Simons moet uitleg eisen over stroomuitval: de burger is geen zondebok

Wie zonder stroom zit, heeft recht op een duidelijke verklaring. Welke capaciteit ontbreekt, waardoor komt dat en wanneer is het probleem opgelost? De kritiek van energiedeskundige en voormalig EBS-directielid Sam Mehairjan legt een pijnlijke vraag op tafel voor de regering-Simons: hoe kan de samenleving vertrouwen houden in de stroomvoorziening als volgens een deskundige zelfs de uitleg over de onderbrekingen tekortschiet? Van een regering mag worden verwacht dat zij openheid verlangt en verantwoordelijken aanspreekt.

Mehairjan stelt in een interview met Radio ABC, waarover Suriname Herald bericht, dat consumenten te veel de verantwoordelijkheid krijgen toegeschoven. Volgens zijn informatie hielden recente onderbrekingen mede verband met werkzaamheden aan de infrastructuur: twee grote units zouden buiten bedrijf zijn gesteld vanwege de vervanging van een transformator. Als die informatie klopt, hoort die uitleg bij de bevolking terecht te komen. Burgers aanspreken op hun verbruik terwijl onvoldoende wordt uitgelegd welke productiecapaciteit

ontbreekt, is bestuurlijk onvoldoende.

Daar ligt een concrete opdracht voor Simons en haar regering. Laat inzichtelijk maken hoeveel elektriciteit daadwerkelijk kan worden geleverd, welke installaties buiten bedrijf zijn en hoelang dat duurt. Mehairjan noemt ongeveer 350 megawatt aan opgesteld vermogen, waarvan niet alles beschikbaar is. Dat onderscheid is essentieel: capaciteit op papier zegt weinig over wat huishoudens en bedrijven tijdens een piekmoment werkelijk kunnen gebruiken.

Ook over de voorspelbaarheid van onderbrekingen moet duidelijkheid komen. Volgens Mehairjan worden de lijnen en gebieden die worden uitgeschakeld vooraf in kaart gebracht. Als dat gebeurt, moeten getroffen consumenten tijdig worden geïnformeerd. De regering moet laten uitleggen welke onderbrekingen vooraf bekend zijn en waarom die informatie de burger eventueel niet bereikt. Een huishouden of onderneming moet kunnen plannen.

De kritiek raakt bovendien aan een fundamenteler probleem: vooruitkijken. Mehairjan vindt dat een groeiende elektriciteitsvraag

tijdig moet worden verwerkt in de capaciteitsplanning. Hij noemt een jaarlijkse groei van bijvoorbeeld 5 tot 7 procent. Dat is geen vastgesteld groeicijfer voor de huidige situatie, maar zijn punt is helder: verwachte groei vraagt om voorbereiding. De regering moet kunnen aangeven met welke ramingen wordt gewerkt en welke maatregelen daarop volgen.

Simons hoeft geen transformator te vervangen, maar haar regering moet wel politieke verantwoordelijkheid nemen voor de manier waarop de problemen worden aangepakt. Dat betekent concrete doelen verlangen, voortgang bewaken en deskundigheid centraal stellen. Mehairjans pleidooi voor ervaren en kundige mensen in de energiesector verdient daarom een inhoudelijk antwoord. De samenleving heeft weinig aan geruststellende woorden zonder inzicht in capaciteit, planning en uitvoering.

De economische inzet is groot. Industrie, handel en horeca hebben betrouwbare elektriciteit nodig om te functioneren en te groeien. Een regering die ontwikkeling nastreeft, moet de stroomvoorziening dan

ook als een kerntaak behandelen. Daarbij hoort dat bedrijven en burgers begrijpen wat er misgaat en waarop zij kunnen rekenen.

Mehairjans uitspraken geven alle aanleiding om harde vragen te stellen over informatievoorziening, voorbereiding en aansturing. Simons moet daar een controleerbaar antwoord op verlangen: wat ontbreekt, wat wordt eraan gedaan en wanneer levert dat resultaat op? De burger mag geen zondebok worden voor problemen die hij zelf niet kan oplossen.