President Simons en haar regering bewijzen in recordtempo dat ‘vernieuwing’ in Suriname gewoon een ander woord is geworden voor politieke afrekening. Wat wordt verkocht als transitie, ruikt steeds sterker naar een georganiseerde zuivering waarbij ervaring, deskundigheid en institutioneel geheugen zonder pardon worden weggevaagd.
De zogenoemde quickscans
zijn daarbij het perfecte rookgordijn. Onder het mom van controle worden mensen beschadigd, bestuurders kaltgestellt en instituten opengereten door teams waarvan de bevoegdheid, deskundigheid en onafhankelijkheid op zijn minst zwaar ter discussie staan. Dit is geen behoorlijk bestuur. Dit is bestuurlijk vandalisme met een officieel sausje.
Het
pijnlijkste is dat president Simons zich presenteerde als iemand van orde, schriftelijke duidelijkheid en bestuurlijke discipline. Maar in de praktijk lijkt haar regering ruimte te geven aan buikspreekpoppen, partijpolitieke tussenpersonen en zelfbenoemde schoonmakers die zich gedragen alsof zij boven wet, procedure en rechtsbescherming staan.
Als mensen zonder
behoorlijke waarborgen door het slijk worden gehaald, als privacygevoelige informatie in politieke kringen belandt en als deskundige teams worden weggejaagd omdat zij niet in het nieuwe machtsschema passen, dan is dat geen hervorming. Dan is dat machtsmisbruik in transitiekleding.
Deze regering sloopt niet alleen personen. Zij sloopt
kennis. Zij sloopt continuïteit. Zij sloopt vertrouwen in de staat. En erger nog: zij doet dat met een arrogantie alsof het land privébezit is van de nieuwe machthebbers.
Suriname heeft geen behoefte aan een president die toekijkt terwijl instituten worden leeggehaald en vervangen door politieke loyalisten. Suriname
heeft behoefte aan leiderschap, rechtsstatelijkheid en fatsoen. Wat het nu krijgt, is een regering die onder het mom van schoonmaak de fundering van de staat kapotslaat.
Als dit de bestuursstijl van Simons is, dan is de waarschuwing helder: deze regering is niet bezig Suriname te redden, maar
bezig het land opnieuw uit te leveren aan willekeur, partijpolitiek en bestuurlijke roofbouw.
