SURINAME SLUIT DE DEUR VOOR DE DOODSTRAF, TERWIJL HET WERELDWIJD DEBAT VOORTDUURT

Met een unanieme beslissing van 31 stemmen vóór heeft De Nationale Assemblée op donderdag 23 juli 2026 de toetreding van Suriname tot het Tweede Facultatief Protocol bij het Internationaal Verdrag inzake Burgerrechten en Politieke Rechten goedgekeurd.

Met deze stap verbindt ons land zich nu ook op internationaal niveau definitief aan de algehele afschaffing van de doodstraf. Hoewel de kapitaalstraf in 2015 al uit het Surinaamse Wetboek van Strafrecht werd geschrapt en in 2021 uit het Militair Strafrecht verdween, verankert deze ratificatie de bescherming van het recht op leven op het hoogste diplomatieke niveau. Tijdens de behandeling benadrukten parlementariërs van diverse fracties, waaronder Rabindre Parmessar van de NDP, Asiskumar Gajadien van de VHP, Stanley Betterson van de ABOP en Steven Reyme van A20, dat het besluit een overwinning is voor de mensenrechten, maar dat het tegelijk de plicht oplegt om te blijven kijken naar bredere vraagstukken binnen de rechtstaat, zoals humane

detentie en de bescherming van kwetsbare groepen.

Internationaal gezien bevindt Suriname zich hiermee aan de zijde van meer dan 140 landen die de doodstraf in de wet of de praktijk hebben afgeschaft. Toch blijft de toepassing van de doodstraf wereldwijd een hardnekkig fenomeen. Jaarlijks voeren ongeveer twintig landen nog daadwerkelijk executies uit. Daarbij valt op dat een aanzienlijk deel van deze volstreken vonnissen, met name in Azië en het Midden-Oosten, betrekking heeft op drugscriminaliteit.

Een sprekend voorbeeld in het debat over de veronderstelde effectiviteit van de doodstraf is Singapore. De stadsstaat hanteert een verplichte doodstraf voor het smokkelen van specifieke hoeveelheden drugs en verdedigt dit beleid fel.

Volgens de Singaporese overheid werkt het dreigement van de galg als een krachtig afschrikkingsmiddel dat internationale drugssyndicaten buiten de deur houdt en de samenleving beschermt.

Criminologen en internationale mensenrechtenorganisaties plaatsen hier echter grote vraagtekens bij en wijzen erop dat er wetenschappelijk nauwelijks bewijs bestaat

dat de doodstraf een sterkere afschrikwekkende werking heeft dan levenslange gevangenisstraffen. Bovendien treft de doodstraf in de praktijk vaak de laaggeletterde of sociaal-economisch kwetsbare drugskoeriers, terwijl de grote organisatoren buiten schot blijven. Met het definitieve besluit van DNA kiest Suriname expliciet voor een rechtssysteem waarin het menselijk leven onschendbaar is, waarmee het de nadruk verlegt naar een effectieve rechtshandhaving door het verhogen van de pakkans en de aanpak van de grondoorzaken van criminaliteit.

UNITEDNEWS