Eén jaar regering-Simons: tussen hoop, herstel en harde realiteit

Een jaar geleden trad de regering-Simons aan onder de veelbelovende slogan “Kenki a Systeem”. De verwachtingen waren hoog. Na jaren van economische onzekerheid, bezuinigingen en maatschappelijke onvrede verlangde de samenleving naar een regering die niet alleen anders sprak, maar vooral anders zou besturen.

Nu, twaalf maanden later, is het tijd om de balans op te maken. Wie eerlijk kijkt, moet erkennen dat deze regering een moeilijke erfenis heeft geërfd: een fragiele economie, een hoge staatsschuld, zwakke overheidsinstituten en een bevolking waarvan een groot deel nog dagelijks worstelt met de hoge kosten van levensonderhoud. De regering heeft dat zelf ook meerdere malen erkend en benadrukt dat herstel tijd vergt. Daarbij werd gekozen voor begrotingsdiscipline, hervormingen binnen de belastinginning, digitalisering van de overheid en voorbereiding op de toekomstige olie-inkomsten.

Toch draait politiek uiteindelijk niet alleen om plannen. Burgers beoordelen een regering vooral op wat zij in hun eigen portemonnee voelen.

En juist

daar ligt de grootste uitdaging. Voor veel Surinamers blijft het leven duur. De prijzen in de supermarkt zijn nog altijd hoog, terwijl gezinnen moeite hebben om rond te komen. Hoewel de regering spreekt over inflatiebeheersing en macro-economische stabiliteit, ervaren veel burgers dat het herstel nog niet zichtbaar is in hun dagelijks leven. De president heeft zelf aangegeven dat inflatie niet met een “quick fix” kan worden opgelost en dat discipline noodzakelijk is.

Aan de andere kant is het ook te gemakkelijk om na slechts één jaar te concluderen dat alles is mislukt. Grote structurele veranderingen kosten nu eenmaal tijd. De hervorming van staatsinstellingen, de versterking van de Belastingdienst, investeringen in veiligheid en digitalisering en de voorbereiding op de olie-economie leveren zelden binnen enkele maanden tastbare resultaten op.

Wat echter wel opvalt, is dat de slogan “Kenki a Systeem” nog onvoldoende zichtbaar is in de manier waarop de overheid functioneert. Burgers

verwachten minder bureaucratie, meer transparantie, snellere besluitvorming en meer daadkracht. Op dat terrein is nog veel werk te verrichten.

Ook de communicatie blijft een aandachtspunt. Regelmatig ontstaat onduidelijkheid over beleidskeuzes of worden verwachtingen gewekt die later moeilijk kunnen worden waargemaakt. In een tijd waarin het vertrouwen in de politiek broos is, is heldere communicatie minstens zo belangrijk als goed beleid.

Daarnaast blijft criminaliteit een belangrijk maatschappelijk thema. De regering heeft aangekondigd de veiligheidsdiensten te versterken en gespecialiseerde teams op te zetten tegen onder meer georganiseerde criminaliteit en cybercriminaliteit. Maar ook hier geldt dat burgers vooral zullen kijken naar de concrete resultaten op straat.

Misschien is de grootste test voor deze regering niet eens het eerste jaar geweest, maar zijn dat de komende jaren. Suriname staat aan de vooravond van de olieproductie. Die ontwikkeling biedt enorme kansen, maar brengt ook grote verantwoordelijkheden met zich mee. Als de toekomstige inkomsten verstandig worden

beheerd, kan dit een historische kans zijn om het onderwijs, de gezondheidszorg, de infrastructuur en de economische ontwikkeling duurzaam te versterken. Worden dezelfde fouten uit het verleden gemaakt, dan zal ook deze kans verloren gaan.

Na één jaar is het oordeel daarom genuanceerd. Er zijn stappen gezet. Er is een duidelijke beleidsvisie gepresenteerd. Er wordt gewerkt aan institutionele hervormingen en financiële stabiliteit. Tegelijkertijd wachten veel burgers nog steeds op de beloofde verandering die zij daadwerkelijk kunnen voelen.

De slogan was “Kenki a Systeem”. Na één jaar lijkt het systeem voorzichtig in beweging te zijn gekomen. Maar voor de gemiddelde Surinamer moet die verandering zich nog vertalen in een beter, betaalbaarder en veiliger dagelijks leven. Want uiteindelijk wordt een regering niet afgerekend op haar bedoelingen, maar op haar resultaten.

Jerrel Harderwijk