SURINAME OP KOERS NAAR OLIE-INKOMSTEN, MAAR UITDAGINGEN BLIJVEN GROOT

Bron: OilPrice.com

Terwijl Guyana zich razendsnel ontwikkelt tot een mondiale offshore olieproducent, verschuift de internationale aandacht naar buurland Suriname.

De geologische omstandigheden zijn vergelijkbaar, de betrokken bedrijven zijn gerenommeerd, en de ontwikkelingsplannen krijgen steeds meer vorm. Toch blijft de centrale vraag: hoe ver en hoe snel kan Suriname gaan, en kiest het land voor dezelfde grootschalige aanpak als Guyana, of een voorzichtiger route?

Guyana’s olieavontuur begon met de ontdekking van het Liza-1 veld in 2015, met een eerste productie in 2019. Inmiddels produceert het Stabroek-blok ruim 660.000 vaten per dag, en dat moet in 2027 boven de 1,3 miljoen liggen. De bewezen reserves schommelen tussen de 11 en 13 miljard vaten. De economische impact is fors: de inkomsten vloeien naar infrastructuur, loonsverhogingen en economische diversificatie. Maar instellingen zijn nog in ontwikkeling, en lokale expertise blijft beperkt.

Suriname deelt het Guyana-Suriname-bekken, maar begon later met exploratie. Sinds 2020 ligt de focus op blok 58, waar

TotalEnergies en APA Corporation het Gran Morgu-project ontwikkelen. De definitieve investeringsbeslissing werd eind 2024 genomen; productie wordt verwacht in 2028. De piekproductie ligt tussen de 200.000 en 220.000 vaten per dag, met geschatte reserves van 700 miljoen vaten. Staatsolie houdt een belang van 20%.

Andere blokken blijken uitdagender. In juli 2025 trok Hess zich terug uit blok 59, na eerdere exits van ExxonMobil en Equinor. De technische risico’s en hoge kosten bleken onrendabel. Met waterdieptes tot 3.500 meter is het een van de moeilijkste frontiergebieden in het Atlantisch bekken. De teleurstellingen benadrukken dat niet elk deel van het Surinaamse offshoregebied geologisch even kansrijk is.

Zelfs Shells herintrede in Araku Deep-1 in blok 65 leverde weinig op. De proefboring in relatief ondiep water vond geen commercieel reservoir en werd vroegtijdig afgesloten. Toch hielp het bij het verfijnen van seismische modellen voor toekomstige boringen. Desondanks blijft de sector voorzichtig optimistisch.

Analisten verwachten dat er tot

eind 2026 zo’n tien nieuwe boringen plaatsvinden. Alleen al in Gran Morgu wordt $9 tot $10 miljard geïnvesteerd. Staatsolie en TotalEnergies zetten in op lokale capaciteitsopbouw, maar de opschaling vereist forse inspanningen op het gebied van logistiek, regelgeving en technische scholing.

Politiek speelt eveneens een rol. Voormalig president Chan Santokhi introduceerde het “Royalties for Everyone”-programma, waarbij burgers obligaties van $750 zouden krijgen uit toekomstige olie-inkomsten. Maar een formeel staatsinvesteringsfonds ontbreekt nog. Guyana liep hierin voor met de Natural Resource Fund Act en een lokale inhoudswet. Suriname zal vergelijkbare structuren moeten opzetten om instabiliteit te voorkomen.

De verkiezingen van mei 2025 brachten de Nationale Democratische Partij nipt aan de macht, met Jennifer Geerlings-Simons als eerste vrouwelijke president. Haar regering kiest voor beleidscontinuïteit in de energiesector, gecombineerd met aandacht voor sociale investeringen. Tot nu toe is het ondernemingsklimaat stabiel.

Toch blijft de toekomst onzeker. Gran Morgu heeft potentie, maar andere gebieden zoals blok 59 blijven

riskant. De geologische uitdagingen bepalen mede waar investeerders hun kapitaal inzetten. Of Suriname zich ontwikkelt tot volwaardige olienatie hangt niet alleen af van bodemschatten, maar ook van institutionele kracht, visie en beleidskeuzes in Paramaribo. De komende jaren tot aan de verwachte olieproductie in 2028 zullen bepalend zijn.

UNITEDNEWS