Eén jaar later: slogans verdwenen, oude politieke cultuur springlevend

“Kenki a systeem” – “A new pasi” – Het klonk revolutionair tijdens de verkiezingscampagne van de NDP en de NPS in 2025. Suriname moest eindelijk breken met vriendjespolitiek, politieke benoemingen, commissiecultuur en zelfverrijking. De bevolking kreeg de indruk dat er een totaal nieuwe bestuursstijl zou komen. Maar bijna één jaar later groeit bij steeds meer Surinamers hetzelfde gevoel: de slogans zijn veranderd, het systeem nauwelijks.

De harde realiteit is dat precies de partijen die jarenlang moord en brand schreeuwden over politieke benoemingen en commissies, vandaag zelf verdrinken in exact dezelfde cultuur. Overal duiken nieuwe commissies op, adviseurs worden links en rechts benoemd en sommige personen blijken tegelijk in meerdere structuren te zitten. De politieke kritiek van gisteren is plots opvallend stil geworden nu dezelfde praktijken vanuit eigen kring plaatsvinden.

Nog zorgwekkender is dat de regering-Simons/Rusland steeds meer begint te lijken

op de regeringen die zij zelf jarenlang bekritiseerde. De samenleving ziet geen duidelijke breuk met het verleden, maar vooral politieke voorzichtigheid om coalities overeind te houden. Spanningen binnen de coalitie worden toegedekt, fouten bij benoemingen worden geminimaliseerd en interne verdeeldheid binnen de NDP blijft zichtbaar onder de oppervlakte. Het landsbelang lijkt steeds vaker ondergeschikt aan politieke stabiliteit.

President Jennifer Simons sprak tijdens de campagne harde woorden over corruptie en stelde dat het systeem fundamenteel moest veranderen. Juist daarom mag de samenleving vandaag kritische vragen stellen. Want waar is die verandering zichtbaar? Waar is de nieuwe bestuurscultuur? Waar is de daadkracht die beloofd werd? Burgers zien vooral dezelfde politieke reflexen terug: commissies, politieke accommodaties, vriendjespolitiek en eindeloze verwijzingen naar de vorige regering.

De huidige regering lijkt meer energie te steken in het verklaren van problemen dan in het daadwerkelijk oplossen ervan.

Ondertussen groeit de frustratie in de samenleving. Terwijl buurten onder water lopen, blijkt Openbare Werken nauwelijks over voldoende materieel te beschikken. Terwijl burgers dagelijks worstelen met stijgende prijzen en onzekerheid, blijft krachtige communicatie vanuit de regering uit. President Simons kiest opvallend vaak voor gesprekken met haar eigen woordvoerder in plaats van open persmomenten of duidelijke nationale statements. Dat voelt voor veel burgers als communicatie binnen de eigen kring, niet als leiderschap richting het volk.

Juist tijdens crisismomenten wordt zichtbaar of een regering werkelijk anders bestuurt. Maar bij de recente wateroverlast zag de samenleving opnieuw improvisatie, verwarring en onvoldoende voorbereiding. Hoe kan een land dat al jaren weet hoe kwetsbaar het is voor hevige regenval nog steeds zo slecht voorbereid zijn? Waarom beschikt een heel land slechts over minimale middelen voor crisisaanpak? Dat zijn vragen waarop de samenleving steeds minder geduld heeft.

De

grootste teleurstelling één jaar na de verkiezingen van 25 mei 2025 is misschien wel dat Surinamers niet alleen voor nieuwe gezichten hadden gestemd, maar vooral voor een nieuwe manier van besturen. Die hoop brokkelt langzaam af. Want een systeem verandert niet door slogans, verkiezingsliederen of politieke marketing. Een systeem verandert pas wanneer machthebbers bereid zijn hun eigen politieke comfort op te offeren voor echte hervormingen.

En precies daar begint deze regering steeds meer door de mand te vallen.