Parmessar: DNA kan zonder antwoorden van OM geen besluit nemen over vervolging ex-ministers

NDP-fractieleider Rabin Parmessar stelt dat De Nationale Assemblee (DNA) niet in staat is om een zorgvuldig en verantwoord besluit te nemen over de vorderingen tot in staat van beschuldigingstelling van de gewezen ministers Bronto Somohardjo, Riad Nurmohamed en Gillmore Hoefdraad, zolang het Openbaar Ministerie (OM) geen nadere toelichting geeft op fundamentele vragen van de parlementaire onderzoekscommissie.

Tijdens de behandeling van de kwestie rond de Wet In Staat van Beschuldigingstelling Politieke Ambtsdragers (WIPA) benadrukte Parmessar dat de door DNA ingestelde onderzoekscommissie nog met belangrijke onbeantwoorde vragen zit. Volgens hem heeft de commissie sinds haar instelling op 24 maart 2026 diverse betrokkenen gehoord, waaronder vertegenwoordigers van het OM, de voormalige politieke ambtsdragers en hun gemachtigden. Desondanks zijn volgens hem cruciale juridische en inhoudelijke vraagstukken onbeantwoord gebleven.

De parlementariër wees erop dat de commissie het OM heeft uitgenodigd om aanvullende toelichting te geven, maar dat daaraan geen gevolg is gegeven. Hierdoor dreigt volgens hem de uiterste wettelijke termijn van 8 juni 2026 voor besluitvorming door DNA problematisch te worden.

Vragen over toepassing Anti-corruptiewet Volgens Parmessar heeft de commissie vooral behoefte aan verduidelijking over de toepassing van artikel 13 van de Anti-corruptiewet, waarop de vorderingen tegen de voormalige bewindslieden mede zijn gebaseerd. De commissie wil onder meer weten hoe het OM de grens trekt tussen beleidsvrijheid van ministers en strafbaar handelen, wanneer sprake is van een strafbare schending van procedures en hoe deze bepaling zich verhoudt tot andere ambtsmisdrijven zoals machtsmisbruik, omkoping, verduistering en valsheid in geschrifte.

Parmessar stelde dat DNA weliswaar niet mag oordelen over de schuldvraag, maar wel voldoende inzicht moet hebben in de aard en inhoud van de verweten strafbare feiten om een verantwoord besluit te kunnen nemen over het al dan niet opheffen van de strafrechtelijke immuniteit van politieke ambtsdragers.

Kritische vragen over afzonderlijke zaken Ten aanzien van de zaak-Somohardjo wil de commissie volgens Parmessar onder meer duidelijkheid over de concrete voordelen die de voormalige minister zou hebben genoten. Ook vraagt de commissie zich af waarom juist in deze zaak een mogelijke inverzekeringstelling wordt genoemd, terwijl dat in de andere dossiers niet aan de orde lijkt te zijn.

In het dossier-Nurmohamed vraagt de commissie zich af waarom uitsluitend de voormalige minister onderwerp van strafrechtelijk onderzoek is, terwijl uit de stukken zou kunnen worden afgeleid dat ook andere functionarissen of politieke ambtsdragers betrokken waren. Daarnaast bestaan er vragen over de keuze van bepaalde gehoorde functionarissen.

Met betrekking tot Hoefdraad wil de commissie onder meer weten hoe de nieuwe vordering zich verhoudt tot eerdere verzoeken van de procureur-generaal om hem in staat van beschuldiging te stellen. Daarbij wordt ook gevraagd hoe dit zich verhoudt tot het beginsel van ne bis in idem, dat inhoudt dat iemand niet tweemaal voor hetzelfde feit mag worden vervolgd. Verder wenst de commissie verduidelijking over de vraag in hoeverre de verweten handelingen verband houden met beleidsmatige besluiten van de toenmalige minister van Financiën.

Functioneren van het OM onder vergrootglas Parmessar stelde dat de discussie inmiddels verder reikt dan alleen de drie WIPA-dossiers. Volgens hem raken de onbeantwoorde vragen ook aan het functioneren van het Openbaar Ministerie en de procureur-generaal. Hij verwees daarbij naar verschillende zaken die volgens hem in de samenleving vragen hebben opgeroepen, waaronder de dossiers-Ramsamoedj, Asawini, Bissessur/De Haan, de Interpol-besluiten in de zaak-Hoefdraad en de zaak rond Ashwin Adhin. Ook wees hij op gevallen waarbij volgens hem slechts bepaalde personen zijn vervolgd terwijl anderen buiten schot bleven.

De NDP-fractieleider concludeerde dat DNA volledig en zorgvuldig geïnformeerd moet worden voordat een besluit wordt genomen over de ingediende vorderingen. Volgens hem kan de onderzoekscommissie zonder die informatie geen gedegen verslag uitbrengen en geen weloverwogen advies aan het parlement geven.