Adhin: “Bouterse sloot een hoofdstuk, maar liet een open eind achter”

Assembleevoorzitter tevens NDP-ondervoorzitter Ashwin Adhin heeft gisteravond tijdens de herdenking van 25 februari 1980 verklaard dat wijlen Desi Bouterse “een hoofdstuk heeft afgesloten, maar ook een open eind heeft achtergelaten”. In een persoonlijke en uitvoerige toespraak stond hij stil bij de betekenis van de revolutie, zijn eigen betrokkenheid en de noodzaak van nationale eenheid.

Adhin begon met de woorden: “Familie kameraden, ik sta hier vanavond met een eenvoudig maar zwaar woord: herdenk u.” Hij gaf aan dat hij 25 februari 1980 niet met eigen ogen heeft meegemaakt, maar dat hij “een rivokin” is, geboren op 10 juni 1980, “aan het begin van die nieuwe tijd”. Volgens hem heeft het verhaal van 25 februari hem gevormd. “Het is voor mij niet toen, maar nu,” stelde hij.

Adhin zei dat een van de grootste verworvenheden van de revolutie het bundelen en creëren van een multiculturele, multi-etnische volksbeweging was, met wortels in een

revolutionaire gedachte en visie. Zonder deze beweging zou het volgens hem voor de Surinaamse maatschappij veel moeilijker zijn geweest om spanningen tussen bevolkingsgroepen te overbruggen.

Hij memoreerde verder dat hij op 25 februari 2015 tijdens een NDP-massameeting officieel werd verwelkomd in de ‘familie’. Daarbij verwees hij naar de Watermolenstraat, waar volgens hem het huis van zijn grootvader stond en waar zijn familie sinds 1918 gevestigd was. “Voor mij is dat geen toeval,” zei hij.

Over zijn band met Bouterse verklaarde Adhin: “Als oudere jongere heb ik met Desi Bouterse, de leider van de revolutie, meegelopen. Ik heb veel geleerd. We begrepen elkaar zonder veel woorden.” Hij benadrukte dat hij het revolutionaire gedachtegoed niet alleen wilde bewonderen, maar ook wilde begrijpen en waar mogelijk verantwoordelijkheid wilde dragen.

Volgens Adhin is de revolutie voor velen geen boek, debat of theorie, maar familiegeschiedenis, met herinneringen, emotie, offers, trots en ook pijn. Hij erkende

dat het traject ook pijnlijke momenten heeft gekend. Een herdenking als deze vraagt volgens hem dat met respect wordt gesproken, ook bij meningsverschillen, dat zowel verworvenheden als pijn worden erkend zonder te ontkennen of te overdrijven, en dat dit wordt omgezet in eenheid, discipline en resultaten voor Suriname. Hij sprak de belofte uit dat 25 februari voor hem een vaste jaarlijkse nagedachtenis zal blijven. “Want de wortel kun je niet verlogenen,” aldus Adhin die tevens vicepresident onder president Bouterse was.

In zijn toespraak verwees Adhin ook naar zijn eigen juridische traject. “Wanneer de wind hard waait, aanhouding, vervolging, rechtszaak. Vier jaren en vier maanden en uiteindelijk integrale vrijspraak,” zei hij. Hij benadrukte dat hij daar niet stond als slachtoffer, maar als iemand die heeft geleerd dat men kan vallen en weer moet opstaan, “zonder zelfmedelijden, met een rechte rug”.

Volgens Adhin is de revolutie een proces dat geleid moet worden.

“Niet met dreigt, maar met discipline. Niet met verdeeldheid maar met eenheid,” verklaarde hij. Hij waarschuwde voor haat en afgunst in de samenleving en haalde woorden aan die hij aan Bouterse toeschreef: “Probeer niet te zijn zoals ik ben. Probeer te zoeken wat ik zocht.” Volgens hem gaat het om de bevrijding van een gekoloniseerd denken, het doorbreken van uitbuiting en onderdrukking en het bouwen aan een Suriname waar het volk zich één voelt en zijn eigen toekomst vormgeeft.

De assembleevoorzitter richtte zich ook tot de president en erkende dat het besturen van het land in deze tijd niet eenvoudig is en gepaard gaat met druk. Hij riep op tot kalmte, samenwerking en verantwoordelijkheid van iedereen. Daarbij gaf hij aan dat de “familie” zich nog niet compleet voelt en dat er trajecten openstaan die binnen de wet kunnen worden afgerond. Hij sprak het vertrouwen uit dat de president daarin het

juiste moment en de juiste vorm zal vinden.

Adhin sloot af met een oproep tot eenheid. “Houd de familie bij elkaar. Wees er voor elkaar door dik en dun,” zei hij. Volgens hem blijft de grootste verworvenheid en tegelijk de grootste opdracht het waarborgen van de eenheid van het “volk van volkeren” als voorwaarde voor ontwikkeling en bescherming van de soevereiniteit van Suriname.