NDP en ghetto racisme

(Door Ashwin Ramcharan) – De Paracetamol van President Simons is op, wat nu? Het is belangrijk dat u met uw hoofdpijn nu dit artikel goed leest. Vooral de mensen uit de ghetto die op NDP hebben gestemd.

Suriname praat al jaren over multi-etnische politiek. Over nationale eenheid. Over “wan pipel, wan natie, wan fesi”. Politieke partijen proberen zich steeds meer te presenteren als brede volksbewegingen die boven etniciteit zouden staan. Maar achter die mooie slogans schuilt een veel hardere en pijnlijkere realiteit. De waarheid is dat etnische politiek in Suriname nooit is verdwenen. Zij heeft alleen een modern jasje gekregen. En misschien nog gevaarlijker: zij heeft zich vermengd met economische uitbuiting van de armste groepen in de samenleving. Want als we eerlijk zijn, moeten we vandaag een ongemakkelijke vraag durven stellen: wat is discriminatie eigenlijk? Is discriminatie alleen iemand uitschelden vanwege zijn afkomst of

huidskleur? Of is de ergste vorm van discriminatie misschien het bewust misbruiken van arme en kwetsbare bevolkingsgroepen voor politieke macht, terwijl men zelf veilig woont in villa’s aan de rivier en de bevolking laat stikken in armoede, inflatie en uitzichtloosheid? Juist daar begint het grote morele failliet van de Surinaamse politiek. En juist daar komt de huidige NDP-regering van Simons en Rusland keihard in beeld.

Politiek Racisme: de nieuwe ziekte van SurinameSuriname heeft een nieuw soort racisme ontwikkeld. Geen racisme dat altijd openlijk schreeuwt over huidskleur of afkomst, maar een veel subtielere en gevaarlijkere vorm. Een vorm die zich vermomt als solidariteit, sociale rechtvaardigheid en volksverbondenheid. Ik noem het “Politiek Racisme”. Politiek Racisme is het systematisch gebruiken van economisch zwakke bevolkingsgroepen als politieke brandstof, terwijl dezelfde groepen bewust arm, afhankelijk en manipuleerbaar worden gehouden zodat zij electorair bruikbaar blijven. Dat is de harde realiteit van Suriname

anno nu. Politiek Racisme werkt niet alleen via etniciteit. Het werkt via armoede, achterstand, emotie en afhankelijkheid. Het gebruikt voedselpakketten, partijbanen, straattaal, populistische toespraken en angstretoriek om kwetsbare groepen te binden aan politieke machtssystemen. De tragiek is dat veel slachtoffers van dit systeem niet eens beseffen dat zij slachtoffer zijn. Dat maakt deze vorm van discriminatie misschien nog gevaarlijker dan klassieke vormen van racisme, omdat zij zich vermomt als zorg voor het volk terwijl zij in werkelijkheid afhankelijkheid produceert.

De Picolet Strategie: lokken zonder echt te verbindenHier komt de zogenaamde “Picolet Strategie” om de hoek kijken. De Picolet, een bekende Surinaamse lokvogel, wordt gebruikt om andere vogels te verleiden en te trekken. In de Surinaamse politiek is dat exact wat partijen doen. Partijen zetten strategisch bepaalde gezichten naar voren om specifieke bevolkingsgroepen emotioneel aan zich te binden, zonder dat die groepen werkelijk structurele macht, economische vooruitgang

of gelijkwaardige vertegenwoordiging krijgen. Dat is de kern van de Picolet Strategie. Een partij presenteert zich zogenaamd multi-etnisch. Men zet een Marron op het podium, een Javaan in een commissie, een Hindostaan in de top, een Creool als campagnevoerder en een Inheemse kandidaat op een lijst. Alles oogt inclusief. Alles lijkt nationaal. Maar achter de schermen blijven de echte machtsstructuren vaak exact hetzelfde. De bedoeling is niet om werkelijk macht te delen. De bedoeling is stemmen trekken. De Surinaamse kiezer wordt daarmee emotioneel verleid via symboliek in plaats van inhoudelijk overtuigd via beleid. En juist de arme buurten en de ghetto zijn daar het meest kwetsbaar voor, omdat economische onzekerheid mensen vatbaar maakt voor politieke manipulatie.

De nieuwe “Ghetto-Vieze Patat Strategie”Maar de Surinaamse politiek heeft inmiddels een nieuwe laag toegevoegd aan deze manipulatie. Naast de Picolet Strategie zien we nu steeds vaker wat ik de “Ghetto-Vieze

Patat Strategie” noem. Het klinkt ludiek, bijna grappig, maar daarachter schuilt een harde politieke waarheid. Iedereen in Paramaribo kent nog de legendarische “Vieze Patat” stand aan de Waterkant. Het was rommelig, vettig, ongezond, maar tegelijkertijd onweerstaanbaar populair. Mensen stonden ervoor in de rij, ondanks dat iedereen wist dat het niet bepaald goed voor je was. En precies zo functioneert vandaag een groot deel van de Surinaamse politiek.

De ghetto krijgt telkens opnieuw kleine slierten “Vieze Patat” voorgehouden als lokkertje. Een voedselpakket hier. Een baantje daar. Een SRD-uitkering vlak voor verkiezingen. Een feestje. Een concert. Een populistische speech. Een emotionele aanval op “de elite”. Net genoeg om hoop levend te houden, maar nooit genoeg om mensen werkelijk economisch onafhankelijk te maken. Dat is de essentie van de Ghetto-Vieze Patat Strategie. Men voedt geen structurele ontwikkeling. Men voedt tijdelijke afhankelijkheid.

De arme bevolking krijgt

politieke fastfood voorgeschoteld terwijl de elite zelf dineert aan rijk gevulde tafels. De ghetto krijgt slogans, vlaggen en partijshirts terwijl de machtigen contracten, commissies en economische voordelen verdelen. En net zoals Vieze Patat op de korte termijn lekker lijkt maar op lange termijn ongezond is, zo werkt ook deze politieke strategie destructief voor de samenleving. Zij houdt mensen gevangen in afhankelijkheid, emotie en korte termijn denken.

De Ghetto als politieke melkkoeDe NDP heeft zichzelf jarenlang gepresenteerd als de partij van de volksklasse. De partij van de vergeten man. De partij van de ghetto. Men sprak de taal van de straat, gebruikte de emoties van arme mensen en creëerde het gevoel dat de elite eindelijk zou worden bestreden. Maar wat zien we vandaag? Dezelfde ghetto die jarenlang werd gebruikt als stemmachine krijgt nu te horen dat alles duurder gaat worden. Basisproducten stijgen verder in prijs. Brandstof wordt

duurder. Importgoederen worden duurder. Bouwmaterialen worden duurder. Het leven wordt duurder terwijl salarissen achterblijven en de armoede explodeert.

Volgens cijfers van het Algemeen Bureau voor de Statistiek lag de armoedegrens voor een gezin van twee volwassenen en twee kinderen eind 2025 al boven de SRD 17.000 per maand. Voor veel gezinnen is dat bedrag compleet onhaalbaar geworden. Het betekent dat een enorm deel van de bevolking structureel onder de bestaansgrens leeft. En wie wonen daar vooral? Niet de politieke elite. Niet de ministers. Niet de vrienden en familie van de macht. Nee. Het zijn de mensen uit de volksbuurten. De mensen die iedere maand moeten kiezen tussen eten, stroom betalen of schoolspullen kopen voor hun kinderen. Dat is de harde waarheid van Suriname anno nu.

De verborgen vorm van discriminatieIn Suriname denken veel mensen bij racisme direct aan etnische beledigingen tussen bevolkingsgroepen.

Maar racisme en discriminatie hebben ook een economische en sociale vorm. Wanneer politieke elites doelbewust arme bevolkingsgroepen afhankelijk houden, manipuleren en gebruiken voor stemmen terwijl zij zelf profiteren van macht en privileges, dan spreken we over een verborgen vorm van discriminatie. En precies dat gebeurt al tientallen jaren in Suriname.

De ghetto wordt romantisch gebruikt tijdens verkiezingen. Politici lopen tussen de mensen. Men danst, eet barbecue, deelt voedselpakketten uit en houdt vurige toespraken over solidariteit. Maar direct na de verkiezingen verdwijnen dezelfde politici achter donkere ramen, beveiligde woningen en airconditioned kantoren. De ghetto blijft achter met modderwegen, slechte gezondheidszorg, criminaliteit, drugsproblematiek, seksueel overdraagbare aandoeningen, werkloosheid en gebroken gezinnen. Dat is geen emancipatie. Dat is misbruik. En de ironie is dat juist de groepen die zeggen anti-racistisch en sociaal te zijn, vaak het meest profiteren van deze vorm van politieke afhankelijkheid.

Multi-etnische politiek

of politieke marketing?Suriname praat voortdurend over het doorbreken van etnische politiek. Maar hoe geloofwaardig is dat eigenlijk? In werkelijkheid blijven politieke partijen opereren vanuit vaste achterbannen en emotionele loyaliteiten. De NDP presenteert zich als nationale partij. De VHP doet hetzelfde. Iedereen praat over “bromtji djari”. Maar uiteindelijk worden groepen vooral strategisch gebruikt om macht te behouden. Dat maakt de discussie over multi-etnische politiek vaak oppervlakkig. Want echte nationale politiek begint niet met slogans. Zij begint met gelijke kansen, economische rechtvaardigheid en eerlijke behandeling van alle bevolkingsgroepen.

Hoe kan men spreken over nationale eenheid wanneer duizenden gezinnen nauwelijks voedsel kunnen betalen? Hoe kan men spreken over inclusiviteit terwijl de kloof tussen elite en volk groter wordt? De echte scheiding in Suriname loopt vandaag niet alleen langs etnische lijnen. Zij loopt steeds meer tussen arm en rijk. En dat is precies waar Politiek Racisme zichtbaar wordt: de elite

gebruikt identiteit om economische ongelijkheid te maskeren.

Conclusie: Suriname wordt niet verdeeld door etniciteit alleen, maar door georganiseerde politieke misleidingDe grootste tragedie van Suriname is niet dat het land multi-etnisch is. Dat is juist haar kracht. De grootste tragedie is dat politieke partijen etniciteit, armoede en emotionele afhankelijkheid zijn gaan gebruiken als instrumenten om macht te behouden. De Picolet Strategie lokt mensen via symbolische vertegenwoordiging en valse inclusiviteit, terwijl de nieuwe Ghetto-Vieze Patat Strategie de arme bevolking kleine politieke kruimels voorhoudt zodat men afhankelijk blijft en blijft stemmen tegen de eigen economische belangen in.

Dat is de harde waarheid die veel politici niet hardop willen horen. De ghetto wordt niet bevrijd. De ghetto wordt gemanaged. De arme bevolking wordt niet sterker gemaakt. Zij wordt afhankelijk gehouden. Politiek Racisme is daardoor misschien wel de gevaarlijkste vorm van discriminatie in Suriname, omdat het zich

voordoet als liefde voor het volk terwijl het in werkelijkheid draait om macht, controle en electorale exploitatie.

Suriname heeft geen behoefte meer aan politieke fastfood, geen behoefte meer aan slogans en geen behoefte meer aan toneelstukken over nationale eenheid terwijl de bevolking steeds armer wordt. Wat Suriname nodig heeft, is authentiek leiderschap dat mensen economisch zelfstandig maakt in plaats van politiek afhankelijk. Want zolang de ghetto alleen belangrijk is tijdens verkiezingen, blijft Suriname gevangen in dezelfde cyclus van misleiding, armoede en moreel verval.

Dr. Ashwin Ramcharan RO