Toepassing AVERECHT bij dodelijk verkeersongeval?
| waterkant | Door: Redactie
[INGEZONDEN] – Vonnissen bij dodelijke verkeersongevallen zullen een punt van discussie blijven en, als je niet oppast, een punt van belachelijkheid worden. Neem nou het dodelijke verkeersongeval dat zich in januari dit jaar voordeed op de hoek van de Johannes Mungrastraat en de Veldhuizenlaan in Suriname.
Het Openbaar Ministerie (OM) eiste twee en een half jaar cel, waarvan zes maanden voorwaardelijk. Da’s de facto twee jaar cel. De tijd van het voorarrest moest ook van de twee en een half jaar worden afgetrokken. Het OM eiste ook een proeftijd van drie jaar en psychologische begeleiding tijdens de detentie. De rechter maakte er uiteindelijk twee jaar cel van; de helft is voorwaardelijk. Da’s de facto een jaar detentie. Ook de tijd die de veroordeelde in voorarrest heeft doorgebracht, wordt van het onvoorwaardelijke deel afgetrokken. Twaalf maanden cel dus. Simpel gezegd komt dat neer op iets meer dan twee maanden per verkeersdode. De
Kijkend naar het optreden van het Openbaar Ministerie, de rechter en de advocaat in casu, rijst bij mij de vraag of er in plaats van het recht (dat wij kennen), AVERECHT (afgeleid van averechts) is toegepast (dat we nog niet kennen). In het eerste geval bescherm je de nabestaanden en verkeersslachtoffers nauwelijks; in het tweede geval verklaar je weggebruikers eigenlijk vogelvrij (want is het niet duidelijk dat het rijgedrag van de veroorzaker zonder meer dodelijk was?).
En als de veroorzaker ook nog empathie toont, wat hoe dan ook te waarderen is, dan levert de strafeis die daarop volgt de nabestaanden een tweede aanvaring op, maar dan met hun rechtsgevoel en het leed dat zij doormaken. De schadevergoeding die de nabestaanden vanuit de verzekering aangeboden kregen, mag technisch misschien in orde lijken, maar is in morele zin een diskwalificatie van de omvang en
De toepassing van het recht kan levens redden; de toepassing van AVERECHT maakt een leven dat op de openbare weg wordt ontnomen, überhaupt minder waard. Dit levert bij voorbaat een lagere straf op dan wanneer je iemand elders het leven ontneemt, of dat nu moord of doodslag heet. De wetgever moet dringend aanschuiven aan tafel voor een maatschappelijke discussie over de morele verantwoordelijkheid die nodig is en het risico dat we moeten vermijden om levens te redden. Hiertoe hebben we ook instituten nodig die recht spreken, want AVERECHTSE uitspraken willen we niet.
H. Gezius
| waterkant | Door: Redactie
