Belastingverlagingen per direct, maar inkomsten onzeker: verkoopt de staat de huid van de beer voordat die is geschoten?

Paramaribo – De regering-Simons heeft op 22 juli 2025 ingrijpende belastingmaatregelen ingevoerd die directe verlichting moeten bieden aan werkenden en huiseigenaren. Vakantiegeld en bonussen zijn ruimer vrijgesteld, overuren worden lager belast en huiseigenaren kunnen meer hypotheekrente aftrekken.

De aanpassingen in de Wet Loonbelasting, onderdeel van het Tripartiet Akkoord, zijn bedoeld om de koopkracht van burgers te versterken. Maar er is één probleem: de rekening is er al, terwijl het geld nog niet binnen is.

De belastingvrije grens voor bonussen is opgetrokken van SRD 10.016 naar SRD 19.500 per jaar. Ook overwerk levert voortaan meer netto op door nieuwe, verlaagde belastingtarieven. Hypotheekhouders profiteren van een verhoogde aftrekgrens die stijgt naar SRD 871.500. Deze maatregelen zijn al van kracht en hebben dus direct invloed op het netto inkomen van veel burgers.

Kosten lopen voor op inkomsten

Tegelijkertijd stijgen de staatsuitgaven flink. Alleen

al in 2025 bedragen die naar verwachting SRD 50,3 miljard, terwijl de inkomsten geraamd zijn op ongeveer SRD 48 miljard. Dat betekent een structureel tekort van ruim SRD 3 miljard, nog zonder rekening te houden met deze nieuwe belastingverlagingen.

De regering stelt dat de kosten zullen worden gedekt uit hogere opbrengsten uit de goud- en houtsector, een tijdelijke solidariteitsheffing op hogere inkomens en forse bezuinigingen binnen het overheidsapparaat. Maar geen van deze bronnen is tot dusver gerealiseerd. Daarmee ontstaat het beeld dat de overheid de huid van de beer verkoopt voordat de beer überhaupt is geschoten — oftewel: beloften doet op basis van geld dat er nog niet is.

Regering kiest bewust voor oplopende tekorten

Wat opvalt is dat de regering bewust kiest om de begrotingstekorten op korte termijn te laten oplopen. Door de belastingverlagingen onmiddellijk in te voeren,

nog vóórdat de beloofde inkomstenbronnen structureel zijn aangeboord, legt de staat zichzelf een zware financieringslast op. Dit getuigt van politieke moed, zeggen voorstanders, maar critici vrezen een roekeloze gok.

Gevaar van begrotingsgat en schuldenpolitiek

Volgens economen kan dit beleid op termijn riskant zijn. Als de verwachte inkomsten tegenvallen, dreigt het begrotingstekort verder te groeien en ontstaat er druk om opnieuw te lenen, hetzij binnenlands hetzij extern. Zulke financiële gaten moeten dan later weer worden gedicht, vaak via pijnlijke maatregelen.

Critici zien hierin een patroon dat doet denken aan de bestuursstijl van de NDP, waarin uitgaven en populariteitsmaatregelen werden gefinancierd met oplopende schulden en uitgestelde lasten. Ook nu lijken directe fiscale voordelen het te winnen van structureel begrotingsbeleid, met alle risico’s van dien.

Hoewel president Simons zich eerder onderscheidde van haar voorgangers met een koers gericht op hervorming en stabilisatie, voedt deze stap de vrees

voor een terugval in oude praktijken. Of deze fiscale verlichting werkelijk houdbaar is, zal afhangen van de slagkracht van de regering om haar eigen belofte waar te maken – voordat de beer definitief geschoten is.