Leerkrachten zonder nieuwe loonstructuur weer voor de klas: waarvoor was de deadline van 1 oktober?

De leerkrachten staan vanaf vandaag weer voor de klas, met dezelfde lage salarissen. Teleurgesteld, al jaren gedemotiveerd en ondergewaardeerd. De gezamenlijke onderwijsbonden hadden aangekondigd dat leerkrachten vóór de start van het nieuwe schooljaar op 1 oktober duidelijkheid wilden. De nieuwe loonstructuur en hogere salarissen waren daarbij belangrijke voorwaarden.

Maar inmiddels is 1 oktober aangebroken en is er geen schot in de zaak gekomen. Er is nog altijd geen duidelijkheid over de vraag of er in het nieuwe schooljaar daadwerkelijk een salarisverhoging of nieuwe loonstructuur komt.

Advertisement

De minister blijft erop aandringen dat de school op 1 oktober moet beginnen, terwijl de voorwaarden voor gemotiveerde leerkrachten en goed onderwijs al jaren bekend zijn: betere waardering, betere arbeidsvoorwaarden en hogere salarissen.

Maar waarvoor was die deadline van 1 oktober dan? Als een deadline wordt gesteld en vervolgens zonder concreet

resultaat verstrijkt, rijst de vraag hoe serieus de vakbeweging nog wordt genomen. En wat hebben al die onderhandelingen uiteindelijk opgeleverd als er nog steeds geen concreet en duurzaam resultaat op tafel ligt?

Intussen wordt het lerarentekort groter en trekken leerkrachten weg uit het Surinaamse onderwijs. Ook neemt de belangstelling voor het beroep af, terwijl steeds minder jongeren kiezen voor een opleiding tot leerkracht. Dat zijn geen problemen die vandaag zijn ontstaan. Het zijn signalen die al jaren zichtbaar zijn.

Advertisement

De vraag moet daarom niet alleen aan de regering en het ministerie worden gesteld, maar ook aan de leerkrachten zelf: hoe serieus worden zij genomen door hun werkgever en vooral door hun eigen vakbonden?

Suriname kent meerdere onderwijsvakbonden die de belangen van leerkrachten zeggen te behartigen. Maar waar blijven de concrete en duurzame resultaten? Mooie woorden en aankondigingen zijn

één ding; resultaten zijn iets anders.

De leerkrachten staan intussen gewoon weer voor de klas en dreigen opnieuw de speelbal te worden van het krachtenveld tussen vakbonden en regering. Eerst worden eisen en deadlines gesteld, vervolgens verstrijkt de deadline zonder zichtbaar resultaat en uiteindelijk gaat iedereen weer over tot de orde van de dag.

Moeten we het dan nog vreemd vinden als leerkrachten blijven klagen of ontevreden zijn? Of wordt het tijd dat zij ook hun eigen verantwoordelijkheid nemen en zich afvragen wat zij nog accepteren van hun vakbonden én hun werkgever?

Wie betere waardering, betere arbeidsvoorwaarden en hogere salarissen wil, zal die eisen niet alleen moeten uitspreken, maar daar ook consequent voor moeten blijven staan. Een deadline zonder consequenties verliest uiteindelijk haar betekenis.

En dus blijft op de eerste schooldag van het nieuwe

schooljaar één simpele vraag over: waarvoor was de deadline van 1 oktober?

Redactie Chronos