Column: Collectieve schuld

Bij het lezen van de titel gaan de gedachten van menigeen naar het literair werk dat gelezen kon worden voor het mondelinge examen Nederlands. Deze bijdrage gaat echter niet over het soort examen waarmee een schoolniveau word afgesloten, maar heeft in zekere zin toch wel te maken met een beslissend moment, namelijk: de intercontinentale play-offs voor een plek op het Wereldkampioenschap Voetbal (WK). Hoewel de wedstrijd tegen Bolivia geen finale betrof, moest het wel als een finale benaderd worden. Dat houdt in

dat de deelnemers alles moesten geven om zicht op plaatsing te behouden. Hoewel de voorbereiding verre van ideaal was -de groep was slechts enkele dagen fysiek bij elkaar- is er aanvankelijk wel een degelijk plan uitgezet om het doel te bereiken. Indien alles volgens plan was verlopen, zou tenminste de finale van deze play-offs bereikt zijn.

 
Hoewel velen erg hoopvol gestemd waren, is het gestelde doel niet bereikt en wordt er van alles geroepen waarom het toch zo verkeerd is afgelopen. Aan positiviteit was er geen gebrek. Zowel spelers als de technische staf bruisten van positiviteit en zijn er wonderwel in geslaagd om dat over te brengen op alle actoren. Bij elk interview werd benadrukt dat Bolivia verslagen zou worden en dat Suriname op de eindronde zou staan. Toch was het tegendeel het geval toen het scorebord donderdagavond na 90 minuten een 2-1 uitslag in het voordeel van Bolivia liet

zien. Bolivia was erin geslaagd om te doen wat Suriname had nagelaten: scoren. In de eerste speelperiode heeft Suriname grote kansen gehad om het spel naar zich toe te trekken, maar de kansen bleven onbenut. Onze voorhoede was duidelijk niet op scherp, maar er werd niet ingegrepen door de bondscoach.

Onbegrijpelijke keuzes Ten Cate
Zoals eerder gesteld, moest de wedstrijd als een finale benaderd worden. Dat betekent dat je moet aanvallen, want de beste verdediging is de aanval. Door aan te vallen zorg je ervoor dat de tegenstander handenvol werk heeft op de eigen helft, waardoor hij aanvallend niet goed uit de verf komt. Je zou dus verwachten dat er een aanvallende opstelling zou zijn, echter verschenen er maar liefst 5 verdedigers aan de start. Waarom is er in de voorhoede niet gestart met Kerk, Grot en Margaret die hun waarde voor Suriname al hebben bewezen? Na maximaal een uur

spelen konden Becker en Piroe ingebracht worden. Ook het niet inbrengen van Pherai roept vraagtekens op. Het plan zou gewerkt hebben indien de benadering zakelijk was gebleven. Hoewel Piroe in een sterke competitie speelt, leek de wedstrijd te groot voor hem. Kansen die hij wel benut bij zijn club, heeft hij in deze wedstrijd onbenut gelaten. De hoop van de hele natie leek op zijn schouders te rusten. Door hem zo lang in de wedstrijd te laten, kan gerust gesteld worden dat hij voor de haaien gegooid is. 

Het feit dat de wedstrijd verloren ging is niet de schuld van één individu, het is eerder een collectief falen. Verkeerde keuzes van de bondscoach, gemiste kansen en verkeerde keuzes van aanvallers, slordige fouten in de achterhoede en niet te vergeten. Een optie zou ook kunnen zijn om te starten met Piroe en hem na maximaal een uur naar de kant te

halen als blijkt dat hij zijn dag niet heeft. Het handhaven van een speler in een cruciale wedstrijd mag niet alleen gebaseerd worden op de competitie waarin hij uitkomt, maar vooral aan de vorm van de dag. 

Mireille Hoepel