Column: Borrelpraat no. 941

“Twee artikelen op Sterrennieuws trokken mijn aandacht: eentje om de SLM binnen een aantal jaren weer winstgevend te maken en een de andere over de visserijovereenkomst met Venezuela die onlangs hernieuwd is.”
“Ja, ik vond dat artikel over de SLM goed doordacht, met mooie uitbreidingsplannen van routes, aanpassing van onze luchthaven en nog veel meer.” 
“En alles met wat schema’s onderbouwd, goed gedaan.”
“Maar, beste borrelbroeder, dan komt alinea 6 van dat mooie artikel. Er staat: Voor succesvolle uitvoering is samenwerking noodzakelijk tussen allereerst de regering en de verantwoordelijke ministeries.”
“Ja, en hier loopt het al mis; zolang onze regeringen blijven bestaan uit een samenraapsel van allerlei uiteenlopende politieke partijen met als enige doel een meerderheid te blokken en de gehate tegenstanders uit de regeermacht te stoten, zullen de verschillende ministeries politieke eilandjes blijven.”
“Klopt, dat zie je nu weer eens gebeuren: elke coalitiepartner is ‘eigenaar’ geworden van een of meer ministeries en kan daar in principe doen en laten wat hij wil.”
“Dus samen gaan werken om de SLM te redden, kan je op je buik schrijven: elke coalitiepartij wil haar deel van de SLM-koek veilig gesteld zien.”
“Hetzelfde geldt voor punt 2: samenwerking tussen – er staat niet ‘binnen’ –  de aandeelhouder.”  
“Als derde: samenwerking tussen de stakeholders, oftewel de belanghebbenden.”
“Idem dito: die zijn langs politieke lijnen en ook nog erbij langs etnische lijnen verdeeld, waarbij vriendjespolitiek de hoofdrol vervult om je te bevoordelen of te benadelen.” 
“Dan promoot de schrijver van het artikel ook nog samenwerkingen tussen directie en management van de SLM, tussen leden van de RvC, tussen burgerluchtvaartautoriteiten, luchthavenbeheer, veiligheidsdiensten, werknemers en vakbonden binnen de SLM, alsook met en tussen toeristische ondernemingen en nationale en internationale investeerders en luchtvaartpartners.”
“Jammer dat de schrijver van dit artikel niet uitwerkt hoe die samenwerking tussen al deze genoemde orga’s zal plaatsvinden.”
“Weten jullie hoeveel investeerders in de loop der jaren gefrustreerd zijn weggelopen, omdat zij langs al die ambtelijke eilandjes moesten lopen, smeken, bedelen en vooral ‘een lekkers’ moesten betalen om hun stukken in orde te krijgen?”
“Klopt, dat is de grootste bottleneck van onze ontwikkeling: iedere neus kijkt een andere richting op.”
“Ik zou eerder zeggen: elke local nose kijkt alleen naar zichzelf. Je ziet toch hoe iemands ogen staan als die alleen naar het puntje van zijn eigen neus kijkt?”
“Ja, je kijkt scheel no k$%, en als je lang zo blijft kijken, kunnen je ogen niet meer recht kijken; je blijft scheel kijken, loensen, en dus met corrupte gedachten kijken naar elke investeerder.”
“Dus meester, u wil me zeggen dat dit goede artikel over het weer winstgevend maken van de SLM niet uitvoerbaar is?”
“Helaas, net zoals zeker een dozijn even mooie en goed doordachte eerdere plannen.”
“Sinds een oud-president de reserves van dit bedrijf plunderde om zijn kantoor ‘te pimpen’, heeft de SLM in feite nooit meer winst gemaakt en werd het subsidie-behoeftig.”
“Vandaar dat de Surinaamse overheid sinds het jaar 2000 zeker anderhalf miljard US dollar aan subsidies in dit bodemloos vliegend vat heeft vergooid.”
“En nu is daarbij intussen ook een opgelopen schuld van minstens honderd miljoen US dollar bijgekomen.”
“Welke investeerder wil z’n geld aan zo een bedrijf kwijtraken?” 
“Ik vind dit een zwaar overdreven negatief beeld, mijne heren.”
“Dan ga dit zoveelste mooie plan meteen ten uitvoer brengen. Koop met al je spaargeld aandelen in het bedrijf.” 
“En dan nu een actueel voorbeeld hoe al die eilandjes bij de overheid langs elkaar, over elkaar, onder elkaar werken op het gebied van de communicatie naar ons toe.”
“Laat ons dat horen, beste broeder.”
“De Venezolaanse president komt hier voor een bliksembezoek, er worden overeenkomsten die bijna tot de hemel reiken, getekend, zonder dat we de specificatie weten.”
“Wel is dit een mooi signaal voor buurman Ali die met beide landen een grensdispuut heeft.”
“En dan komt via-via naar buiten dat aan 200 Venezolaanse vissers vergunning is verleend om in onze wateren te vissen.”
“Klopt, en velen springen bij dit nieuws met boze ogen kijkend op en vragen zich meteen af of er weer eens een grote uitverkoop van onze natuurlijke rijkdommen heeft plaatsgevonden, zoals in de jaren ’50 van de vorige eeuw met die voor ons zwaar nadelige garnalenvergunning aan die meneer Schweig uit de USA.”
“Ja, klopt, ook ik was zeer ontstemd en heb uit pure boosheid een halve fles white label tegen de schutting gebost.”
“White label bestaat niet, zuiplap!”
“Ik bedoelde water, broeder zuiplap!”
“Pas na deze commotie komt via LVV los dat het gaat om al sinds 2007 verlopen vergunningen, waardoor deze vissers in feite sinds toen illegaal in onze wateren visten, door de laksheid van hun overheid en de onze.” “Dus het gaat niet om 200 nieuwe vergunning, maar het in orde brengen van verlopen, dus vervallen vergunningen.” 
“Ow, wat weer eens een stuntelig en ondermaats voorbeeld van die overheidsnieuwsvoorziening naar ons toe, ondanks al die miljoenen die we aan dit ‘voorlichtings’gedoe uit ons belastinggeld uitgeven.” 
“En hoe twee overheden dit gedoe 19 jaar lang hebben gedoogd.”