NDP-parlementariër Jennifer Vreedzaam hekelt bemoeienis van Kabinet van President Simons met ministeries

Opmerkelijk genoeg komt de kritiek niet van de oppositie, maar uit de eigen gelederen van de NDP. Parlementariër Jennifer Vreedzaam waarschuwde in De Nationale Assemblee dat bemoeienis van het Kabinet van de President met ministeries niet wenselijk is en leidt tot verwarring, ad-hocbeleid en een gebrek aan planning. Daarmee raakt zij een fundamentele vraag: wie bepaalt het beleid van Suriname eigenlijk?

De uitspraken zijn extra opvallend omdat Jennifer Simons niet alleen president van het land is, maar ook voorzitter van de NDP. Wanneer zelfs een NDP-parlementariër publiekelijk stelt dat beleid niet vanuit het Kabinet van de President gedelegeerd moet worden, lijkt dat een indirecte maar stevige terechtwijzing aan het adres van de huidige machtsstructuur.

Vreedzaam stelt dat ministers klagen dat beleid vanuit het Kabinet van de President wordt bepaald. Als dat inderdaad het geval is, rijst de vraag waarvoor er

nog ministers zijn. Ministeries beschikken immers over hun eigen verantwoordelijkheden, deskundigen, beleidsafdelingen en begrotingen. Wanneer beslissingen centraal worden aangestuurd, dreigt de Raad van Ministers te verworden tot een uitvoeringsorgaan zonder echte beleidsruimte.

Nog zorgwekkender is haar opmerking dat belangrijke gegevens vaak ontbreken, terwijl tegelijkertijd begrotingen worden opgesteld en uitgaven worden gepland. Dat raakt de kern van behoorlijk bestuur. Hoe kan een regering prioriteiten stellen, beleid evalueren of belastinggeld verantwoord uitgeven als de noodzakelijke data niet beschikbaar zijn?

De boodschap van Vreedzaam is daarom veel zwaarder dan een technische discussie over begrotingen. Zij signaleert een bestuurscultuur waarin centrale aansturing, druk en dominantie de plaats dreigen in te nemen van planning, transparantie en institutionele verantwoordelijkheid. Wanneer die waarschuwing al uit de eigen NDP-fractie komt, kan de regering-Simons die moeilijk afdoen als politieke oppositie.

De grootste uitdaging voor deze regering is

dan ook niet het schrijven van plannen, maar het bewijzen dat Suriname wordt bestuurd volgens de Grondwet en via de daarvoor aangewezen ministeries, en niet vanuit één centraal machtscentrum. Want als zelfs partijgenoten publiekelijk vraagtekens plaatsen bij de rol van het Kabinet van de President, dan is het vertrouwen in de bestuursstructuur al aan het afbrokkelen.