TUSSEN NOODVERBAND EN DUURZAME FUNDERING: DE GROTE LOGISTIEKE BEPROEVING VAN DE VAN ’T HOGERHUYSSTRAAT

Foto rechts: Projectmanager Rondey Wongsosoeparto

De noodherstelwerkzaamheden aan de Van ’t Hogerhuysstraat naderen hun voltooiing en liggen, dankzij een strakke planning en efficiënt nachtwerk, enkele dagen voor op de gestelde streefdatum van 16 juli 2026.

Projectmanager Rondey Wongsosoeparto heeft bevestigd dat het laatste cruciale deel van de oostelijke rijbaan vanaf de rotonde richting het kruispunt met de Slangenhoutstraat nu in asfalt wordt gelegd. Hoewel de Communicatie Dienst Suriname (CDS) hiermee een vlottere doorstroming van het verkeer in het vooruitzicht stelt, blijft de Surinaamse samenleving diep sceptisch. Dit wantrouwen is historisch gegroeid en bovendien vanuit civieltechnisch oogpunt volkomen te rechtvaardigen; de burger herkent inmiddels het patroon van oppervlakkige ingrepen op wegen die bezwijken onder structurele overbelasting.

Als we deze werkzaamheden ontleden met de wetten van de weg- en waterbouwkunde in de hand, wordt direct duidelijk waar de schoen wringt. De Van ’t Hogerhuysstraat is geen reguliere stadsweg, maar de primaire logistieke aorta van

Paramaribo, die dagelijks honderden zwaarbeladen containertrucks vanuit de Jules Sedney Haven en zwaar industrieel materieel moet verwerken. In de wegenbouw geldt een fundamentele wet: asfalt draagt de weg niet, de onderliggende fundering doet dat. Het aanbrengen van een nieuwe toplaag van slechts vijf centimeter dikte, zonder de dieper gelegen, vermoeide of door grondwater verzadigde funderingslagen constructief te versterken, biedt slechts een tijdelijke esthetische en rijcomfort-technische verlichting.

Door de constante, extreme aslasten en schuifspanningen van het zware transport zullen spoorvorming, craquelé en diepe kuilen binnen de kortste keren onherroepelijk terugkeren, wat de kwalificatie van de burger dat dit ‘lapwerk’ is, technisch onderbouwt.

Hoewel de projectleiding benadrukt dat er strikt wordt toegezien op de kwaliteit van het aangebrachte asfalt en de verdichtingstechniek, ligt het werkelijke pijnpunt bij de transformatie naar de daaropvolgende fase: de structurele reconstructie. Het plan om het traject tussen Surmac, de Slangenhoutstraat en de Willem Campagnestraat te verbreden van een

2×2- naar een 2×3-baansweg en de rotonde te herinrichten tot een verkeersplein, dwingt de overheid om radicaal te breken met deze ad-hoc benadering. Voor een duurzame transportcorridor moet de nieuwe wegconstructie worden gefundeerd met zware, hydraulisch gebonden technologieën zoals cementstabilisatie, gekoppeld aan een superieure rioleringscapaciteit om de grootste vijand van asfalt — water — effectief te beheersen. Het huidige noodherstel verdient lof voor de snelle uitvoering en minimale overlast, maar de naderende reconstructie is de ultieme vuurtest om te bewijzen dat Suriname definitief afscheid neemt van de pleistercultuur en kiest voor een infrastructuur die de economische en logistieke realiteit daadwerkelijk kan dragen.

UNITEDNEWS