Verzekerd en tóch betalen: wordt de patiënt de financierder van het tekort?
| starnieuws | Door: Redactie
U heeft een SZF-kaart. De arts schrijft een geneesmiddel voor of verwijst u voor onderzoek. U meldt zich bij de apotheek, het laboratorium of een andere zorgverlener en dan komt de vraag die u niet verwacht: “U moet bijbetalen.” Dan interesseert het u niet hoe de rekening tussen het SZF en de zorgverlener wordt verdeeld. U bent ziek. U bent verzekerd. En toch moet u opnieuw uw portemonnee trekken.
Als de zorg binnen uw dekking valt en er geen eigen bijdrage
Een polis moet duidelijkheid geven
Geen enkele verzekering dekt alles. Een geneesmiddel kan buiten de klapper vallen, een behandeling buiten het pakket of er kan een formele eigen bijdrage gelden. Dat kan, zolang het vooraf duidelijk is.
Vanaf het moment dat de dekking ingaat, ontstaat een redelijke verwachting: als deze zorg binnen mijn pakket valt, moet die afspraak ook gelden wanneer ik haar nodig heb.
Vier stappen die niet op één hoop horen
Ik weet als geen ander hoe gemakkelijk verschillende problemen op één hoop worden gegooid. Achter één verzekerde prestatie zitten vier stappen: aanspraak, tarief, declaratie en betaling. Eerst moet vaststaan dat de patiënt recht heeft op de zorg. Daarna geldt een tarief tussen verzekeraar en zorgverlener. Vervolgens wordt gedeclareerd,
Als het bij het tarief, de declaratie of de betaling misgaat, betekent dat niet automatisch dat de patiënt geen dekking meer heeft. Een betalingsachterstand is iets anders dan een polisuitsluiting. Een tariefdiscussie is iets anders dan een eigen bijdrage. Toch kunnen die problemen voor de patiënt allemaal eindigen met dezelfde zin: “U moet bijbetalen.”
Drie redenen om zelf te betalen
Er zijn drie situaties. De zorg valt buiten het verzekeringspakket. Dan kan betaling logisch zijn. De polis kent een eigen bijdrage. Ook dat kan gerechtvaardigd zijn, mits dit kenbaar is. Of de zorg is wél gedekt, maar verzekeraar en zorgverlener komen er financieel niet uit vanwege het tarief, achterstanden of betalingen.
Die derde situatie is fundamenteel anders. In december 2025 werd officieel aangekondigd dat SZF-verzekerden niet meer hoeven bij te betalen voor operaties en medicamenten die binnen de SZF-dekking vallen. Daarmee is de principiële
Zo reist het tekort naar de patiënt
Een verzekeraar kan onvoldoende liquiditeit hebben. Daardoor ontstaat een betalingsachterstand bij een zorgverlener. Die moet ondertussen personeel, geneesmiddelen en voorraden betalen. Vervolgens wordt de patiënt gevraagd bij te betalen. Het financieringsprobleem is dan door de zorgketen gereisd en eindigt bij degene met de minste onderhandelingsmacht: de patiënt.
Wie geld heeft, betaalt misschien en krijgt zijn zorg. Wie dat niet heeft, kan een geneesmiddel laten liggen of een onderzoek uitstellen. Dan wordt een financieel probleem een toegankelijkheidsprobleem.
De zorgverlener heeft óók een punt
Dit is geen aanval op apotheken, laboratoria, artsen of ziekenhuizen. Geen zorgverlener kan onbeperkt voorfinancieren wanneer declaraties openstaan of tarieven structureel ontoereikend zijn. Dat probleem moet worden opgelost waar het ontstaat: tussen verzekeraar, zorgverlener en overheid. Niet aan het loket bij iemand die
Maak iedere bijbetaling controleerbaar
Wanneer een verzekerde moet bijbetalen, moet onmiddellijk duidelijk zijn waarom. Niet alleen: “SZF betaalt dit niet.” Maar concreet: valt de prestatie buiten uw pakket, geldt er een eigen bijdrage of is er sprake van een financieel geschil tussen partijen?
De verzekerde moet dat direct kunnen verifiëren. Is de bijbetaling terecht, dan kan dat worden aangetoond. Is zij niet terug te voeren op de polis, dan hoort het financiële verschil niet automatisch bij de patiënt terecht te komen.
Mijn advies aan iedere verzekerde
Mijn advies aan iedere verzekerde is daarom eenvoudig: moet u bijbetalen, vraag dan waarom. Vraag of de prestatie buiten uw dekking valt of dat volgens uw polis een eigen bijdrage geldt. Laat het bedrag, voor zover mogelijk, specificeren, bewaar uw betalingsbewijs en verifieer dit bij het SZF wanneer u twijfelt.
U hoeft als patiënt het financiële verkeer tussen
Want verzekerd zijn moet juist op het moment dat u ziek bent zekerheid geven, geen nieuwe onzekerheid.De patiënt heeft zijn deel van de afspraak al gemaakt. Als zijn polis de zorg dekt, mogen wij niet stilzwijgend een derde financierder aan het systeem toevoegen: de verzekerde zelf.
De patiënt is de reden waarom de zorgketen bestaat. Hij of zij mag daarom nooit de financiële sluitpost worden.
Rick Kromodihardjo
Als de zorg binnen uw dekking valt en er geen eigen bijdrage
geldt, mag een financieel probleem tussen verzekeraar en zorgverlener niet bij u eindigen. Anders wordt de patiënt niet alleen verzekerde. Hij wordt financierder van het tekort.
Een polis moet duidelijkheid geven
Geen enkele verzekering dekt alles. Een geneesmiddel kan buiten de klapper vallen, een behandeling buiten het pakket of er kan een formele eigen bijdrage gelden. Dat kan, zolang het vooraf duidelijk is.
Vanaf het moment dat de dekking ingaat, ontstaat een redelijke verwachting: als deze zorg binnen mijn pakket valt, moet die afspraak ook gelden wanneer ik haar nodig heb.
Vier stappen die niet op één hoop horen
Ik weet als geen ander hoe gemakkelijk verschillende problemen op één hoop worden gegooid. Achter één verzekerde prestatie zitten vier stappen: aanspraak, tarief, declaratie en betaling. Eerst moet vaststaan dat de patiënt recht heeft op de zorg. Daarna geldt een tarief tussen verzekeraar en zorgverlener. Vervolgens wordt gedeclareerd,
gecontroleerd en betaald.
Als het bij het tarief, de declaratie of de betaling misgaat, betekent dat niet automatisch dat de patiënt geen dekking meer heeft. Een betalingsachterstand is iets anders dan een polisuitsluiting. Een tariefdiscussie is iets anders dan een eigen bijdrage. Toch kunnen die problemen voor de patiënt allemaal eindigen met dezelfde zin: “U moet bijbetalen.”
Drie redenen om zelf te betalen
Er zijn drie situaties. De zorg valt buiten het verzekeringspakket. Dan kan betaling logisch zijn. De polis kent een eigen bijdrage. Ook dat kan gerechtvaardigd zijn, mits dit kenbaar is. Of de zorg is wél gedekt, maar verzekeraar en zorgverlener komen er financieel niet uit vanwege het tarief, achterstanden of betalingen.
Die derde situatie is fundamenteel anders. In december 2025 werd officieel aangekondigd dat SZF-verzekerden niet meer hoeven bij te betalen voor operaties en medicamenten die binnen de SZF-dekking vallen. Daarmee is de principiële
grens helder: een bijbetaling moet te herleiden zijn tot de polis, niet tot een kasprobleem.
Zo reist het tekort naar de patiënt
Een verzekeraar kan onvoldoende liquiditeit hebben. Daardoor ontstaat een betalingsachterstand bij een zorgverlener. Die moet ondertussen personeel, geneesmiddelen en voorraden betalen. Vervolgens wordt de patiënt gevraagd bij te betalen. Het financieringsprobleem is dan door de zorgketen gereisd en eindigt bij degene met de minste onderhandelingsmacht: de patiënt.
Wie geld heeft, betaalt misschien en krijgt zijn zorg. Wie dat niet heeft, kan een geneesmiddel laten liggen of een onderzoek uitstellen. Dan wordt een financieel probleem een toegankelijkheidsprobleem.
De zorgverlener heeft óók een punt
Dit is geen aanval op apotheken, laboratoria, artsen of ziekenhuizen. Geen zorgverlener kan onbeperkt voorfinancieren wanneer declaraties openstaan of tarieven structureel ontoereikend zijn. Dat probleem moet worden opgelost waar het ontstaat: tussen verzekeraar, zorgverlener en overheid. Niet aan het loket bij iemand die
ziek is.
Maak iedere bijbetaling controleerbaar
Wanneer een verzekerde moet bijbetalen, moet onmiddellijk duidelijk zijn waarom. Niet alleen: “SZF betaalt dit niet.” Maar concreet: valt de prestatie buiten uw pakket, geldt er een eigen bijdrage of is er sprake van een financieel geschil tussen partijen?
De verzekerde moet dat direct kunnen verifiëren. Is de bijbetaling terecht, dan kan dat worden aangetoond. Is zij niet terug te voeren op de polis, dan hoort het financiële verschil niet automatisch bij de patiënt terecht te komen.
Mijn advies aan iedere verzekerde
Mijn advies aan iedere verzekerde is daarom eenvoudig: moet u bijbetalen, vraag dan waarom. Vraag of de prestatie buiten uw dekking valt of dat volgens uw polis een eigen bijdrage geldt. Laat het bedrag, voor zover mogelijk, specificeren, bewaar uw betalingsbewijs en verifieer dit bij het SZF wanneer u twijfelt.
U hoeft als patiënt het financiële verkeer tussen
verzekeraar en zorgverlener niet te begrijpen. Maar u mag wél verlangen dat iedere SRD die u zelf moet betalen, duidelijk, uitlegbaar en controleerbaar is.
Want verzekerd zijn moet juist op het moment dat u ziek bent zekerheid geven, geen nieuwe onzekerheid.De patiënt heeft zijn deel van de afspraak al gemaakt. Als zijn polis de zorg dekt, mogen wij niet stilzwijgend een derde financierder aan het systeem toevoegen: de verzekerde zelf.
De patiënt is de reden waarom de zorgketen bestaat. Hij of zij mag daarom nooit de financiële sluitpost worden.
Rick Kromodihardjo
| starnieuws | Door: Redactie
