Columnist Snijders haalt uit naar Simons en zegt: “Nooit meer een NDP-president”

dWT columnist Armand Snijders heeft deze week in zijn stuk ‘Nóóit meer een NDP-president’ ook hard uitgehaald naar president Jennifer Simons en haar NDP. Volgens hem heeft Simons na een jaar regeren onvoldoende laten zien dat zij daadwerkelijk breekt met de bestuurscultuur waarvan haar partij jarenlang deel uitmaakte. De grote verkiezingsbelofte om het systeem te veranderen, dreigt volgens hem juist vast te lopen omdat de president zelf uit datzelfde systeem voortkomt.

In zijn opiniestuk in de Ware Tijd stelt Snijders dat Simons bij haar aantreden veel krediet kreeg. Zij werd gezien als iemand die rustiger en beheerster opereerde en binnen de NDP ruimte leek te maken voor vernieuwing. Maar volgens hem weegt haar politieke verleden zwaar mee. Hij wijst onder meer op haar jarenlange steun aan Desi Bouterse en haar rol als DNA-voorzitter in 2012, toen de omstreden amnestiewet werd behandeld en aangenomen.

Snijders rekent vooral af met het beeld dat Simons tijdens de verkiezingen weinig concrete verwachtingen zou hebben gewekt. Alleen al de leus “W’o kenki a systeem” was volgens hem een duidelijke belofte om vriendjespolitiek, corruptie en oude bestuursgewoonten anders aan te pakken. Juist op dat punt ziet hij weinig verandering. Op belangrijke posten zouden opnieuw bekende NDP-gezichten en personen uit eerdere machtsperiodes zijn terechtgekomen, terwijl corruptiezaken volgens hem onvoldoende zichtbaar worden aangepakt.

Ook het argument dat de regering nog in een transitieperiode zit, overtuigt hem niet. Snijders vindt dat veel grote problemen blijven liggen. Hij noemt onder andere de situatie bij de SLM, het Staatsziekenfonds, de grondenproblematiek, de positie van binnenlandbewoners, de gezondheidszorg, het Academisch Ziekenhuis Paramaribo en het onderwijs. Zijn conclusie is hard: op te veel dossiers komt volgens hem nauwelijks structurele vooruitgang van de grond.

Daarbij benadrukt hij dat

Simons volgens hem een gunstiger uitgangspositie kreeg dan de regering-Santokhi in 2020 aantrof. Tegelijk wijst hij erop dat de huidige regering opnieuw grote bedragen in het buitenland leent. Dat geeft volgens hem tijdelijk financiële ruimte, maar schuift ook de vraag naar voren wat er uiteindelijk overblijft wanneer de verwachte olie-inkomsten vanaf 2028 daadwerkelijk beginnen binnen te komen.

De kern van zijn kritiek gaat echter verder dan alleen het functioneren van Simons. Snijders ziet het probleem nadrukkelijk bij de NDP als politieke machtsfactor. Na bijna twintig jaar waarin de partij op verschillende momenten het machtscentrum domineerde, vindt hij dat de NDP eerst moet bewijzen dat zij daadwerkelijk in staat is Suriname anders te besturen.

Zijn conclusie is daarom provocerend maar duidelijk: voorlopig zou er volgens hem geen NDP’er meer president moeten worden.