Abrahams tegen president: hard optreden tegen wie idealen 25 februari beschamen

Tijdens de herdenking van 25 februari 1980 heeft NDP-ondervoorzitter Ramon Abrahams een indringende oproep gedaan aan president Jennifer Simons om zonder aanzien des persoons op te treden tegen personen die volgens hem het proces en de idealen van 25 februari beschamen. In een uitgebreide en emotionele toespraak stond hij stil bij de politieke ontwikkelingen, de interne partijdiscipline en de erfenis van de revolutie.

Abrahams begon zijn speech met de woorden dat hij even moest bezinken, omdat Suriname volgens hem voor “hele grote dingen” staat die te gebeuren. Hij heette de aanwezigen welkom en verontschuldigde Simons, die volgens hem niet persoonlijk aanwezig kon zijn in haar hoedanigheid als president. Hij bedankte haar voor de ingesproken boodschap en sprak ook zijn waardering uit voor voorzitter van De Nationale Assemblee Ashwin Adhin, die eerder het woord voerde en volgens Abrahams het gedachtegoed van de revolutie duidelijk naar voren bracht.

De NDP-ondervoorzitter benadrukte dat

het de derde herdenking is zonder de leider van de revolutie, Desi Bouterse. Hij zei dat men vorig jaar nog in diepe rouw was gedompeld omdat Bouterse hen had verlaten en dat men graag had gewild dat hij de verkiezing had meegemaakt, maar dat het lot anders heeft beslist. Volgens Abrahams is er na de nederlaag in 2020 keihard gewerkt tot het laatste moment en zou Bouterse trots zijn dat woord is gehouden en de verkiezingen zijn gewonnen door hard werken en dankzij het vertrouwen van het volk.

Hij gaf aan dat zijn toespraak anders was dan normaal en dat hij daarom volledig in het zwart gekleed was, omdat hij enigszins verdrietig is. Ondanks vijftig jaar na 1980 is Suriname volgens hem nog niet op het punt waar alle uitdagingen eenvoudig kunnen worden opgevangen.

Hij sprak van een turbulente periode sinds de samenstelling van de regering, waarbij sprake is

geweest van bestuurlijke verzwakking, het constateren van ravage in de periode 2020-2025 en het invullen van sleutelposities, wat volgens hem geen gemakkelijke opgave was. Daarbij zei hij dat men wist wat zou worden overgenomen, maar dat recente zaken aan het licht zijn gekomen die de beloningsstructuur in het land ontwrichten.

Abrahams onderstreepte dat de NDP, ondanks interne uitdagingen na de partijverkiezingen, de landelijke verkiezingen heeft gewonnen met achttien zetels. Hij noemde daarbij bekende spelers en nieuwe krachten binnen de partij en stelde dat de winst te danken is aan de mobilisatiekracht, het karakter en het sociale gevoel van de partij voor de Surinaamse gemeenschap. Volgens hem heeft het volk zijn hoop opnieuw op de NDP gevestigd en rust er een zware taak op de partij om dat vertrouwen te behouden.

Met betrekking tot het politieke speelveld wees hij op sociale media waar volgens hem veel leugens en verdraaiingen circuleren. Hij

waarschuwde NDP’ers om niet mee te gaan in discussies waarbij partijgenoten tegen elkaar worden opgezet door groepen die in 2025 de macht zijn kwijtgeraakt. Hij riep hen op alert te blijven, geen stof te geven en het vertrouwen dat in hen is gesteld niet te beschamen, terwijl het nationaal belang voorop moet blijven staan.

In zijn toespraak stelde Abrahams ook de vraag of 25 februari een vrije dag is en antwoordde ontkennend. Tegelijkertijd gaf hij aan zich zorgen te maken over de manier waarop wordt omgegaan met de nalatenschap van de revolutie. Hij waarschuwde dat de ziel van de beweging niet aan één enkele partij in de coalitie mag worden opgehangen en riep op om onderwerpen niet te bewapenen zodat men tegenover elkaar komt te staan.

Interne partijzaken zullen volgens hem intern stevig worden besproken op basis van de statuten en het huishoudelijk reglement, maar hij gaf aan voorlopig

niet dieper op bepaalde kwesties in te gaan omdat men in gesprek is met de partijvoorzitter.

De post-Bouterse periode noemde hij een tijd vol uitdagingen, spanningen en confrontaties, maar ook van grote verantwoordelijkheid. Hij benadrukte dat de offers van Bouterse en kameraden in detentie nooit vergeten mogen worden. Volgens hem hadden de groep van zestien en gelijkdenkenden in 1980 één doel, namelijk een beter Suriname, en dat doel is volgens hem ongewijzigd gebleven. Hij stelde dat de weg sinds 1980 niet over rozen is gegaan, dat er is gestreden en verloren, dat gezinnen uit elkaar zijn gegaan en dat mensen offers hebben gebracht voor hun inzet.

Aan allen die namens de NDP in functie zijn of nog in functie zullen komen, gaf Abrahams mee dat zij een zware verantwoordelijkheid dragen en bij voorbaat onder een vergrootglas worden geplaatst omdat zij een NDP-voordracht zijn. Hij riep hen op hun schouders onder

het werk te zetten en bij te dragen aan een verder ontwikkeld Suriname, met respect voor de nalatenschap van de revolutie. Jongeren werden aangespoord zich deelgenoot te maken van zowel hoogte- als dieptepunten en zich desnoods aan te sluiten voor politieke scholing.

Tot slot richtte Abrahams zich rechtstreeks tot de president van de Republiek Suriname met de oproep om zonder aanzien des persoons hard op te treden tegen diegenen die het proces en de idealen van 25 februari beschamen. Hij herhaalde deze oproep expliciet en benadrukte dat men trots blijft als revolutionair en als NDPer, terwijl hij de aanwezigen een bezinningsvolle dag van bevrijding en vernieuwing toewenste.