Terwijl de politieke arena van Suriname vaak wordt beheerst door de ongeschreven wet van de ‘politieke schoonmaak’ na elke regeringswisseling, tekent zich op het ministerie van Economische Zaken, Ondernemerschap en Technologische Innovatie (EZOTI) een opmerkelijke trendbreuk af. Minister Andrew Baasaron, die nu vijf maanden aan het roer staat, weigert categorisch om het zittende directieteam – dat grotendeels uit VHP-loyalisten van zijn voorganger bestaat – simpelweg op basis van hun politieke kleur naar huis te sturen.
Hoewel de druk vanuit politieke kringen om deze ‘VHP-stempel’ te wissen groot is, houdt Baasaron stand met de overtuiging dat professionaliteit en competentie boven
partijpolitieke doctrine staan. Hij wordt hierin vaak verkeerd begrepen; critici zien zijn aarzeling om te ontslaan als zwakte, terwijl het in feite een bewuste strategie is om een overheid te bouwen die draait op continuïteit en deskundigheid in plaats van op de waan van de politieke dag. Baasaron benadrukt dat hij kijkt naar wie “wil en kan”, een bedrijfsmatige benadering die de diepwortelde traditie van partijloyaliteit stap voor stap probeert te ontmantelen.
Deze nieuwe kijk op leiderschap vertaalt zich direct naar de aanpak van chronische problemen binnen het ministerie, zoals de schrijnende situatie bij de Economische Controle Dienst (ECD). Waar de
samenleving zucht onder prijsopdrijving en een wankele koopkracht, wordt Baasaron geconfronteerd met dezelfde logistieke gijzeling als zijn voorgangers: een controledienst die met slechts twee voertuigen de gehele markt moet reguleren. In plaats van te vervallen in de gebruikelijke politieke retoriek, kiest de minister voor een nuchtere analyse waarbij hij de burger eerlijk voorhoudt dat prijsverschillen niet altijd malafide zijn, maar vaak het gevolg van wereldwijde logistieke kosten.
Hij probeert het systeem te versterken door in te zetten op de modernisering van consumentenwetgeving en het digitaliseren van toezicht, waardoor de ECD van een ‘papieren tijger’ moet transformeren naar een effectief handhavingsapparaat. Het is een verschuiving van symptoombestrijding naar structurele verandering, waarbij de minister de koers van het ministerie fundamenteel tracht te herijken.
Deze herijking bereikt een hoogtepunt in het ambitieuze “Suriname 2.0”-plan, een strategische visie die de Surinaamse economie over twaalf sectoren wil transformeren. Door een ongekende alliantie aan te gaan met het bedrijfsleven en internationale partners zoals UNIDO, breekt Baasaron met de doctrine van afhankelijkheid van goud en olie. De onlangs getekende Joint Declaration met UNIDO voor de periode 2026–2031 is hiervan het tastbare bewijs; het richt zich op agro-industriële ontwikkeling, innovatiehubs voor het MKB en het versterken van de exportkwaliteit.
Baasaron wordt hierbij vaak als een buitenstaander gezien omdat hij spreekt in termen van “transformatieprocessen” en “participatieve ontwikkeling” in plaats van politieke gunsten. Zijn standvastigheid bij EZOTI is daarmee niet alleen een personeelskwestie, maar een lakmoesproef voor heel Suriname: kan een ministerie succesvol functioneren wanneer de inhoud regeert en de partijkaart naar de achtergrond verdwijnt? Het eerste kwartaal van 2026 zal uitwijzen of deze zakelijke revolutie standhoudt tegen de aanhoudende politieke druk.
UNITEDNEWS
