• maandag 16 November 2026
  • Het laatste nieuws uit Suriname

Achaibersing en de schaduw van zijn eigen kamp; waarom de hoop op vernieuwing zo snel is weggezakt

| waterkant | Door: Redactie

[INGEZONDEN] – Toen Armand Achaibersing liet weten dat hij in 2027 kandidaat wil zijn voor het voorzitterschap van de VHP, voelde men iets wat men lang niet had gevoeld. Er werd gezegd dat Armand als minister van Financiën in zware jaren keuzes had moeten maken. Hij was geen traditionele leider. Enkele leden zagen in hem een kans om de partij na de verkiezingsnederlaag van 2025 opnieuw op te bouwen, met inhoud in plaats van ellebogenwerk. Die hoop is in korte tijd naar een dieptepunt gezakt. Dat komt door de mensen die hij om zich heen heeft verzameld.

Wie kijkt naar wie er openlijk achter zijn kandidatuur staat, ziet bekende gezichten. Het gaat om oud-ministers zoals Rishma Kuldipsingh, Amar Ramadhin, Prahlad Sewdien, Krishna Mathoera en Mahinderkoemar Jogi (integriteitsproblemen met grondspeculaties). Dat zijn namen die bij veel gewone leden geen warme herinneringen oproepen. In de kernen hoor je steeds hetzelfde verhaal. Toen deze

mensen een ministerspost hadden, was de deur voor de eigen achterban vaak dicht. Telefoons werden niet opgenomen. Leden die jarenlang campagne hadden gevoerd, voelden zich behandeld als lastposten in plaats van als de ruggengraat van de partij. Die arrogantie is niet vergeten. Ze is een van de redenen waarom zoveel VHP’ers in 2025 thuisbleven of mopperend hun stem uitbrachten.

Daar komt bij dat ook mensen die publiekelijk in verband zijn gebracht met beschuldigingen van corruptie, zoals P. Bissumbhar, zich achter deze kandidatuur scharen. Iedereen is onschuldig tot het tegendeel is bewezen, en dat principe moeten we als partij hoog houden. Maar politiek draait ook om vertrouwen. Een kandidaat die zegt dat hij de partij wil vernieuwen, kan zich niet laten dragen door mensen over wie juist die vertrouwensvragen nog open liggen.

Het resultaat is voorspelbaar. Onder leden en sympathisanten hoor je nu een harde samenvatting: “Same shit, different lies.” Dezelfde mensen, een

nieuw gezicht ervoor, en straks weer dezelfde praktijken. Veel leden vrezen dat de VHP opnieuw zal worden geleid door een kleine elite die vooral elkaar beschermt. De leden mogen dan weer alleen opdraven als er stemmen nodig zijn. Dat is gevaarlijk voor de partij. De VHP is groot geworden omdat gewone mensen zich erin herkenden: boeren, kleine ondernemers, leraren, jongeren in de districten. Als die mensen het gevoel krijgen dat de voorzittersverkiezing gaat over wie welke oude machtsposities terugkrijgt, haken ze af. En dan kan de partij in 2030 wel een nieuwe voorzitter hebben, maar geen achterban meer.

Als Achaibersing serieus is over vernieuwing, moet hij dat laten zien in de keuze van zijn mensen. Hij moet afstand nemen van wie de leden heeft geschoffeerd. Hij moet helder zijn over integriteit, ook als dat bondgenoten kost. En hij moet de kernen opzoeken in plaats van de oude netwerken. Doet hij dat

niet, dan zal hij merken wat veel leden nu al voelen: dat een nieuw gezicht niet genoeg is als de oude schaduw meeloopt.

Navindre Rambhadjan

| waterkant | Door: Redactie