De familie van de 80-jarige Edith Brammerloo, een van de twee Nederlandse vrouwen die in de nacht van zaterdag op zondag 28 december 2025 in Suriname doodgestoken werden door de 43-jarige Dennis Aroma, heeft laten weten dat de berichtgeving van de NOS -dat nabestaanden worden bijgestaan- niet klopt.
Volgens neef en nicht Raimond en Miranda Brammerloo is die ondersteuning in de praktijk uitgebleven. Zij stellen dat de in Rotterdam woonachtige zoon van Brammerloo, Duncan, tot afgelopen zondag geen contact of hulp heeft ontvangen van Nederlandse autoriteiten, Slachtofferhulp Nederland, het consulaat of de ambassade, noch van Surinaamse instanties.
(adsbygoogle = window.adsbygoogle || []).push({});
De familie zegt herhaaldelijk geprobeerd te hebben om contact te leggen, maar naar eigen zeggen stuitten zij op onbereikbaarheid, waarbij door instanties werd verwezen naar de feestdagen. “Wij hebben talloze pogingen gedaan richting Suriname zonder resultaat,” schrijven zij in een bericht aan Waterkant.Net. Juist gezien de ernst van de zaak ervaren zij dit als extra schrijnend.
Volgens de brief heeft de onjuiste beeldvorming inmiddels concrete gevolgen binnen de familiekring. In Suriname zou het idee ontstaan dat de in Nederland wonende nabestaanden geen interesse of respect tonen omdat zij niet afreizen. Dat
leidt volgens de familie tot spanningen en verwijten, terwijl er volgens hen zware praktische en menselijke belemmeringen zijn die reizen bemoeilijken.
Zij noemen onder meer het ontbreken van financiële middelen, het ontbreken van geldige reisdocumenten en het gebrek aan emotionele en psychische ondersteuning.
Daarnaast wijst de familie erop dat ook andere directe familieleden van de overledene – onder wie een broer en zus – op leeftijd zijn, chronisch ziek en alleen onder medisch toezicht zouden kunnen reizen. Dat is volgens de nabestaanden financieel onhaalbaar. Ook deze familieleden zouden door geen enkele instantie zijn benaderd of geïnformeerd.
De familie zegt haar uiterste best te doen om informatie te krijgen en passende stappen te zetten, maar zich ‘volledig alleen’ te voelen. Zij vragen de media om de werkelijkheid van de nabestaanden te belichten, omdat het verschil tussen berichtgeving en wat zij ervaren het verdriet en de isolatie vergroot.
In hun oproep noemen zij het niet alleen een correctie, maar ook een noodkreet richting zowel de Nederlandse als de Surinaamse overheid.
