zaterdag 12 September 2026
Het laatste nieuws uit Suriname

US$ 200 voor een ligdag: wat kopen wij daar eigenlijk voor?

12 sep 2026 | starnieuws | Door: Redactie

Ongeacht onze maatschappelijke positie, ons inkomen, onze opleiding of onze levensstijl: vroeg of laat krijgt vrijwel ieder van ons met de gezondheidszorg te maken. Soms voor iets kleins, soms plotseling en ingrijpend, soms omdat iemand die ons dierbaar is zorg nodig heeft. Op dat moment telt status niet. Dan willen wij allemaal hetzelfde: zorg die bereikbaar en beschikbaar is en van goede kwaliteit.

Dat maakt gezondheidszorg geen onderwerp van alleen de overheid, verzekeraars, ziekenhuizen en zorgverleners. Het is een gezamenlijk belang. Wij dragen

er allemaal direct of indirect aan bij en vroeg of laat zijn wijzelf of onze naasten ervan afhankelijk. Juist daarom moeten wij samen waken over de toegankelijkheid, beschikbaarheid en kwaliteit van de zorg in Suriname.

Vanuit dat uitgangspunt begin ik met een concrete rekening die ons allemaal raakt: wat betekent het wanneer wordt gezegd dat een ziekenhuisdag US$ 200 zou moeten kosten?

Een bedrag is nog geen kostprijs

Minister André Misiekaba bracht recent een ligdagtarief van US$ 200 ter sprake, door hem aangeduid als ongeveer SRD 8.000. Hij gaf aan dat ziekenhuizen al geruime tijd om aanpassing van de ligdagtarieven vragen en dat het tarief volgens hem rond US$ 200 per dag zou moeten liggen.

Dat ziekenhuizen voldoende geld moeten ontvangen om goede zorg te leveren, staat voor mij buiten discussie. Maar zodra wij zeggen dat een ligdag US$ 200 moet kosten, begint de interessantere vraag: hoe weten wij dat?

/>Kostprijs, tarief en financieringsbehoefte zijn niet hetzelfde. Een ziekenhuis kan meer geld nodig hebben omdat salarissen, geneesmiddelen, medische materialen en energie duurder zijn geworden. Dat is een financieringsbehoefte. Een verzekeraar kan vervolgens een hoger bedrag per ligdag betalen. Dat is een tarief. Maar daarmee weten wij nog niet wat één ligdag werkelijk kost.

Voor een kostprijsberekening moet onder meer bekend zijn hoeveel verpleegkundige inzet nodig is, welke geneesmiddelen en materialen zijn inbegrepen, hoe diagnostiek en specialistische verrichtingen worden afgerekend en hoe apparatuur, onderhoud en administratie worden toegerekend.

Zonder zo’n berekening is US$ 200 vooral een bedrag. Misschien blijkt het te laag. Misschien te hoog. Ik weet dat niet. En precies dát is mijn punt.

Het ziekenhuis heeft óók een punt
Dit is geen pleidooi om ziekenhuizen financieel kort te houden. Een ziekenhuis kan geen goede zorg leveren wanneer tarieven structureel achterblijven bij gerechtvaardigde kosten. Apparatuur moet worden onderhouden, personeel behoorlijk worden

betaald en geneesmiddelen beschikbaar worden gehouden.

Maar wie zegt dat ziekenhuizen “efficiënter moeten werken” zonder hun werkelijke kosten te kennen, maakt dezelfde fout als degene die zonder onderbouwing een hoger tarief vaststelt. Beide beginnen bij een conclusie.

Het probleem kan zich verplaatsen
Hier wordt de discussie voor Suriname echt belangrijk. Stel dat het SZF door een forse verhoging van het ligdagtarief structureel veel meer aan ziekenhuizen moet betalen, terwijl daar geen evenredige aanvullende structurele financiering tegenover staat. Dan verdwijnt het tekort niet. Het verplaatst zich.

Het SZF heeft immers niet alleen betalingsverplichtingen tegenover ziekenhuizen, maar ook tegenover apotheken, laboratoria, huisartsen, medisch specialisten, dialysevoorzieningen en andere zorgaanbieders.

Wanneer één grote groep meer ontvangt zonder dat de totale financiering evenredig meegroeit, kan minder ruimte overblijven om andere dienstverleners tijdig te betalen. Een oplossing voor de ziekenhuizen kan dan nieuwe betalingsachterstanden elders veroorzaken. En wanneer apotheken, laboratoria of andere zorgaanbieders

te laat worden betaald, raakt dat uiteindelijk opnieuw de patiënt. Een tariefbesluit voor het ziekenhuis is daarom uiteindelijk een financieringsbesluit voor de hele zorgketen.

Eerst onafhankelijk rekenen
Voordat een structurele tariefaanpassing wordt doorgevoerd, lijkt mij één stap onmisbaar: laat onder regie van het Ministerie van VWA een onafhankelijke kostprijsberekening uitvoeren, bij voorkeur door een onafhankelijk accountants- of gespecialiseerd gezondheidsfinancieringsteam.

Niet om ziekenhuizen financieel uit te kleden, maar om objectief vast te stellen wat behoorlijke ziekenhuiszorg werkelijk kost, wat in het ligdagtarief thuishoort en welke financiering nodig is zonder elders nieuwe tekorten te creëren.

Daarbij hoort nog een tweede vraag: is de ligdag zelf op termijn wel de beste rekeneenheid? De manier waarop wij betalen, creëert financiële prikkels. Daarom moeten wij niet alleen praten over hoeveel wij betalen, maar ook over hoe wij betalen.

Vijf vragen voor iedere zorgrekening
Wanneer een groot bedrag voor gezondheidszorg wordt genoemd, zouden wij ons

minstens vijf vragen moeten stellen: Wat wordt precies betaald? Hoe is het bedrag berekend? Wie betaalt het uiteindelijk? Welk effect heeft dit op de rest van de zorgketen? En wat levert dit aantoonbaar op voor de patiënt?

Dus ja, misschien moet een ligdag uiteindelijk US$ 200 kosten.

Maar voordat wij die rekening betalen, zou ik hem graag eerst opengevouwen op tafel zien liggen en willen weten wat er daarna nog overblijft voor de rest van onze zorg.

Rick Kromodihardjo

U kunt het gehele artikel hier downloaden.

Documenten: USD_200_ligdag-integrale_bijlage_.pdf