Regering zonder koers: Suriname glijdt opnieuw richting afgrond met zelfde spelers die verantwoordelijk zijn voor jaren van wanbeleid

Wat zich momenteel in Suriname afspeelt, heeft weinig te maken met bestuur en alles met macht. De huidige coalitie is geen regering met visie, maar een losse samenstelling van partijen die na de verkiezingen bij elkaar zijn gebracht om één doel te dienen: controle houden. En centraal daarin staat opnieuw de NDP — dezelfde politieke kracht die eerder het land diep in de problemen bracht zegt Romeo Stienstra in zijn meest recente column.

Acht maanden na aantreden is het beeld pijnlijk duidelijk. Geen richting, geen structureel beleid en geen enkel signaal dat er daadwerkelijk iets is geleerd van het verleden. Wat we zien is geen nieuwe start, maar een herhaling van een oud script: lenen, nog meer lenen en ondertussen een schijnbeeld van stabiliteit ophouden.

Het is exact dezelfde aanpak die Suriname tussen 2010 en 2020 in een economische wurggreep bracht onder leiding van Bouterse. Toen werd met geleend geld een illusie

van groei gecreëerd, terwijl de fundamenten van het land werden uitgehold. Die rekening wordt vandaag nog steeds betaald. En toch lijkt men opnieuw dezelfde fouten te maken — alsof de geschiedenis nooit heeft plaatsgevonden.

De ironie is schrijnend. Dezelfde politieke spelers die mede verantwoordelijk zijn voor jaren van wanbeleid, zitten weer op sleutelposities en worden gepresenteerd als oplossing. Alsof de brandstichter ineens de aangewezen persoon is om het vuur te blussen. Dat is niet alleen ongeloofwaardig, het is ronduit gevaarlijk.

Vandaag zitten we opnieuw in dezelfde cyclus. Er wordt weer geleend, weer vooruitgeschoven en weer gedaan alsof alles onder controle is. Tegelijkertijd wordt de volgende stap al voorbereid: het zoeken naar excuses. Internationale spanningen en wereldontwikkelingen worden nu al aangehaald als verklaring voor wat komen gaat.

Maar de realiteit is eenvoudiger en harder: de problemen van Suriname zijn grotendeels zelf veroorzaakt.

Een land dat goed bestuurd wordt, kan klappen van buiten opvangen. Maar Suriname

staat er als een onvoorbereide bokser in de ring: zonder strategie, zonder conditie en zonder plan. Terwijl de wereld complexer en onrustiger wordt, is er intern nauwelijks gewerkt aan versterking van de economie, onderwijs, gezondheidszorg of veiligheid. Wat we wél zien, zijn benoemingen zonder logica en een systeem waarin loyaliteit belangrijker lijkt dan deskundigheid.

En uiteindelijk gebeurt wat altijd gebeurt: de rekening wordt doorgeschoven naar het volk. Niet naar de elite die buiten schot blijft, maar naar de gewone burger die opnieuw de gevolgen moet dragen.

De harde waarheid is dat Suriname niet struikelt door de wereld, maar door zichzelf. De internationale situatie legt slechts bloot hoe zwak het land is geworden door jarenlang falend beleid — beleid dat nu, onder leiding van grotendeels dezelfde politieke krachten, opnieuw wordt voortgezet.

Zolang die cyclus niet wordt doorbroken, verandert er niets. Dan blijft Suriname gevangen in een systeem waarin dezelfde partijen, dezelfde gezichten en dezelfde

fouten elkaar blijven opvolgen — met telkens dezelfde uitkomst.

En elke keer betaalt het volk de prijs.

SURINAME WORDT KNOCK-OUT GESLAGEN DOOR EIGEN BESTUUR