Na zijn buitenlandse missie uit Washington laat president Santokhi de samenleving weten, dat Suriname geheel uit de isolatie is. Zeer enthousiast vertelde hij hoe succesvol zijn gesprekken met een groot aantal internationale regeringsleiders werden gevoerd over de mogelijkheden voor samenwerking en investeringen in zijn land. De vraag is of de geldkranen in het buitenland voor Suriname ook opengaan?
Telkens als het staatshoofd met zijn groot gevolg van de buitenlandse reizen terugkeert wordt het volk geanimeerd door zijn succesverhalen. Dit keer legde hij uit dat ter versterking van saamhorigheid en eenheid in het land er een gebedsdienst zal worden gehouden.
Met respect voor zijn vertrouwen op geloof vrees ik dat hij de oplossing van de verergerde problemen te lichtzinnig inschat. In mijn politieke analyse worden signalen aan het licht gesteld, die duiden op een vergevorderde verkruimeling van het volksvertrouwen in de president. De samenleving voelt zich bedrogen. Er is sprake van 60 % verarming. Gebedsdiensten helpen daar niet bij.
Het kardinale probleem persisteert
Gevreesd wordt dat de afbrokkeling van het volksvertrouwen in de politiek niet meer is te stuiten. Zijn coalitiegenoten gaven aan niet langer op het gekozen pad te willen doorhuppelen. Naast de regeringspartner Brunswijk van ABOP maakte ook zijn coalitiegenoot Rusland van de NPS op 17 september kenbaar, dat de samenleving boos en teleurgesteld is met de gang van zaken. In brede sectoren van de samenleving zijn signalen van protest en walging tegen de regering zichtbaar. Daar helpt geen gebed tegen maar beleid.
Het kardinale probleem was en is de hoge schuldenratio van Suriname in de wereld. Dat maakt dat geen land met krediet en investering over de brug wil komen, ondanks alle lobby van de president wereldwijd. Bekend is dat het land al bankroet was toen hij overhaast samen met Ronny Brunswijk in augustus 2020 het bestuur overnam.
style="-webkit-tap-highlight-color:rgba(26, 26, 26, 0.3)">
Overmeesterd door hun regeerdrang en verlekkerd door beloftes van een aantal snotneuzen uit de diaspora over miljoenen euro’s verzuimden de regeergrage heren te onderzoeken hoe diep het land door het paarse bewind onder water was geduwd. Triest dat hun adviseurs niet in staat waren hen te wijzen op de gevolgen van een leeggeroofde staatskas voor het regeren. Overigens waren aan de macht gekomen door de belofte van “Wo o sett eng. Met name beloofden ze de gestolen miljarden terughalen. Niets is minder waar. Momenteel heeft Suriname de officiële kredietrating van D, dat is “default”. Geen buitenlandse credit.Tunnelvisie
Adviezen van buiten de innercircel van het staatshoofd om zelf harde valuta in eigen land te genereren zijn steeds genegeerd. Gehamerd werd op een beleid gericht op versterking van de agrarische sector, verhoging van winstbelasting op verdiensten uit hout, goud, olie en andere grondstoffen. Met een tunnelvisie werden tijd en belastinggeld stevig ingezet ter verkrijging van buitenlands kapitaal om Mama Sranan van de dood te redden. Als niets hielp werd de gang naar IMF als panacee voor alles gezien. Het resultaat laat zich thans verwoorden als verarming van het volk met 60 % ten opzichte van 2020. Steeds meer mensen kunnen de schrijnende armoede niet meer aan. De afkeer tegen deze regering neemt toe. Frappant is dat de president en zijn gevolg geen sober leven leidt en vaak gezellige dienstreizen in het buitenland maakt. Of alle protesten en afschuw tegen hem en zijn beleid de tunnelvisie kunnen openbreken is maar zeer de vraag. Het tijdelijke succesje bij IMF zet geen zoden aan de dijk. Integendeel heeft dat voor grotere problemen gezorgd.
Onlangs verklaarde de IMF onderhandelaar van Suriname, Karel Eckhorst, dat de overheidsuitgave voor dit jaar nu al hoger ligt dan was begroot. Hij meende dat als deze trend zich voorzet, zal eind van het jaar meer zijn uitgegeven aan lonen en salarissen dan was begroot. Aangezien Suriname niet geheel trouw bleef aan de gemaakte afspraken met het IMF dreigt thans ook dit geldstroom gevaar te lopen. Naast het SLM debacle dreigt de IMF exercitie ook een debacle te worden. De president zal zijn tunnelvisie nu echt moeten verlaten.
Premier Mark Rutte
Zijn bezoek aan Suriname bracht geen hoop voor het volk. Met veel bombarie werd Rutte ontvangen. Kennelijk wist de president de ‘fine tuning‘ van de Hollandse diplomatie niet goed te plaatsen. De indruk was gewekt dat sinterklaas met een zak snoep in Suriname kwam. Men hoopte op enige verlichting in de miserabele toestand van Suriname door het bezoek van Rutte. Enfin. Na zijn vertrek volgde de ontnuchtering. Geen cent van de in beslag genomen 19,5 miljoen euro’s in Nederland bleek los te komen.
Immers Rutte kwam meer voor eigen zaken dan voor de belangen van Suriname. Door zijn koopmansgedrag gemengd met een scheutje dominee-babbel kon hij behoedzaam zijn neokolonialistische agenda op tafel leggen. In hoeverre zijn missie was gedreven door de prangende noden en belangen van Nederland zelf en ook West-Europa werd niet bij verteld. Handel via Suriname in de Caraïbische regio, het betrekken van fossiele brandstof en klimaatvriendelijke voedselproducten waren zijn targets. Dus liet hij lovende woorden klinken over de mogelijkheden van groene voedselproductie in samenwerking met Nederlandse boeren. De regering stond erbij en hoorde dat aan.
Sterker nog, door zijn opmerking, dat ruim 1,5 jaar nodig is om in Suriname een bedrijf te kunnen starten legde de premier zijn vinger op de zere plek. Dat verklaart waarom nog geen buitenlandse investeerders wegblijven.
DNA voorzitter Bee
