GRONDENRECHTEN: MEER DAN SPEECHTAAL EN SYMBOLISCH VERTOON OP FEESTDAGEN

De viering van de Dag der Inheemsen en het Paremuru Mini Fest in de Palmentuin bood president Jennifer Simons afgelopen zondag een uitgelezen podium voor welgevormde beloften. In haar toespraak onderstreepte het staatshoofd dat de inheemse volken een fundamentele plaats innemen in de geschiedenis, identiteit en toekomst van Suriname.

Simons beloofde ronduit een duurzame oplossing voor het slepende grondenrechtenvraagstuk, noemde het principe van Free, Prior, and Informed Consent (FPIC) de hoeksteen van inclusieve vooruitgang en benadrukte dat besluiten over het binnenland niet boven de hoofden van traditionele gezagsdragers moeten worden genomen. Hoewel deze welwillende woorden op een nationale feestdag prachtig klinken, leggen ze een scherp contrast bloot met de rauwe werkelijkheid waarin de binnenlandgemeenschappen dagelijks verkeren. Voor de bewoners van het achterland is het grondenrechtenvraagstuk immers geen vrijblijvend beleidsdossier of een dankbaar thema voor een feestelijke rede, maar een kwestie van leven en dood.

Hun traditionele leefgebieden staan voortdurend unter

toenemende druk van illegale goudwinning, verwoestende ontbossing en ernstige milieuvervuiling, terwijl de naderende opkomst van de olie- en gassector de economische drang naar land en hulpbronnen slechts zal versterken. Dat de achterdocht en bezorgdheid in het binnenland diep zitten, blijkt overduidelijk uit de indringende reactie van Stichting Mulokot en haar samenwerkende partners op het voornemen van de regering om de zogeheten 5-kilometerstraalwet af te kondigen. Waar de overheid deze maatregel presenteert als een beschermende tussenstap, wijzen de inheemse en tribale organisaties terecht op de fundamentele tekortkomingen daarvan. Een kunstmatige cirkel van vijf kilometer rondom een dorpskern doet geen recht aan de werkelijke leefwijze: jachtgebieden, visgronden, kostgrondjes en heilige locaties strekken zich vaak vele kilometers verder uit.

Het grote risico is dat tijdelijke wetten verworden tot een doekje voor het bloeden, waarmee de daadwerkelijke, wettelijke erkenning van collectieve grondenrechten en de nakoming van de bindende uitspraken van het Inter-Amerikaans Hof voor

de Rechten van de Mens opnieuw worden uitgesteld.

Een werkelijk constructieve weg voorwaarts vraagt om meer dan hooggestemde retoriek op gedenkwaardige momenten. Als de regering menens is met haar belofte dat niemand achterblijft, moeten formaliteiten dringend plaatsmaken voor concrete daden. Dat vereist een breed en transparant consultatieproces, strikte naleving van het FPIC-principe en een helder, bindend tijdpad voor de volledige juridische bescherming van de inheemse en tribale grondenrechten. Alleen zo verandert symbolische waardering in de daadwerkelijke rechtvaardigheid waarnaar het binnenland al generaties lang snakt.

UNITEDNEWS