Derde helft WK 2026: De kinderen naast de sterren

Voor de wedstrijd begint, gebeurt er altijd iets bijzonders. De camera’s staan klaar, de volksliederen wachten, de spelers komen uit de tunnel. Maar zij zijn niet alleen. Aan hun hand lopen kinderen. Klein naast groot. Droom naast werkelijkheid. Even lijkt het alsof het WK niet alleen van supersterren, miljoenencontracten en volle stadions is, maar ook van kinderen die voor één minuut het middelpunt van de voetbalwereld mogen zijn.

Die kinderen worden officieel player escorts genoemd. In gewone taal: de kinderen die de

spelers het veld op begeleiden. Ze lopen mee vanuit de tunnel, staan naast de spelers tijdens de volksliederen en verdwijnen daarna weer uit beeld. Toch zit achter dat korte moment een compleet programma. De traditie kreeg wereldwijd grote bekendheid bij het WK van 2002, toen FIFA en UNICEF samenwerkten rond de campagne Say Yes for Children. De boodschap was simpel maar krachtig: voetbal moest ook aandacht vragen voor kinderen, hun rechten, gezondheid, onderwijs en recreatie. Sindsdien zijn de kinderen bij de opkomst van de teams een vast onderdeel geworden van grote internationale wedstrijden. 

Op het WK 2026 worden veel kinderen geselecteerd via jeugd- en gemeenschapsprogramma’s in de gastlanden. In de Verenigde Staten en Canada gebeurt dat onder meer via Quaker en Common Goal, in samenwerking met lokale voetbalorganisaties. Het gaat niet alleen om kinderen die een loterij winnen of toevallig uit een rijke familie komen. Juist kinderen uit minder bevoorrechte gemeenschappen

krijgen via deze programma’s de kans om het veld op te lopen met wereldsterren.De kinderen worden meestal geselecteerd via lokale voetbalclubs, maatschappelijke organisaties, scholen of jeugdprogramma’s. Vaak spelen zij zelf voetbal of nemen zij deel aan programma’s rond sport, gezondheid, voeding en persoonlijke ontwikkeling. In veel gevallen is het dus geen commerciële mascotteplek waarvoor ouders simpelweg betalen, maar onderdeel van een sociaal project rond het WK.

De leeftijd verschilt per toernooi en per programma, maar meestal gaat het om kinderen tussen ongeveer zes en twaalf jaar. Bij sommige programma’s ligt de grens iets hoger. Ze krijgen vooraf instructies: hoe ze moeten lopen, waar ze moeten staan, wanneer ze moeten loslaten en hoe ze na de volksliederen weer van het veld gaan. Alles is strak georganiseerd, omdat de opkomst live wordt uitgezonden en onderdeel is van het officiële wedstrijdprotocol.

Blijven ze daarna de hele wedstrijd in het stadion? Meestal

wel. Na hun moment op het veld worden de kinderen begeleid naar een aparte plek of teruggebracht naar hun ouders of begeleiders. Vaak mogen zij de wedstrijd vervolgens bekijken. Voor veel kinderen is dat zelfs de eerste keer dat zij een profwedstrijd of WK-wedstrijd in een stadion meemaken.

Er is ook nog een ander kind dat vaak opvalt: de jongen of het meisje dat voor de scheidsrechters loopt met de wedstrijdbal. Dat is niet hetzelfde als de kinderen naast de spelers. Dit kind is de Official Match Ball Carrier. Die draagt de officiële bal het veld op en overhandigt die aan de scheidsrechter. Daarmee wordt symbolisch het begin van de wedstrijd aangekondigd. Op dit WK is dat programma verbonden aan Kia, sponsor van de officiële wedstrijdbaldrager.

De kosten verschillen per competitie en per land. Bij sommige clubs in Europa moeten ouders betalen om hun kind als mascotte het veld op te laten lopen. Dat kan soms honderden euro’s kosten. Bij grote toernooien zoals het WK ligt het anders. Daar verlopen de programma’s meestal via sponsors, FIFA-partners, jeugdorganisaties en maatschappelijke projecten. De kosten voor kleding, begeleiding en organisatie worden dan gedragen door sponsors of de toernooiorganisatie, niet rechtstreeks door de ouders.

Toch is er ook kritiek op het systeem. Want zodra sponsors bepalen wie toegang krijgt tot zo’n droommoment, blijft de vraag bestaan: wie wordt gezien, en wie niet? Tegelijk proberen programma’s op dit WK juist kinderen uit buurten en gezinnen te bereiken die normaal niet zo dicht bij zo’n wereldpodium komen.

Voor de spelers lijkt het misschien routine. Handje geven, oplopen, volkslied zingen, wedstrijd spelen. Maar voor de kinderen is het een herinnering voor het leven. Zij staan naast Harry Kane, Kylian Mbappé, Lionel Messi, Cristiano Ronaldo of een andere wereldster. Ze horen het stadion juichen. Ze

voelen de spanning in de tunnel. Ze zien van dichtbij dat voetbal niet alleen televisie is, maar ook ademhaling, zenuwen, gras, licht en geluid.

Daarom is dat kleine moment voor de aftrap zo krachtig. Het herinnert eraan dat voetbal groter is dan de uitslag. Terwijl volwassenen praten over tactiek, geld, VAR, groepsstanden en transfers, lopen kinderen het veld op als stille boodschap: dit spel blijft uiteindelijk ook van hen.

Het WK begint niet pas bij het eerste fluitsignaal. Het begint vaak bij dat ene kind dat de bal draagt. En bij die kinderen die aan de hand van de spelers het veld opkomen, alsof zij even zeggen: kijk goed, dit is ook onze droom.