Lange rijen voor brood en olie, binnenkort in Suriname!

(Door: Ashwin Ramcharan) – Het gebeurd en zal zich voortzetten. Van Lagos tot Paramaribo, een nieuwe oliecrisis die de wereld raakt en Suriname bijzonder kwetsbaar maakt voor schaarste aan brood, olie en andere levensmiddelen die allemaal worden geïmporteerd.

Dit artikel is een van de belangrijkste artikelen

van dit jaar en daarom wat langer dan normaal. Surinamers, broers en zusters, lees en denk na.

Recente olieprijsstijgingen hebben wereldwijd duidelijke gevolgen. In Nigeria steeg benzine met ruim 30%, in Oost-Afrika zelfs tot 75%. Egypte verhoogde brandstofprijzen met 14–17%. In het Verenigd Koninkrijk stegen pompprijzen met

4–6% in een week. Deze stijgingen tonen hoe snel energieprijzen wereldwijd inflatie en economische druk kunnen veroorzaken.

Kinki Systeem Simons, geen tijd voor Paracetamol maar complete leefstijl veranderen want de patiënt gaat dood, niet in de film maar in het echt!

Exploderende brandstofprijzen in

Afrika tonen hoe snel een energiecrisis kan omslaan in sociale onrust. Voor Suriname kan hetzelfde scenario dichterbij zijn dan gedacht.

Wanneer energieprijzen stijgen, volgen voedselprijzen, transportkosten en uiteindelijk maatschappelijke spanningen. Dat patroon is momenteel zichtbaar in verschillende delen van Afrika, waar de recente stijging van internationale olieprijzen

binnen enkele weken heeft geleid tot scherpe prijsverhogingen aan de pomp en groeiende sociale druk.

Wat zich daar afspeelt, kan voor Suriname een waarschuwend voorbeeld zijn. Want hoewel het land geografisch ver verwijderd is van de geopolitieke spanningen rond Iran en het Midden-Oosten, kan een wereldwijde energiecrisis

zich uiteindelijk vertalen in hogere broodprijzen en maatschappelijke onrust in Paramaribo.

Nigeria: een olieproducerend land met brandstofcrisisHet meest dramatische voorbeeld komt uit Nigeria, een land dat ironisch genoeg tot de grootste olieproducenten van Afrika behoort. Ondanks zijn olievoorraden heeft Nigeria jarenlang onvoldoende raffinagecapaciteit gehad, waardoor het afhankelijk

bleef van de import van geraffineerde brandstoffen.

Toen internationale olieprijzen recent begonnen te stijgen, explodeerden ook de brandstofprijzen in het land. Binnen enkele weken steeg de prijs van benzine van ongeveer 995 naira per liter naar ongeveer 1.300 naira per liter — een stijging van meer dan

30 procent.

De gevolgen waren onmiddellijk voelbaar. Transportkosten stegen, voedselprijzen volgden en in verschillende steden ontstonden protesten en stakingen. Voor miljoenen Nigerianen, die al een groot deel van hun inkomen besteden aan voedsel en transport, werd de stijging een directe bedreiging voor hun levensonderhoud.

Nigeria laat zien dat zelfs olieproducerende landen kwetsbaar zijn wanneer hun energie-infrastructuur afhankelijk blijft van internationale markten.

Oost-Afrika: brandstofprijzen stijgen tot 75 procentNog extremer is de situatie in delen van Oost-Afrika. In verschillende landen in de regio zijn brandstofprijzen sinds het begin van de recente geopolitieke spanningen

met meer dan 75 procent gestegen.

Deze prijsstijgingen hebben een kettingreactie veroorzaakt in de economie. Transport van voedsel werd duurder, importprijzen stegen en inflatie begon snel op te lopen. In sommige steden begonnen consumenten voorraden aan te leggen uit angst voor verdere prijsstijgingen.

Voor

regeringen in de regio vormt dit een politieke uitdaging. Brandstofprijzen hebben historisch gezien vaak geleid tot protesten en sociale onrust. Wanneer voedselprijzen tegelijkertijd stijgen, kan de combinatie bijzonder explosief worden.

Noord-Afrika: regeringen verhogen brandstofprijzenOok in Noord-Afrika worden de effecten zichtbaar. In Egypte verhoogde de regering recent de

brandstofprijzen met 14 tot 17 procent als reactie op stijgende internationale energieprijzen.

Hoewel deze verhogingen deels bedoeld waren om begrotingstekorten te beperken, hebben zij ook geleid tot bezorgdheid over inflatie en koopkrachtverlies. Egypte, met meer dan honderd miljoen inwoners, is sterk afhankelijk van voedselimport. Stijgende transportkosten kunnen

daarom direct doorwerken in de prijs van basisproducten.

Deze voorbeelden tonen een bekend patroon: wanneer energieprijzen stijgen, verspreidt de economische schok zich snel door de hele samenleving.

De wereldmarkt reageert op geopolitieke spanningenDe oorzaak van deze prijsstijgingen ligt niet alleen in nationale economische factoren.

De internationale energiemarkt reageert vooral op geopolitieke spanningen rond Iran en de strategisch cruciale Straat van Hormuz.

Door deze smalle waterweg stroomt ongeveer een vijfde van alle wereldwijd verhandelde olie. Wanneer conflicten of militaire spanningen deze route bedreigen, reageren markten vrijwel onmiddellijk.

De internationale

benchmark Brent-olie steeg recent tot boven de 100 dollar per vat, met prijsstijgingen van meer dan zeven procent op sommige handelsdagen. Analisten waarschuwen dat een verdere escalatie de prijs richting 150 dollar per vat kan duwen.

Een dergelijke prijsstijging zou wereldwijd inflatie veroorzaken.

Suriname:

een kleine economie met grote afhankelijkheidVoor Suriname kan zo’n internationale energiecrisis bijzonder zware gevolgen hebben. Het land is sterk afhankelijk van import voor brandstoffen, voedselproducten, machines en consumptiegoederen.

Wanneer olieprijzen stijgen, stijgen automatisch ook de kosten van transport en logistiek. Scheepvaart wordt duurder, vrachtprijzen lopen op en

internationale producenten berekenen hun hogere energiekosten door in de prijs van goederen.

Het gevolg is dat prijsstijgingen uiteindelijk zichtbaar worden in de supermarkt.

Voor een klein land met beperkte binnenlandse productie kan dat snel leiden tot stijgende kosten voor basisproducten.

Van

olieprijs naar broodprijsDe relatie tussen energieprijzen en voedselprijzen is direct. Moderne landbouw is afhankelijk van brandstof voor machines, transport en kunstmestproductie.

Wanneer olie duurder wordt, stijgen vrijwel altijd ook de prijzen van voedsel.

Voor Suriname betekent dit dat producten zoals bloem, brood, rijst en

zuivel duurder kunnen worden. Vooral bloem is belangrijk, omdat het de basis vormt voor brood — een dagelijks voedselproduct voor veel gezinnen.

Wanneer importkosten stijgen, kan dat uiteindelijk leiden tot schaarste of lange rijen bij winkels.

Een samenleving die gevoelig is voor prijsstijgingenSuriname heeft

in de afgelopen jaren al ervaren hoe gevoelig de samenleving is voor economische druk. Tijdens de hervormingen onder de regering van Chan Santokhi leidde inflatie meerdere keren tot protesten en maatschappelijke spanningen.

Brandstofprijzen speelden daarbij een centrale rol. Wanneer benzine stijgt, stijgen transportkosten vrijwel onmiddellijk. Dat vertaalt

zich in hogere voedselprijzen en lagere koopkracht.

Voor huishoudens met lage inkomens kan een combinatie van stijgende brandstofprijzen en duurdere voedselproducten snel leiden tot sociale onrust.

Economisch beleid en structurele kwetsbaarheidDe huidige regering onder president Jennifer Geerlings-Simons en vicepresident Gregory Rusland staat daardoor voor

een complexe economische uitdaging.

Critici wijzen op structurele kwetsbaarheden in de economie: een sterke afhankelijkheid van import, beperkte binnenlandse voedselproductie en een overheid die weinig buffers heeft opgebouwd tegen internationale prijsschokken.

Wanneer internationale energieprijzen stijgen, wordt het voor kleine economieën moeilijker om inflatie te

beheersen.

Het Hormuz-scenarioHet meest extreme scenario zou zich voordoen wanneer het conflict rond Iran daadwerkelijk leidt tot verstoring van de scheepvaart door de Straat van Hormuz.

In dat geval kan een aanzienlijk deel van de wereldwijde olie-export tijdelijk stilvallen. Olieprijzen kunnen dan snel richting

150 dollar per vat stijgen.

Voor Suriname zou dat betekenen dat brandstofprijzen aan de pomp sterk stijgen, transportkosten oplopen en voedselprijzen volgen.

Wanneer consumenten hun koopkracht zien dalen terwijl prijzen blijven stijgen, kan dat uiteindelijk leiden tot protesten en maatschappelijke spanningen.

Een waarschuwing uit AfrikaDe gebeurtenissen in Nigeria en andere Afrikaanse landen laten zien hoe snel een energiecrisis kan omslaan in een sociale crisis.

Wat begint als een stijging van de olieprijs op internationale markten kan binnen enkele weken leiden tot hogere voedselprijzen, protesten en politieke druk.

Voor Suriname is dat een duidelijke waarschuwing. Want hoewel het land geografisch ver verwijderd is van het Midden-Oosten, kan een conflict duizenden kilometers verderop uiteindelijk bepalen hoeveel een brood kost in Paramaribo.

En wanneer energieprijzen blijven stijgen, kan dat ook bepalen hoe rustig de straten

van de stad blijven.

Conclusie: een crisis die eigen wortels heeftWanneer energieprijzen wereldwijd stijgen, wordt de kwetsbaarheid van kleine economieën genadeloos zichtbaar. Maar in het geval van Suriname zou het te gemakkelijk zijn om een mogelijke energie- en voedselcrisis uitsluitend toe te schrijven aan geopolitieke spanningen in

het Midden-Oosten. De harde realiteit is dat veel van de kwetsbaarheid van het land het resultaat is van decennia aan beleidskeuzes.

Suriname beschikt over overvloedige natuurlijke rijkdommen: vruchtbare landbouwgrond, enorme waterreserves, zonlicht voor energieproductie en een relatief kleine bevolking. In theorie zou een land met deze kenmerken

een aanzienlijk deel van zijn voedsel en energie zelf kunnen produceren. In de praktijk is het tegenovergestelde gebeurd. Door jarenlang gebrek aan strategisch beleid, verwaarlozing van de landbouwsector en een bijna structurele afhankelijkheid van import is Suriname veranderd in wat economen steeds vaker omschrijven als een “importgedreven economie”.

Het resultaat is een fragiel economisch systeem dat sterk afhankelijk is van internationale markten. Wanneer olieprijzen stijgen, stijgen transportkosten en voedselprijzen vrijwel onmiddellijk. Wanneer internationale logistieke ketens worden verstoord, ontstaan tekorten. Voor een land dat een groot deel van zijn basisvoedsel importeert, kan zo’n schok bijzonder hard aankomen.

De ironie is dat deze kwetsbaarheid niet onvermijdelijk was. Suriname had – en heeft nog steeds – de middelen om een aanzienlijk deel van zijn voedselvoorziening zelf te organiseren. De landbouwgronden in onder meer Nickerie, Saramacca en Commewijne behoren tot de vruchtbaarste in de regio. Het klimaat is

geschikt voor grootschalige productie van rijst, groenten en fruit. En de mogelijkheden voor zonne-energie en andere vormen van duurzame energie zijn aanzienlijk.

Toch is het land in toenemende mate afhankelijk geworden van import voor zelfs de meest basale producten. In plaats van een economie die zichzelf kan

voeden, is een systeem ontstaan waarin de samenleving kwetsbaar blijft voor externe schokken.

Wanneer een internationale energiecrisis de kosten van transport en import drastisch verhoogt, kan die afhankelijkheid snel veranderen in een nationale noodsituatie. Stijgende brandstofprijzen leiden tot hogere voedselprijzen, en die combinatie raakt uiteindelijk vooral de

gewone burger.

In veel landen met vergelijkbare economische structuren is dat precies het moment waarop sociale spanningen ontstaan. Niet omdat burgers geopolitieke conflicten willen bestrijden, maar omdat zij de directe gevolgen voelen in hun dagelijkse leven: een tank benzine die onbetaalbaar wordt, een brood dat steeds duurder

wordt, en een salaris dat niet meer toereikend is.

Een mogelijke energie- en voedselcrisis zou daarom niet alleen een economische test zijn voor Suriname, maar ook een politieke. In tijden van externe schokken verwachten burgers van hun leiders dat zij vooruitdenken, buffers opbouwen en investeren in economische

weerbaarheid.

De vraag die dan onvermijdelijk naar voren komt, is of de huidige beleidskeuzes het land daadwerkelijk voorbereiden op zulke scenario’s.

Als internationale ontwikkelingen leiden tot scherpe prijsstijgingen en economische druk, zal de maatschappelijke discussie in Suriname onvermijdelijk intensiveren. In zulke momenten wordt zichtbaar

of een economie voldoende veerkracht heeft opgebouwd – of dat structurele kwetsbaarheden jarenlang zijn blijven bestaan.

De komende maanden zullen daarom niet alleen bepalen hoe hoog de olieprijs stijgt, maar ook hoe sterk de Surinaamse economie werkelijk is. Want uiteindelijk betaalt in elke economische crisis één groep

altijd de hoogste prijs: de gewone burger die afhankelijk is van betaalbare brandstof, voedsel en een stabiele economie.

Nogmaals: Recente olieprijsstijgingen hebben wereldwijd duidelijke gevolgen. In Nigeria steeg benzine met ruim 30%, in Oost-Afrika zelfs tot 75%. Egypte verhoogde brandstofprijzen met 14–17%. In het Verenigd Koninkrijk stegen

pompprijzen met 4–6% in een week. Deze stijgingen tonen hoe snel energieprijzen wereldwijd inflatie en economische druk kunnen veroorzaken.

Dr. Ashwin Ramcharan RO