Simons zou reizen beperken maar gaat voor de tweede keer naar de Verenigde Naties in New York

Toen voormalig president Chan Santokhi het vliegtuig nam, stonden zijn politieke tegenstanders bij de NDP klaar met kritiek. Inmiddels zit Jennifer Simons ruim een jaar in de presidentiële stoel en vandaag reist zij voor de tweede achtereenvolgende keer in korte tijd naar de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties. Daarmee komt ook haar eigen belofte over buitenlandse reizen opnieuw in beeld.

In augustus 2025 kondigde Simons aan haar buitenlandse reizen te beperken. Telefoneren kon ook, en sommige internationale ontmoetingen konden worden overgelaten aan een minister of ambassadeur. Ze wees op de kosten van de entourage en formuleerde een helder uitgangspunt: “Daarom moet elke reis iets opleveren voor het land.” Dat klonk als een president die zorgvuldig met de staatskas wilde omgaan.

En ook voor deze reis naar New York geldt haar eigen voorwaarde: ze moet Suriname iets opleveren. Een uitzondering

op het beperken van reizen is geen vrijstelling van verantwoording.

In een bericht verdedigt Simons haar deelname nu met het argument dat alle landen meedoen en Suriname eigenlijk niet kan ontbreken. Daarmee lijkt de uitleg gegeven: de vergadering is jaarlijks, dus de president gaat. Maar sinds wanneer is een jaarlijks terugkerende bijeenkomst op zichzelf voldoende verantwoording voor een buitenlandse missie?

Een reis naar New York moet meer opleveren dan aanwezigheid, een toespraak en een reeks officiële ontmoetingen. Dat andere landen deelnemen, vertelt de Surinaamse belastingbetaler niets over de kosten, de noodzakelijke omvang van de delegatie of het concrete doel van haar persoonlijke aanwezigheid. Welke afspraken moeten worden binnengehaald? Wat heeft de vorige deelname opgeleverd?

En wanneer krijgt de samenleving daarvan een controleerbaar overzicht? Een jaarlijkse vergadering is een agendapunt. Het is nog geen resultaat.

Als criticus van Santokhi kon ook NDP-minister Melvin Bouva scherp oordelen over presidentiële afwezigheid. Nu hij als bewindsman het buitenlandbeleid van Simons verdedigt, hoort die kritische meetlat niet ineens te verdwijnen. Wie destijds uitleg verlangde, moet die vandaag zelf leveren. Anders was het bezwaar kennelijk vooral wie er in het vliegtuig zat.

De Surinaamse bevolking heeft recht op bestuurders die hun eigen beloften serieus nemen. Simons moet aantonen waarom zij gaat, wat het kost en wat het oplevert. Zolang haar verdediging vooral neerkomt op ‘iedereen gaat’, blijft van de aangekondigde zuinigheid weinig overtuigingskracht over.

De president die iedere reis iets wilde laten opleveren, moet met meer thuiskomen dan een verklaring waarom ze niet kon ontbreken.