Column: Niet alleen opleiden, maar ook vasthouden

President Jennifer Simons heeft recent een krachtige oproep gedaan aan studenten om zich in te schrijven voor een opleiding aan een pedagogische instelling. Ze gaat zelfs zo ver dat zij de studenten dit schooljaar ondersteunt met onder meer de kosten voor inschrijving en studiematerialen. Deze stap onderstreept volgens haar het belang dat de regering hecht aan onderwijs als een van de belangrijkste beleidsgebieden en haar inzet om te investeren in de opleiding van kwalitatief goede leerkrachten.

Toch kent iedereen het probleem

waar Suriname al jaren mee worstelt: opgeleide krachten vertrekken voor een beter bestaan elders. Hetzelfde zien we ook bij verpleegkundigen. Stimuleren en opleiden is één ding, maar ze behouden voor het land is een heel ander verhaal.

Leerkrachten en verpleegkundigen vervullen een cruciale rol in het vormen van onze samenleving. Leerkrachten helpen kinderen, tieners en jongvolwassenen uit te groeien tot volwaardige, verantwoordelijke burgers met kennis, waarden en vaardigheden die de basis vormen voor een stabiele en vooruitstrevende maatschappij. Verpleegkundigen dragen bij aan het welzijn en herstel van mensen in kwetsbare situaties, bieden zorg en steun die het verschil maken tussen lijden en genezing, en helpen zo de gezondheid en het functioneren van de gemeenschap te waarborgen. Hun werk is essentieel voor de continuïteit van een gezonde, lerende en veerkrachtige samenleving.

Leerkracht zijn is, net als verpleegkundige zijn, een roeping. Het is een keuze vanuit het hart: met liefde kinderen opleiden, hen de aandacht geven die ze verdienen zodat ze steeds beter worden. Met liefde verplegen en verzorgen, zodat patiënten zo snel mogelijk en in alle rust opknappen. Maar helaas lijkt het hier in Suriname steeds meer te draaien om het geld dat je ervoor krijgt. Leerkrachten en verpleegkundigen roepen steeds harder om betere beloning, terwijl zij vaak moeten werken onder moeilijke omstandigheden.

Deze situatie is schrijnend, want het is niet alleen een kwestie van salaris, maar ook van waardering en respect. Wie kiest voor deze beroepen, kiest voor een leven van toewijding en dienstbaarheid. Maar als die keuze niet wordt ondersteund door fatsoenlijke arbeidsvoorwaarden en een toekomstperspectief, dan haken velen af of zoeken ze elders hun geluk.

De oproep en steun van president Simons zijn een stap in de goede richting, maar het is slechts het begin. Suriname moet verder durven kijken dan inschrijvingskosten en studiematerialen. Het land moet investeren in het creëren van een omgeving waarin leerkrachten en verpleegkundigen zich gewaardeerd, gezien en gesteund voelen. Alleen zo blijven zij niet alleen in opleiding, maar ook in dienst van Suriname.

Onderwijs en zorg zijn de fundamenten van een gezonde en ontwikkelde samenleving. Als die fundamenten niet stevig zijn, wankelt het hele bouwwerk. Het vasthouden van talenten in deze essentiële beroepen is geen kwestie van liefdadigheid, maar van nationale noodzaak. Suriname moet daarom zorgen voor goede arbeidsvoorwaarden, waardering en kansen, zodat de mensen die het verschil maken, ook daadwerkelijk blijven.

Indra Toelsie