Directeuren van staatsbedrijven verdienen duizenden USD, maar wat krijgt het arme volk?

De discussie over de hoge salarissen en privileges van directeuren bij parastatale en staatsbedrijven is na de kwestie rond de Telecommunicatie Autoriteit Suriname (TAS) opnieuw opgelaaid. Volgens uitgelekte documenten verdient de TAS-directeur USD 4.000 per maand, plus voorzieningen. Directeuren van andere parastatale bedrijven zouden zelfs USD 6.500 tot USD 7.000 per maand verdienen, met meer dan twaalf maandsalarissen per jaar, dienstvoertuigen en andere privileges.

Deze bedragen roepen vragen op, vooral omdat ambtenaren, leerkrachten en verpleegkundigen niet eens een salaris van minimaal USD 1.000 per maand kunnen verdienen. Wanneer zij om salarisverhogingen vragen, wordt gewezen op een gebrek aan financiële middelen. Bovendien krijgen zij bij salarisaanpassingen vaak slechts kleine procentuele verhogingen, die nauwelijks tegemoetkomen aan hun financiële behoeften. Voor directeuren aan de top lijken echter andere maatstaven te gelden.

Het ergste is dat veel staatsbedrijven verlieslatend zijn en maandelijks overheidssubsidie ontvangen, terwijl

hun directies hoge salarissen en omvangrijke voorzieningen genieten. Hoe zijn zulke beloningen te rechtvaardigen wanneer de bedrijfsresultaten achterblijven en de bevolking kampt met hoge kosten van levensonderhoud? Welke prestaties staan tegenover deze hoge salarissen?

Dit probleem beperkt zich niet tot één regering. Onder opeenvolgende regeringen zijn politieke benoemingen bij overheidsinstanties en staatsbedrijven gepaard gegaan met lucratieve contracten en aantrekkelijke arbeidsvoorwaarden. Wanneer politieke loyaliteit een rol speelt bij benoemingen, rijst de vraag of deskundigheid en prestaties wel doorslaggevend zijn. Zo blijft het risico bestaan dat publieke functies worden gebruikt om politieke bondgenoten te belonen.

Het contrast met gewone burgers is groot. Leerkrachten staan voor de klas, verpleegkundigen verzorgen patiënten en ambtenaren houden overheidsdiensten draaiende. Wanneer zij al jaren aan de bel trekken omdat zij met hun lage salaris niet kunnen rondkomen, krijgen zij bij verzoeken om salarisverhoging te horen dat de financiële ruimte

beperkt is. Ondertussen blijven hoge directiesalarissen en privileges bestaan.

Juist deze burgers stemmen op politici om hen in het machtscentrum te plaatsen. Maar wat krijgen zij daarvoor terug? Waarom moeten zij blijven strijden voor een beter inkomen, terwijl anderen via politieke benoemingen toegang krijgen tot goedbetaalde functies en omvangrijke voorzieningen?

Met de verwachte olie-inkomsten vanaf 2028 wordt deze kwestie nog belangrijker. Zijn de toekomstige olie- en gasinkomsten veilig in handen van een politiek systeem waarin hoge beloningen en politieke benoemingen steeds opnieuw ter discussie staan? Wie garandeert dat deze rijkdommen ten goede komen aan het Surinaamse volk en niet vooral aan de politieke elite?

Zolang de overheid zegt onvoldoende middelen te hebben voor salarisverhogingen van ambtenaren, leerkrachten en verpleegkundigen, terwijl directeuren van verlieslatende bedrijven duizenden Amerikaanse dollars verdienen, blijft de vraag naar een eerlijke verdeling van de welvaart

bestaan.

Redactie Chronos