Column: Twee woorden, meer niet

Op een ochtend, nog voordat ik goed wakker was, kreeg ik foto's van een vriend. Hij woont in Sri Lanka, aan de andere kant van de wereld. De foto's waren gemaakt in de vroege ochtend bij een boeddhistische tempel in Badulla. Sereen, rustiek, het soort beelden waar je even stil van wordt. Ik weet niet of ik die tempel ooit met mijn eigen ogen zal zien. Maar hij dacht aan mij. Op dat moment, in die stilte, dacht hij aan mij, en hij deelde het met me.

Ik stuurde hem een bericht terug om hem te bedanken voor het delen. Zijn antwoord was kort. Sharing and caring.

Twee woorden. Meer niet. Maar ze bleven hangen. Want hij gebruikte ze niet als een slogan. Hij meende ze.

Caring is om iets of iemand geven. Je hart ergens bij betrokken houden. Sharing is dat wat je hebt of voelt, delen met een ander. Het ene is een beweging van binnen naar buiten: aandacht, betrokkenheid, zorg. Het andere is een beweging tussen mensen: uitwisseling, geven, ontvangen.

En toch horen ze bij elkaar. Want caring zonder sharing blijft stil. En sharing zonder caring wordt leeg.

Het begint klein. Met hoe wij naar elkaar kijken. Naar de buurvrouw die wat langzamer loopt. Naar de collega die zegt dat het goed gaat, terwijl haar ogen iets anders vertellen. Naar de vreemdeling op straat die je even aankijkt en dan wegkijkt. Caring begint met zien. Echt zien.

Soms is het een gebaar. Een deur openhouden. Iemand helpen oversteken. Een appje op het juiste moment. Soms is het een gesprek. Niet het gesprek waarin je vooral zelf aan het woord bent, maar het gesprek waarin je vraagt en dan stil bent. Echt stil. Soms is het nog minder: een stil gebed voor iemand die je niet kunt bereiken. Een gedachte die je niet uitspreekt, maar die je draagt.

Zorgen voor elkaar gaat hand in hand met delen. En dat delen gaat niet alleen om materiële zaken. Het gaat om een luisterend oor, een schouder om op te leunen, of gewoon een glimlach. Juist in ons drukke leven vergeten we hoe eenvoudig het kan zijn om een positieve impact te maken.

En dan wordt het breder. Want caring gaat niet alleen over de mensen die naast ons staan. Ieder van ons heeft wel iemand die ver weg is. Een kennis. Een vriend. Een broer, een zus. Een moeder, een vader. Een familielid dat je al jaren niet hebt gezien. Je geeft om hem of haar. Je wenst ze het beste. Maar hoe doe je dat in daden?

Dat is de vraag die blijft hangen. Want wensen is nog geen doen. Denken aan iemand is nog geen delen. En toch begint het daar. Bij de bereidheid om iemand in je hart te houden, ook als hij of zij niet in je buurt is. Bij het besef dat caring niet ophoudt bij de grens van je eigen straat, je eigen stad, je eigen land.

Sharing is dan de volgende stap. Vroeger schreven we brieven. Nu sturen we een appje, snel tussen de bedrijven door, vaak zonder er echt bij stil te staan. En toch ligt daar precies de uitdaging. Sharing is niet het medium, het is de moeite. Een kaartje schrijven. Een appje typen waarin je echt iets van jezelf geeft. Bellen, ook als het onhandig uitkomt. Niet omdat het moet, maar omdat je beseft dat liefde pas echt wordt wanneer ze deelt.

Elke kleine daad van zorgzaamheid kan een kettingreactie van vriendelijkheid starten. Niet omdat één gebaar de wereld meteen verandert, maar omdat het iets in beweging zet wat groter wordt dan wijzelf. Zo groeit caring en sharing van een klein gebaar naar een gesprek, van een gesprek naar een gebed, van een gebed naar een daad.

Ik denk aan een vriend die aan de andere kant van de wereld woont en van wie ik soms maanden niets hoor, terwijl ik hem wel elke dag even in mijn gedachten heb. Aan de mensen die ik mis en nooit iets laat weten. Caring voelt dan als een warme deken die ik zelf niet durf uit te spreiden. Sharing als iets wat ik uitstel tot het te laat is.

En dan denk ik weer aan die foto's uit Badulla. Aan de stilte van die tempel, aan de vroege ochtend daar, aan een vriend die aan mij dacht terwijl ik nog sliep. Ik weet niet of ik die plek ooit zal zien. Maar hij deelde het met me, en daardoor was ik er even toch. Dat is wat caring en sharing kunnen doen: iemand meenemen naar een plek waar hij niet is.

Misschien is dat wel waar het echt om gaat. Niet om de grote woorden, maar om de kleine daad die je vandaag nog kunt stellen. Een belletje. Een kaartje. Een foto. Een stil gebed. Niet omdat we alles kunnen oplossen, maar omdat we weigeren onverschillig te zijn.

Dus

ik pak mijn telefoon. Niet morgen. Nu.

Indra Toelsie