• donderdag 29 September 2022
  • Het laatste nieuws uit Suriname

‘We hebben Kirtie nooit in een hoekje laten zitten’

| de ware tijd | Door: Redactie

“Het is een schok voor elke ouder om te horen dat hun kind blind is”, zegt Kamodar Binda. Dat moment beleefden hij en zijn vrouw op 20 oktober 2000 kort na de geboorte van hun tweeling: een jongen en een meisje. Het zuurstofkapje van de couveuse had op het oog van Kirtie gedrukt waardoor ze blind werd. “We hebben haar nooit in een hoekje laten zitten”, zegt de vader. Hij, zijn vrouw, hun omgeving en school hebben er alles aan gedaan om het meisje te stimuleren en ze heeft dit goed opgepakt en het is goed uitgepakt. Vorige week slaagde

ze voor VWO 4 en nu maakt ze zich nu op voor haar universitaire studie rechten aan de Anton de Kom universiteit.

Tekst en beeld Ricky Wirjosentono

“Ik heb ervoor gekozen om rechten te studeren omdat ik wil opkomen voor de rechten van personen met een beperking, pleiten voor mensen die dat zelf niet kunnen. Ook vind ik dat mensen met een beperking moeten kunnen opkomen voor hun rechten. En als je niet kan zien moet je praten. Weet je hoeveel mensen met een beperking worden achtergehouden in Suriname.” Dit zegt de inmiddels 21-jarige Kirtie Binda. De krant spreekt haar in bijzijn van haar vader en klassendocente Maya Saktoe, enkele uren nadat ze nog eerstejaarsleerlingen had voorgelezen uit het in braille omgezette boek ‘De koningin van Paramaribo’ van Clark Accord.

“Sommige mensen weten niet dat er zoveel anderen in de samenleving zijn met een beperking. Voor al deze mensen wil ik opkomen. Ik weet dat ze het kunnen maken, want ze hebben elk goede stel hersenen,” zegt Kirtie aan wiens gezichtsuitdrukking en haar praten duidelijk valt op te maken dat ze niet op haar mondje is gevallen. Ze is merkbaar ontspannen tijdens het gesprek, en enthousiast.

Brok in de keel

Tijdens de diploma-uitreiking, in een verouderd Indra Maju sportcomplex aan de Bonistraat te Geyersvlijt, kreeg ze een brok in de keel tijdens haar dankwoord. Aandachtig luisterden medegeslaagden, ouders en leerkrachten. Ze kreeg van de school een medaille en van sponsors diverse cadeautjes. “Dit is een moment dat ik niet zal vergeten”, zegt ze weer met een brok in de keel.

Vader Kamodar: “We haar haar nooit in een hoekje laten zitten, omdat we weten hoe belangrijk begeleiding was. Ze is deel van de hele familie en heeft ook een toekomst en daarvoor zijn wij ook met z’n allen verantwoordelijk.” Elk kind heeft volgens de vader ongeacht een beperking, recht op een goede toekomst en hij geeft andere ouders dan ook deze boodschap mee. Kirtie stelt dat sommige mensen niet weten dat er zoveel anderen in de samenleving zijn met een beperking. “Voor al deze mensen wil ik opkomen. Ik weet dat ze het kunnen maken, want ze hebben elk goed stel hersenen.”

Kirtie wilde niet bij de pakken neerzitten en gebruikte haar beperking als motivatie om hard te studeren. “Je mag jezelf niet achterhouden”, onderstreept ze. Verder heeft zij ook als kind de motivatie en ondersteuning gekregen van haar ouders. “Ik heb momenten gehad waarop ik me heb afgevraagd waarom de beperking, maar ik heb ermee moeten leren leven. Het moet niet zo zijn dat je ermee zit en zegt: Mijn God hoe verder. Niet omdat je blind bent, kun je niet studeren. Je hebt hersenen en kan ook iets worden in de maatschappij. Ook jij hebt recht op een volwaardige plek in de samenleving.”

 “Wij hebben niet de nadruk gelegd op verschillen. Kirtie werd gewoon als een normaal kind behandeld door de leerlingen en leerkrachten. Bij het lesgeven zijn wij daar heel creatief geweest“

Op punt van opgeven

De Louis Brailleschool is een hulp voor Kirtie geweest om te kunnen lezen, schrijven en dingen te beschrijven. Ze had door haar bijzondere prestatie de mogelijkheid om van de derde mulo direct naar de middelbare school te gaan. Maar haar moeder adviseerde om toch de mulo af te ronden, waarna zij vervolgens werd ingeschreven op het VWO 4. “Op de lagere school was er geen verschil. Op de muloschool wisten mijn klasgenoten niet hoe om te gaan met mij. Maar gaandeweg kwamen ze wel spontaan met mij praten. Ik voelde me altijd één met de rest van de klas.”

Racana Doehki (19) is haar vriendin en motivator geweest op het vwo. Kirtie kreeg ooit een herkansing in het tweede leerjaar maar zag het niet zitten. “Ik zei aan Racana dat ik het niet meer kon en het opgaf, maar ze heeft mij gemotiveerd en ik heb mijn herkansingen gehaald. Ze heeft me ondersteund. Ik zeg haar altijd dat er in de hemel engelen zijn, maar dat God er één in haar persoon naar mij heeft gestuurd.” Humoristisch zegt ze, ondanks haar beperking, misschien alle hoeken van de school te kennen en dit, dank zij haar hartsvriendin. Maar Kirtie is ook vol lof over haar klasdocente. “Het is een heel leuk schooljaar geweest mede dankzij haar. Ze heeft echt eenheid gebracht in de klas. Ze heeft me elke dag gemotiveerd en het deed me echt goed.”

Kirtie heeft VWO 4 als prettig ervaren. Ze had vrienden en kende geen momenten dat zij alleen op een bank op het schoolerf heeft gezeten. Vooral het examenjaar is mooi geweest. Ze heeft altijd aan alle activiteiten meegedaan, of het nou dansen, toneel of een presentatie was. Ze heeft zelfs met zwemmen meegedaan tijdens de gymles. Vriendin Racana herinnert zich nog hun eerste gesprek. Dat ging over muziek en zo kwamen ze vaker bij elkaar in de pauze. “Na school deden wij heel veel samen voor ontspanning. Ik vind dat Kirtie het verdient om alles mee te maken wat andere studenten doen. Niet omdat je een beperking hebt moet je aan de kant moet zitten.”

Ervaring

Kirtie spreekt ook met dankbaarheid over Stichting Blindencentrum die al haar leerboeken, stencilwerk en repetitieopgaven heeft omgezet in braille. In de klas werkte ze met een braillemachine. Na een toets werd het werk vertaald door het Blindencentrum en teruggestuurd naar de school voor correctie.

Wagiran Samat, directeur VWO 4, zegt dat het voor de school een uitdaging was mede omdat nooit eerder een kind met een visuele beperking zich er had ingeschreven. “Met Kirtie hebben wij veel ervaring opgedaan en die nemen wij mee voor een eventueel volgende leerling met een beperking. Wij hebben niet de nadruk gelegd op verschillen. Kirtie werd gewoon als een normaal kind behandeld door de leerlingen en leerkrachten. Bij het lesgeven zijn wij daar heel creatief geweest. Een tekening kan ze bijvoorbeeld niet maken, wel een omschrijving daarvan. Bij wiskunde en boekhouden hebben wij gewerkt met omschrijvingen in plaats van tekeningen. Voor haar ligt een toekomst en het is dan ook een uitdaging als ze verder gaat studeren.”

Haar ontmoette klassendocent ontmoette Kirtie drie jaren geleden tijdens een vergadering van de leraren. Saktoe zegt dat ze allemaal benieuwd waren, want ze wisten niet wat zij konden verwachten. “Wat in mij los kwam op dat moment is: daar staat een kind dat vecht voor haar toekomst en ze heeft laten zien waartoe ze in staat is. Ze vroeg mij ooit of ik haar kon helpen en dat verzoek is mij bijgebleven. Toen ze dat vroeg dacht ik dat het weleens een missie kon zijn die we moeten ondernemen. Ze zal niet zomaar in ons leven zijn gekomen. Nu ze geslaagd is van heb ik ontdekt wat onze missie was. Kirtie heeft ons wakker geschud. Deze mens hoort in de maatschappij tussen ons.”

Kirtie heeft haar nooit teleurgesteld en de belofte dat ze zou slagen waargemaakt. “Mooi is dat ze niet meer opviel als een kind met een beperking wanneer we aan het babbelen waren in de klas. Dan was het altijd Kirtie die over van alles en wat wist te vertellen en de rest luisterde aandachtig.”

| de ware tijd | Door: Redactie