HET PARLEMENT HEEFT een verhoging van de belasting over de toegevoegde waarde (BTW) goedgekeurd. Zo komt een lijst met nultarief voor wat betreft de heffing te vervallen. Bij de introductie van BTW begin van dit jaar zijn er kennelijk zaken fout gegaan en is de belasting op consumptiegoederen 38 procent, maar
het moet 60 procent zijn vindt het Internationaal Monetair Fonds (IMF).
Volgens de minister van Financiën en Planning, Stanley Raghoebarsing, is deze maatregel nodig om de overheidsfinanciën gezond te maken. Ook de Suriname Economic Oversight Board (SEOB) geeft aan dat de overheidsfinanciën zorgen baren.
Het gaat namelijk niet om een goed, maar
om de doorwerking op meerdere goederen en diensten die steeds duurder worden en steeds meer buiten het bereik van de burger geraken
De overheid krijgt niet genoeg binnen door de BTW, ondanks positieve berichtgeving aan het begin van het jaar, zijn we nu op het punt beland dat sommige producten en
diensten zelfs van 0 procent naar 10 procent belasting gaan. Het percentage BTW op begrafeniskosten bijvoorbeeld gaat van 0 procent naar 10 procent, huren en verkoop van onroerend goed van 0 naar 10, brandstof van 5 naar 10 en elektriciteit van 0 naar 5.
Echter, Raghoebarsing is van mening dat de
burger daar nauwelijks iets van gaat merken. Daarnaast zegt hij na te zullen denken over het terugbrengen van de governmenttake op benzine. Het is de vraag of de minister dit ook werkelijk zo ervaart. Wat namelijk ook is gebeurd, is dat in maart van dit jaar de prijs van graan
– en daarmee meel – enorm is gestegen. Dus ook de prijs van brood – een dagelijkse behoefte – ging de lucht in.
Door het gestegen percentage BTW op de benzine zullen mensen die afhankelijk zijn van goederentransport ook veel meer betalen voor die goederen. Dat ‘voelen’ van de prijzen is
niet een geïsoleerde ervaring die zich beperkt tot een (paar) product(en) danwel dienst(en). Het gaat namelijk niet om een goed, maar om de doorwerking op meerdere goederen en diensten die steeds duurder worden en steeds meer buiten het bereik van de burger geraken.
Suriname heeft een hele kleine bevolking en heeft
daarmee al een probleem met het op schaal produceren van goederen en diensten. Maar wat als een groot deel van de economie steeds minder vaak in staat is bijvoorbeeld de stroom- en waterrekening te betalen? De overheid geeft geen subsidie meer of bouwt die af, de staatsbedrijven krijgen minder inkomsten
omdat mensen hun rekeningen eenvoudigweg niet kunnen betalen en de noodzakelijke investeringen kunnen gewoon niet gedaan worden.
Dat is nu al een realiteit met de SWM. De burgers die geen water uit de kraan krijgen weten er alles van. Dit is het bij-effect van het IMF-programma waar deze regering totaal geen
antwoord op heeft. De boeken op orde brengen is namelijk een ding. De economie in dat proces toch draaiende houden, is totaal iets anders.
