is het ook niet allemaal van een leien dakje gegaan en hebben de leiders ook onvoordelige deals gesloten, onder meer met ExxonMobil. Dat werd als een beginnersfout gezien en van aanvullende contracten zou het land meer profiteren. Het moet gezegd worden dat Suriname daar ook zijn voordeel mee heeft gedaan en degelijke overeenkomsten met TotalEnergies heeft gesloten. Maar of die zo waterdicht zijn dat het land er ook daadwerkelijk alle beschikbare vruchten van plukt, wordt door sceptici betwijfeld.

Het toerisme in Guyana krijgt een enorme boost door al de aandacht die het land nu krijgt én door de betere verbindingen. Het aantal bezoekers is de laatste twee, drie jaar significant gestegen, wat ook veel geld in het laatje brengt. Daar was het buurland op voorbereid, getuige de vele luxe hotels die zijn verrezen.

Wat dat betreft lijkt Suriname ook op het goede pad; ook hier zijn grootse projecten geprojecteerd. Nu de toeristen nog – want aan marketing schort het – en dus de luchtvaartverbindingen. En de sector zelf zal ook een flinke tand moeten bijzetten – vooral op het gebied van service – en naar een betere prijs/kwaliteitverhouding toe moeten werken.

Op veel andere terreinen heeft Suriname echt nog heel veel werk te verzetten en lijken beleidmakers vooral veel te praten en beloven dan daadwerkelijk te doen. Wat het ontwikkelen van maritieme faciliteiten betreft – die onlosmakelijk verbonden zijn met olie en gas – heeft Guyana rasse schreden voorwaarts gezet. In de afgelopen vijf jaar zijn veel Surinaamse plannen en projecten op een enorme deceptie uitgelopen.

De Port of Nickerie, een initiatief van het staatsbedrijf NV Havenbeheer en het Amerikaanse PDC voor de aanleg van een hypermoderne diepwaterhaven waar miljarden dollars ingepompt zouden worden, bleek een luchtkasteel. Het havenproject te Suzanna’s Daal in Commewijne werd gestaakt nadat terminaloperator DP World uit Dubai, die ruim honderd miljoen euro zou financieren, zich terugtrok omdat een van de partners de gemaakte afspraken niet nakwam.

 Dit is eigenlijk het verhaal onder deze regering, die heel veel projecten en initiatieven heeft opgepakt, maar uiteindelijk heel weinig echt heeft gepresteerd. Zo wachten Surinamers er ook nog altijd op dat het land dé voedselschuur van de regio wordt. Maar echte initiatieven daartoe blijven uit. En de bevolking is – uitgaande van de uitdeeldrift van regeringspartij VHP – nu meer afhankelijk van buitenlandse voedselpakketten, omdat producten in de winkels voor veel mensen onbetaalbaar zijn.

Zo blijft Suriname maar voortmodderen en moeten we het per hoofd van de bevolking doen met 5.560 dollar (volgens Fair in 2024). Daarmee staat ons land in de top-3 van onderen in Zuid-Amerika, met alleen Venezuela en Bolivia onder zich. Ofwel Suriname is het op twee na armste land op het continent, terwijl we in 1975 tot de rijksten behoorden. Suriname was vaak na Argentinië en Venezuela het rijkste land van Zuid-Amerika maar in het laatste twee decennia van de vorige eeuw duikelde het land op die lijst.

Iedereen kent daar de oorzaken van: de militaire machtsgreep en daaropvolgende steeds weer terugkerende crises, in combinatie met regeringen die het niet zo goed meenden met het land. En daardoor lopen we nu op allerlei terreinen achter op de Guyanezen, die ruim tien jaar geleden nog met de nek werden aangekeken en desondanks massaal naar Suriname trokken omdat de situatie hier beter was.

Anno 2025 zijn de verhoudingen volledig anders komen te liggen. Maar ook Suriname kan de kant op gaan van Guyana als er echt beleid voor ontwikkeld wordt. Het zal mede van de kiezers afhangen of we eenzelfde voorwaartse beweging zullen maken als de buren.

OPINIE

Fotocompilatie van president Chandrikapersad Santokhi en leden van een ingestelde commissie. | Auteur: Armand Snijders

In vijf jaar tijd stelde president Chandrikapersad Santokhi te pas en te onpas talloze commissies en werkgroepen in, die zelden tot vruchtbare oplossingen kwamen voor de problemen die ze moesten aanpakken.

Santokhi heeft tijdens zijn regeerperiode minstens 120 commissies het levenslicht laten zien, ofwel gemiddeld twee per maand. Hoeveel het er echt zijn, is onbekend. Want daarover geeft het kabinet van de president geen duidelijkheid. En neem maar gerust aan dat niet alle ingestelde groepen via de Communicatie Dienst Suriname (CDS) wereldkundig zijn gemaakt. Ook wat dat betreft

In het begin zat er enige logica in de commissies die hij instelde en kregen de leden een duidelijke opdracht mee, maar naarmate de tijd vorderde en er steeds meer kwamen, raakte de samenleving het spoor bijster. Het lijkt er vooral op dat vooral vrienden en partijgenoten onderdak moesten krijgen. Én de schijn werd gewekt dat bepaalde zaken de serieuze aandacht van de regering hebben. Ook om het eigen falen van de president te verhullen.

De commissies hebben allemaal een beperkte levensduur (van drie maanden tot maximaal

De China Zhong Heng Tai Investment heeft ruim twintig jaar niets heeft gedaan van wat ze volgens de overeenkomst had moeten doen en kapt enorme lappen kostbaar bos, om vervolgens het rondhout naar China te sturen. Het beloofde palmoliebedrijf is er niet gekomen. Ook deze regering weigert daar uit eigen belang tegen op te treden, de stekker er uit de deal te trekken en de Chinezen naar huis te sturen. Ze wil echter met het instellen van de stuurgroep de suggestie wekken de zaak wel serieus te nemen. Ondertussen kappen de Chinezen rustig door.

Heel veel commissies leveren niet hun bevindingen in. En gebeurt dat wel, dan mag het staatshoofd daarmee doen wat hij wil. De indruk bestaat echter dat de meeste verslagen in de onderste la van zijn bureau belanden en dat er niets mee wordt gedaan. Er worden maar zeer sporadisch resultaten van de commissies gedeeld.

Er bestaat de nodige weerstand tegen de commissiedrift van Santokhi, juist vanwege de gebrekkige resultaten die ze opleveren. En ook omdat veel van deze groepen bemenst worden door leden die daarvoor betaald moeten worden. Hoeveel zij krijgen, is niet na te gaan in de begroting van het kabinet van de president, maar in het minst gunstige geval ontvangen leden van minder belangrijke werkgroepen een maandelijkse ‘onkostenvergoeding’ van minimaal SRD 2.000 per persoon. Dat bedrag kan oplopen tot SRD 10.000 tot 15.000 per maand – of zelf meer – voor de ‘meer gewichtige’ werkgroepen – of ze nu wat leveren of niet.

In de ruim (minimaal) 125 werkgroepen zijn gemiddeld acht personen actief (en dat is een voorzichtige schatting), wat betekent dat Santokhi gedurende zijn regeerperiode zeker duizend Surinamers – waaronder veel vrienden en partijgenoten – voor kortere of langere tijd aan het werk heeft gezet. Dat heeft de staatskas vele tientallen miljoenen SRD’s gekost, waar dus geen verantwoording over wordt afgelegd.

Bovendien kun je je afvragen of er onder de vijftigduizend ambtenaren die Santokhi tot zijn beschikking heeft, niet genoeg mensen met een deskundige kijk op zaken zitten om een deel van het werk van die commissie over te nemen. Het is duidelijk dat hij niet bij Abop-ministeries wilde gaan vissen, omdat hij die partij niet vertrouwt en liever zijn eigen mensen inzet.

Een recent ander voorbeeld van hoe hij beschikbare mensen buitenspel zet (of niet benut), is de installatie eerder deze maand van maar liefst acht presidentiële werkgroepen. Die bestaan uit bewoners van achterstandsbuurten, ‘die de taak krijgen om urgente problemen aan te pakken zoals ontwatering, werkgelegenheid, medische zorg en voedselzekerheid’.

Volgens VHP-parlementariër Asiskumar Gajadien, die als adviseur van de werkgroepen is aangesteld, is dit initiatief géén verkiezingsstunt, maar “zetten de bewoners zich belangeloos in” om te komen tot “een structurele aanpak”. Niemand die dat gelooft. Bovendien zei Santokhi heel wat anders: “De werkgroepen ontvangen een vaste maandelijkse vergoeding voor hun inzet en transport.” Daardoor is er verwarring ontstaan over wat de vele leden van de acht werkgroepen nu krijgen en hoeveel dat de staat gaat kosten. Over wat ze concreet moeten doen, heeft niemand het meer.

Daarnaast rijst de vraag wat de ressortsraadsleden in deze buurten dan doen. Zij zijn destijds gekozen om ‘urgente problemen’ aan te pakken en worden daar al vijf jaar voor betaald. Waarom heeft Santokhi dan geen beroep op hen gedaan? Heeft hij geen vertrouwen in politici op resorts- en districtsniveau? Nu heeft het vooral veel weg van onnodige verspilling van veel geld en energie.

Het veelgehoorde argument van het kabinet van de president is dat de commissies efficiënter kunnen werken doordat zij directe lijnen hebben met het staatshoofd. Daarmee wordt in feite erkend dat Santokhi niet bij machte is om via bestaande – en vaak goed geoliede – instituten bepaalde problemen aan te pakken en oplossingen te brengen. De directe lijnen die de commissies zouden hebben met de president, leiden echter nauwelijks tot concrete resultaten.

OPINIE

Op verzoek van advocaat Derrick Veira heeft de rechter-commissaris in Suriname woensdag de inverzekeringstelling opgeheven van Marion A., een alleenstaande moeder van zes kinderen.

Marion werd op zaterdag 19 april aangehouden op verdenking van mishandeling. Zij voorziet in het levensonderhoud van haar gezin en haar zieke moeder door als kleine zelfstandige aardvruchten en ijsjes aan huis te verkopen.

Volgens haar advocaat raakte Marion in een staat van wanhoop nadat er herhaaldelijk geld verdween uit huis. Ze verdacht haar 9-jarige dochter van diefstal.

Ondanks meerdere waarschuwingen bleef het gedrag zich volgens Marion herhalen, wat uiteindelijk leidde tot een uitbarsting van frustratie. In een moment

“Mijn cliënte is ten einde raad. Ze heeft herhaaldelijk geprobeerd haar dochter op andere manieren te corrigeren, maar zonder succes,” aldus advocaat Veira. “De constante financiële druk, de zorg voor zes kinderen en een zieke moeder, en de dagelijkse strijd om te overleven, hebben haar mentaal uitgeput.”

Volgens Veira is hier geen sprake van een klassiek strafbaar feit, maar van een maatschappelijke problematiek die vraagt om een menselijke en structurele aanpak. Hij pleitte voor begeleiding

De advocaat wees erop dat eerder is gepleit voor samenwerking tussen instanties zoals de politie, school, het ministerie van Sociale Zaken en de buurtmanager, maar dat deze signalen door het Openbaar Ministerie zijn genegeerd.

Marion heeft haar fout erkend en toont berouw. Haar snelle actie om medische hulp in te schakelen voor haar dochter getuigt volgens de verdediging van verantwoordelijkheidsgevoel. Ze heeft geen strafblad en wordt door buurtbewoners omschreven als een zorgzame moeder die met beperkte middelen het hoofd boven water probeert te houden.

“Deze zaak vraagt niet om bestraffing, maar om steun,” aldus Veira. De rechter-commissaris ging hierin mee en gelastte haar onmiddellijke invrijheidstelling.

De bestuurder van dit busje verloor woensdagochtend de controle over het stuur en reed het voertuig in de trens voor de begraafplaats op de hoek van de Indira Gandhi- en Welgedacht A-weg in Suriname.

Door nog onbekende reden verloor de bestuurder de controle over het stuur, waarna het voertuig van de weg raakte en in de trens terechtkwam.

Er deden zich geen persoonlijke ongelukken voor.

Het voertuig werd door een sleepdienst geborgen en afgevoerd.