Het is tijd dat Suriname opstaat: zonder veilig voedsel heeft ons land geen toekomst

Suriname een vergiftigd land! Dit is de titel van het nieuwe boek dat vanaf nu gratis te bestuderen is. 

Het volledige boek is gratis te lezen en te downloaden via: https://surinamenu.com/books/4

Terwijl de Surinaamse politiek zich vrijwel dagelijks bezighoudt met olie, gas, begrotingstekorten, buitenlandse leningen en economische groeiscenario’s, dreigt een veel fundamenteler probleem onder de radar te verdwijnen. Wat heeft een bevolking uiteindelijk aan economische vooruitgang wanneer zij niet langer de zekerheid heeft dat het voedsel op haar eigen bord veilig is? Die vraag klinkt misschien confronterend, maar wordt steeds urgenter naarmate wetenschappelijke onderzoeken, internationale waarschuwingen en parlementaire discussies zich opstapelen en allemaal in dezelfde richting wijzen. Suriname beschikt over een vruchtbare bodem, een uitzonderlijke biodiversiteit en een rijke landbouwtraditie, maar wanneer de voedselveiligheid niet structureel wordt verbeterd, dreigt juist datgene wat het land economisch sterker zou moeten maken uit te groeien tot een van

zijn grootste zwakke punten.

Wie de feiten naast elkaar legt, kan nauwelijks anders dan concluderen dat Suriname inmiddels een nationaal vraagstuk voor zich uitschuift dat niet langer uitsluitend de landbouwsector raakt, maar rechtstreeks de volksgezondheid, de economie, het investeringsklimaat en uiteindelijk zelfs de internationale reputatie van het land. Dat maakt de discussie over voedselveiligheid veel groter dan een technisch debat over pesticiden of laboratoriumanalyses. Het gaat uiteindelijk over vertrouwen. Vertrouwen van burgers in hun overheid, vertrouwen van consumenten in de producten die zij dagelijks kopen en vertrouwen van buitenlandse investeerders die zich afvragen of Suriname werkelijk klaar is om zich te ontwikkelen tot een moderne economie die voldoet aan internationale kwaliteitsnormen.

Een probleem dat iedere Surinamer rechtstreeks raakt

Voedselveiligheid wordt nog te vaak behandeld alsof het uitsluitend een onderwerp is voor landbouwdeskundigen, exporteurs of wetenschappers. Daarmee wordt voorbijgegaan aan de werkelijkheid

dat iedere Surinamer dagelijks afhankelijk is van dezelfde voedselketen. Iedere ouder die groenten koopt op de markt, iedere school die kinderen van maaltijden voorziet en iedere familie die ervan uitgaat dat lokaal geproduceerde groenten, fruit, vis en andere levensmiddelen veilig zijn, wordt direct geraakt wanneer die voedselketen tekortschiet.

Juist daarom zijn de bevindingen uit verschillende onderzoeken zo zorgwekkend. In de afgelopen jaren is herhaaldelijk vastgesteld dat in Suriname bestrijdingsmiddelen worden aangetroffen die in grote delen van de wereld al jarenlang verboden zijn vanwege hun schadelijke gevolgen voor mens en milieu. Tijdens parlementaire besprekingen werd bovendien gewezen op onderzoeken waarin carbofuran, internationaal bekend als een van de gevaarlijkste landbouwgifstoffen, werd aangetroffen in alle onderzochte monsters groenten. Daarnaast zijn ook andere verboden stoffen, waaronder endosulfan en lindaan, eerder vastgesteld. Dat zijn geen incidenten die eenvoudig kunnen worden weggewuifd, maar signalen die vragen om een fundamentele herziening van het gehele

systeem van toezicht en controle.

Daar komt bij dat Suriname volgens de beschikbare documentatie jarenlang niet beschikte over een volledig operationeel laboratorium dat zelfstandig en op internationaal geaccepteerde wijze bestrijdingsmiddelen in levensmiddelen kon analyseren. Monsters moesten voor specialistisch onderzoek zelfs naar laboratoria in de Verenigde Staten worden gestuurd. Dat gegeven alleen al zou aanleiding moeten zijn voor een nationaal debat over de vraag hoe serieus Suriname de bescherming van de volksgezondheid werkelijk neemt.

Europa beschermt zijn burgers. Wie beschermt de Surinamers?

Misschien wel het meest pijnlijke aspect van deze hele discussie is dat de belangrijkste waarschuwingen de afgelopen jaren niet uit Paramaribo kwamen, maar uit Europa. Toen Europese autoriteiten in april en mei 2026 Surinaamse rode peper en vervolgens ook Surinaamse kouseband afkeurden vanwege overschrijdingen van de maximaal toegestane hoeveelheden bestrijdingsmiddelen, trad het Europese controlesysteem onmiddellijk in werking om consumenten te

beschermen. Tegelijkertijd ontstond in Suriname de ongemakkelijke constatering dat dezelfde producten volgens parlementaire discussies nog steeds op de lokale markt verkrijgbaar waren, zonder dat consumenten actief werden gewaarschuwd of producten uit de handel werden genomen.

Dat legt een pijnlijk verschil bloot tussen twee bestuursculturen. Waar Europese autoriteiten uitgaan van het voorzorgsbeginsel en consumenten beschermen zodra risico’s worden vastgesteld, lijkt Suriname nog altijd te worstelen met de vraag hoe dergelijke signalen bestuurlijk moeten worden opgepakt. Daarmee ontstaat een situatie waarin buitenlandse consumenten beter worden beschermd tegen mogelijk onveilig Surinaams voedsel dan de Surinamers zelf. Juist dát zou iedere bestuurder wakker moeten houden.

Een economische droom vraagt om veilige voedselketens

De discussie over voedselveiligheid wordt vaak uitsluitend vanuit gezondheidskundig perspectief gevoerd, terwijl de economische gevolgen minstens zo ingrijpend zijn. Suriname spreekt de laatste jaren terecht veel over olie en gas, over buitenlandse investeringen,

internationale bedrijven, toerisme en de komst van expats die nieuwe economische activiteiten moeten ontwikkelen. Maar geen enkele moderne economie kan zich veroorloven haar voedselveiligheid te verwaarlozen.

Internationale ondernemingen kijken allang niet meer uitsluitend naar belastingtarieven of grondstoffen. Zij beoordelen ook de kwaliteit van de gezondheidszorg, de rechtsstaat, de infrastructuur, het onderwijs én de veiligheid van voedsel en drinkwater. Welke multinational zal zonder zorgen honderden buitenlandse medewerkers met hun gezinnen naar Suriname uitzenden wanneer internationaal bekend wordt dat er structurele vragen bestaan over de veiligheid van lokaal geproduceerd voedsel? Welke buitenlandse specialist zal zich langdurig willen vestigen wanneer hij niet met zekerheid weet of de producten die dagelijks op tafel komen voldoen aan internationaal aanvaarde normen?

Voedselveiligheid is daarom geen luxevoorziening, maar een essentieel onderdeel van het investeringsklimaat. Wie de ambitie heeft om een internationale economie op te bouwen, zal ook moeten investeren in een

voedselveiligheidssysteem dat hetzelfde vertrouwen uitstraalt als moderne economieën elders in de wereld.

Een wet uit een andere eeuw past niet bij de economie van morgen

Misschien nog opmerkelijker is dat de wettelijke basis waarop het Surinaamse voedselveiligheidsbeleid grotendeels rust, teruggaat tot 1911. Die regelgeving werd opgesteld in een tijd waarin moderne chemische bestrijdingsmiddelen nauwelijks bestonden en internationale voedselketens nog vrijwel afwezig waren. Inmiddels zijn wij meer dan een eeuw verder en is de wereld fundamenteel veranderd, terwijl Suriname nog altijd wacht op een volledig gemoderniseerd wettelijk kader dat aansluit bij de huidige internationale standaarden. Hoewel er al jarenlang wordt gesproken over een nieuwe Levensmiddelenwet en verschillende voorstellen zijn voorbereid, verloopt de besluitvorming traag en blijft de daadwerkelijke implementatie uit.

Dat betekent dat Suriname zichzelf onnodig kwetsbaar maakt, niet alleen op het gebied van volksgezondheid, maar ook op het gebied van export,

internationale handel en economische ontwikkeling. Iedere vertraging vergroot immers het risico dat Surinaamse producten opnieuw worden afgekeurd op buitenlandse markten en tast daarmee het vertrouwen in de Surinaamse landbouw verder aan.

Het is tijd dat het volk deze verandering afdwingt

Juist omdat deze problematiek al tientallen jaren bekend is en structurele oplossingen telkens opnieuw worden uitgesteld, ontstaat steeds sterker de indruk dat de noodzakelijke veranderingen niet vanzelf vanuit de overheid zullen komen. Grote maatschappelijke hervormingen zijn in de geschiedenis immers zelden uitsluitend ontstaan doordat overheden zichzelf corrigeerden. Vrijwel altijd was er een samenleving nodig die duidelijk maakte dat bepaalde problemen niet langer konden worden genegeerd.

Dat betekent niet dat Suriname behoefte heeft aan maatschappelijke onrust of confrontatie, maar wel aan een bevolking die veel nadrukkelijker eist dat voedselveiligheid eindelijk dezelfde politieke prioriteit krijgt als begrotingen, oliecontracten en economische groeiplannen. Iedere Surinamer

heeft immers het fundamentele recht om ervan uit te mogen gaan dat het voedsel dat hij koopt veilig is en dat de overheid alles in het werk stelt om die veiligheid voortdurend te bewaken. Dat is geen gunst van de overheid, maar een kerntaak van iedere moderne rechtsstaat.

Conclusie: zonder gezond volk bestaat er geen welvarend Suriname

De komende jaren zullen waarschijnlijk worden gekenmerkt door olie-inkomsten, nieuwe buitenlandse investeringen en economische groei die het land ingrijpend kunnen veranderen. Toch zal geen enkele economische ontwikkeling duurzaam blijken wanneer de gezondheid van de bevolking onvoldoende wordt beschermd. Welvaart begint immers niet bij olie, goud of buitenlandse leningen, maar bij gezonde burgers die kunnen werken, ondernemen, leren en hun kinderen veilig kunnen laten opgroeien.

Juist daarom verdient voedselveiligheid een plaats bovenaan de nationale agenda. Niet omdat Europa dat verlangt, maar omdat Surinamers zelf recht

hebben op dezelfde bescherming die consumenten elders in de wereld als vanzelfsprekend beschouwen. Een land dat miljoenen wil verdienen met export, toerisme en internationale investeringen kan zich eenvoudigweg niet permitteren dat zijn eigen bevolking blijft twijfelen aan de veiligheid van het voedsel dat dagelijks op tafel staat.

Wie zich werkelijk wil verdiepen in de omvang van deze problematiek, de wetenschappelijke onderzoeken, de parlementaire debatten en de mogelijke oplossingen, doet er goed aan het boek Vergiftigd Land van dr. Ashwin Ramcharan te lezen. Dit boek brengt tientallen jaren onderzoek, internationale rapporten en analyses samen en laat overtuigend zien waarom voedselveiligheid niet langer een technisch dossier is, maar een nationale prioriteit die bepalend zal zijn voor de gezondheid, de economie en de toekomst van Suriname.

Het volledige boek is gratis te lezen en te downloaden via: https://surinamenu.com/books/4

Dr. Ashwin Ramcharan RO

Disclaimer

De redactie van Chronos Times stelt ingezonden artikelen ter beschikking aan haar lezers om een diversiteit aan meningen en standpunten te bieden. De inhoud van dit artikel, inclusief alle geuite meningen en beweringen, valt volledig onder de verantwoordelijkheid van de auteur en weerspiegelt niet noodzakelijk de mening of het standpunt van de redactie. De redactie is niet aansprakelijk voor de juistheid van de informatie of voor eventuele gevolgen die voortvloeien uit de inhoud van dit stuk.

Redactie Chronos