Daadkracht vs chantage

Werd de uitdrukking “Bij God en in Suriname is alles mogelijk” oorspronkelijk gebruikt om de onvoorspelbaarheid van politieke ontwikkelingen aan te geven, tegenwoordig wordt daarmee overwegend het reilen en zeilen binnen de regeringscoalitie geschetst. Inmiddels zijn velen zich ervan bewust, dat er in de Surinaamse politiek nog maar weinig tegenstrijdige begrippen zijn, die zo dicht op elkaar liggen als “daadkracht” en “chantage”.

Als we, uitgaande van mediaberichten, een balans opmaken van de rol en bijdrage van de huidige coalitiepartijen, dan moet worden geconcludeerd, dat er sprake is van een groeiende prioriteitsafname van het landsbelang en -toename van partijbelangen, waarvan de partijleiders van de ABOP (Ronnie Brunswijk) en Pertjajah Luhur (Paul Somohardjo) als vaandeldragers zijn aan te merken.

Verbazingwekkend is, dat terwijl Somohardjo het steeds heeft over de belangenbehartiging en toekomst van overwegend de Javaanse bevolkingsgroep, een groot deel van Suriname, vooral het oosten, zich inmiddels, van Paramaribo, abstract los heeft gemaakt, waarbij de partijleider van ABOP een voorname rol speelt. Vooral in het oostelijk deel van ons land, is Brunswijk geen abstract, maar een concreet begrip voor zijn achterban en doelgroep; hij beschikt over immens veel geld, brandstof, een eigen zender, mogelijk meer dan tien concessies, groot materieel, transportfaciliteiten, en wat dies meer zij, alsook over een eigen voetbalteam en sportfaciliteiten. Zie hier een duidelijk spanningsveld tussen de rechtsstatelijk geboden daadkracht, in landsbelang, en de feitelijke daadkracht, waarvan Brunswijk zich bedient. In het bijzonder

zijn immense vermogen, maakt Brunswijk bijna onaantastbaar voor het centraal gezag, want terwijl er in Paramaribo (nog) wordt gepraat over geld, drukt hij zijn wil door in het binnenland; zijn herhaalde publiekelijk gebezigde harde taal en dreigementen, spreken duidelijk voor zich, terwijl de snelheid waarmee het hoger beroep van de inmiddels ex-directeur van de TAS in behandeling werd genomen, zeker te denken geeft.

De daadkracht van Brunswijk, heeft overigens ook een duidelijke schaduwzijde, die is samen te vatten als (politieke) “chantage”. Dit is in de politiek geen criminele chantage, maar de kunst voor het onmisbaar maken en dat vervolgens uitbuiten. Momenteel heeft de ABOP zes DNA-zetels; op een aantal van 51 lijkt dat weinig, maar in de coalitie van 34 zetels, verdeeld over 6 partijen, zijn die zes zetels eigenlijk de kurk waarop de regering Simons-Rusland drijft. Zonder de ABOP heeft president Simons nog maar 28 zetels; een meerderheid op papier, maar in de praktijk onwerkbaar. Elke breuk met de PL of BEP, kan leiden tot val de regering, en dat weet Brunswijk heel goed, reden waarom hij, bij elke onderhandeling, met een herhaling van zetten en hetzelfde ritueel, t.w. de emmer is vol en de afspraken worden niet nagekomen, komt. Een publieke mededeling, dat zijn ultimatum op 16 juli 2026 zou aflopen, na een jaar regering Simons – Rusland, liep met een sisser af; er kwam geen breuk, maar kennelijk een schouderklopje en de plooien werden wederom glad gestreken, of er zijn aanvullende beloften en toezeggingen binnengehaald. Eind september 2026 was de emmer van Brunswijk weer vol; de hamvraag bij velen is nu: waarom loopt de (bodemloze) emmer van Brunswijk nooit over?

Mijns inziens ligt de verklaring hiervoor in het feit, dat de zes zetels van ABOP, in de opposite, niet veel te betekenen hebben, daargelaten het feit dat

vertrek sowieso zal resulteren in verlies van: Ministers- en topambtenarenposten,, commissarissen, directieleden, rvc- en ambassadeposten, het faciliteren van family en friends, dienstreizen, diverse privileges, etcetera; de regering verlaten, betekent zichzelf in de voeten schieten!

Kenmerkend is dat het erop lijkt, dat president Simons alles oogluikend toestaat; een breuk met de ABOP zal immers meer schade teweegbrengen, dan al de toezeggingen aan Brunswijk. Negeren is soms machtiger, dan terugslaan; zeker als niemand nog in die dreigementen en chantage gelooft. Zo houdt het systeem zichzelf in stand; “de chantage in Paramaribo bepaalt enerzijds de daadkracht in het binnenland en de daadkracht in het binnenland rechtvaardigt anderzijds de chantage in Paramaribo”.

De volle emmer, zal vol blijven, maar nooit overlopen, tenzij het tij zich keert!

Daadkracht bij Brunswijk is niet gericht op besturen, maar steeds op het, onder druk, onderhandelen; jarenlang heeft hij Suriname laten zien, dat je, voor regeringsdeelname, geen meerderheid nodig hebt, maar slechts een prijs. Hij wist eerder zowel Bouterse als Santokhi te chanteren, en blijkt nu zijn eigen politieke toekomst te chanteren; deze tragedie werkte tot 25 mei 2025, totdat de kiezer bewust de emmer afpakte.

Wat blijft er over van een leider, zonder emmer? Alleen de man zelf!

Roy Harpal