Derde helft WK 2026: Iraans team vertrekt uit WK-basis na moeizaam toernooi vol tegenslagen
| starnieuws | Door: Redactie
Een Mexicaanse fan begroet de 'broeders' van Iran terwijl de spelers hun hotel in Tijuana verlaten. (Foto: AP) Het Iraanse nationale team vertrok dinsdag uit hun WK-basis in Mexico na een moeizaam toernooi, gekenmerkt door conflicten met Amerikaanse autoriteiten, sportieve hoogtepunten en uiteindelijk teleurstelling over het nipt missen van een historische plek in de knock-outfase.
Na drie vechtlustige gelijkspelen hing Iran’s vervolg af van de laatste groepswedstrijden van Algerije en Oostenrijk. Toen Algerije in blessuretijd de leiding nam, barstte het team in gejuich uit. "Ik heb nog nooit een ruimte zo zien ontploffen," zei Kimia Ranjbar (25), een levenslange fan van Team Melli die vanuit de omgeving van Los Angeles was afgereisd. Maar Oostenrijk maakte in de allerlaatste minuut gelijk, waarna de sfeer veranderde in bedroefde stilte.
Deze teleurstelling volgde op een reeks lastige momenten, zoals een afgekeurd doelpunt van Shoja Khalilzadeh tegen Egypte.
Buiten het veld was het toernooi een strijdtoneel voor politieke spanningen. Iran’s deelname stond onder druk door het conflict met de VS en Israël. Er werd zelfs voorgesteld Iran te
"Het feit dat hij openlijk de uitschakeling van Iran viert, zegt veel meer over hem dan over ons team. Het weerspiegelt een kleinzieligheid die niet eens de aanwezigheid kan verdragen van een voetbalteam dat op het grootste podium ter wereld meedoet," aldus het team.
Voorafgaand aan vertrek bedankte het team Mexico en Tijuana voor hun gastvrijheid, maar uitte kritiek op de behandeling door
Binnen de Iraanse diaspora bestaat verdeeldheid over het steunen van het team, sommigen willen politiek en sport gescheiden houden. “Je ziet toch ook niet dat iemand Christian Pulisic verwijten maakt voor wat Trump doet,” zei Modarres.
Hoewel het team zich afzijdig hield van politieke uitspraken, bracht het wel aandacht voor slachtoffers van een dodelijke raketaanval aan het begin van het conflict. Spelers droegen spelden met het nummer “168”, verwijzend naar het aantal slachtoffers, vooral kinderen. Ze lieten een briefje achter in de kleedkamer van het Los Angeles Stadium, waarin ze opriepen tot vrede "tussen alle naties" en met de hashtags #168 en #minab, de naam van de school.
Ondanks alle onrust waren er ook sportieve hoogtepunten: doelman Alireza Beiranvand hield België met zeven reddingen op een
"We gaan niet als verliezers naar huis, maar als winnaars," zei Sherry Ghaemi, een Iraans-Amerikaanse fan. "We zijn trots op hen."
Voor Siavash Khosrowshahi, die het team bezocht, was het een emotionele periode. Hij kon in de oorlogsperiode soms zijn ouders in Teheran niet bereiken, maar kon zijn moeder verrassen door Beiranvand telefonisch met haar te verbinden. "Het is een bron van vreugde voor haar," zei hij.
De band tussen Iraniërs en Mexicanen groeide, met enthousiaste fans in Tijuana die het team omarmden. "¡Irán, hermano, ya eres Mexicano!" (Iran, broeder, nu ben je Mexicaans!) scandeerden fans in het Spaans wanneer ze Team Melli zagen.
"Iran neemt het beste van ons land mee naar huis, en van deze stad, dat is de manier waarop buitenstaanders worden ontvangen," zei Arely Ramírez, een inwoner van Tijuana die zondag naar
Hoofdtrainer Amir Ghalenoei zei via een tolk voordat het Iraanse team naar het vliegveld vertrok: “We vertrekken uit Tijuana, maar ons hart en onze ziel blijven hier.”
De spelers keren terug naar een thuisland dat nog steeds worstelt met politieke spanningen met Israël en de Verenigde Staten. Toch zeggen fans trots te zijn
op hun team. "Zelfs als ze verloren hebben, hebben ze mensen hoop gegeven," aldus Mohammad Modarres, die vanuit San Diego was gekomen om het team uit te zwaaien.
Na drie vechtlustige gelijkspelen hing Iran’s vervolg af van de laatste groepswedstrijden van Algerije en Oostenrijk. Toen Algerije in blessuretijd de leiding nam, barstte het team in gejuich uit. "Ik heb nog nooit een ruimte zo zien ontploffen," zei Kimia Ranjbar (25), een levenslange fan van Team Melli die vanuit de omgeving van Los Angeles was afgereisd. Maar Oostenrijk maakte in de allerlaatste minuut gelijk, waarna de sfeer veranderde in bedroefde stilte.
Deze teleurstelling volgde op een reeks lastige momenten, zoals een afgekeurd doelpunt van Shoja Khalilzadeh tegen Egypte.
Buiten het veld was het toernooi een strijdtoneel voor politieke spanningen. Iran’s deelname stond onder druk door het conflict met de VS en Israël. Er werd zelfs voorgesteld Iran te
vervangen door Italië in het toernooi. Iran moest zijn basis verplaatsen van Arizona naar Mexico en kreeg visa-beperkingen opgelegd voor stafleden. Pas vlak voor de laatste wedstrijd werden enkele beperkingen versoepeld.
Minister van Binnenlandse Veiligheid Markwayne Mullin zei na afloop dat hij blij was dat Iran vertrok en gaf aan zelfs een “vreugdedansje” te hebben gedaan. Het team noemde deze opmerkingen respectloos en getuigend van een gebrek aan internationale normen.
"Het feit dat hij openlijk de uitschakeling van Iran viert, zegt veel meer over hem dan over ons team. Het weerspiegelt een kleinzieligheid die niet eens de aanwezigheid kan verdragen van een voetbalteam dat op het grootste podium ter wereld meedoet," aldus het team.
Voorafgaand aan vertrek bedankte het team Mexico en Tijuana voor hun gastvrijheid, maar uitte kritiek op de behandeling door
de VS. “De genomen beslissingen en logistieke regelingen ondermijnden ons gevoel van eerlijkheid, vooral op de laatste speeldag,” aldus het team.
Binnen de Iraanse diaspora bestaat verdeeldheid over het steunen van het team, sommigen willen politiek en sport gescheiden houden. “Je ziet toch ook niet dat iemand Christian Pulisic verwijten maakt voor wat Trump doet,” zei Modarres.
Hoewel het team zich afzijdig hield van politieke uitspraken, bracht het wel aandacht voor slachtoffers van een dodelijke raketaanval aan het begin van het conflict. Spelers droegen spelden met het nummer “168”, verwijzend naar het aantal slachtoffers, vooral kinderen. Ze lieten een briefje achter in de kleedkamer van het Los Angeles Stadium, waarin ze opriepen tot vrede "tussen alle naties" en met de hashtags #168 en #minab, de naam van de school.
Ondanks alle onrust waren er ook sportieve hoogtepunten: doelman Alireza Beiranvand hield België met zeven reddingen op een
0-0, en Ramin Rezaeian scoorde een fraai doelpunt tegen Nieuw-Zeeland.
"We gaan niet als verliezers naar huis, maar als winnaars," zei Sherry Ghaemi, een Iraans-Amerikaanse fan. "We zijn trots op hen."
Voor Siavash Khosrowshahi, die het team bezocht, was het een emotionele periode. Hij kon in de oorlogsperiode soms zijn ouders in Teheran niet bereiken, maar kon zijn moeder verrassen door Beiranvand telefonisch met haar te verbinden. "Het is een bron van vreugde voor haar," zei hij.
De band tussen Iraniërs en Mexicanen groeide, met enthousiaste fans in Tijuana die het team omarmden. "¡Irán, hermano, ya eres Mexicano!" (Iran, broeder, nu ben je Mexicaans!) scandeerden fans in het Spaans wanneer ze Team Melli zagen.
"Iran neemt het beste van ons land mee naar huis, en van deze stad, dat is de manier waarop buitenstaanders worden ontvangen," zei Arely Ramírez, een inwoner van Tijuana die zondag naar
het hotel van het team was gekomen in de hoop enkele spelers te ontmoeten.
Hoofdtrainer Amir Ghalenoei zei via een tolk voordat het Iraanse team naar het vliegveld vertrok: “We vertrekken uit Tijuana, maar ons hart en onze ziel blijven hier.”
| starnieuws | Door: Redactie
