• vrijdag 14 May 2021
  • Het laatste nieuws uit Suriname

Wat mij overhaalde het AstraZeneca-vaccin te nemen

Datum: | Bron: De Ware Tijd | Door: Redactie

Wat mij overhaalde het AstraZeneca-vaccin te nemen

04/05/2021 22:22

De redactie van DWT Publishing NV stelt lezers in de gelegenheid stukken in te zenden ter publicatie. In principe worden alle ingezonden artikelen opgenomen, tenzij de inhoud schadelijk, kwetsend of beledigend is voor derden. Stukken die geplaatst worden komen niet noodzakelijkerwijs overeen met de mening van DWT Publishing NV. De redactie behoudt zich het recht voor om stukken niet te plaatsen, of in te korten of te redigeren zonder dat die uit hun context worden gehaald.  

INGEZONDEN - Ik, Arny Belfor, begon vorige week, net als vele anderen met het nieuws dat, na onderzoek, was vastgesteld dat de meest gevaarlijke varianten van Covid-19 in Suriname circuleren. De indicaties waren er al, maar nu was het echt. Het kritieke punt is bereikt. Ik ging in snel crisisberaad met mezelf en dit duurde niet langer dan vijftien seconden. De conclusie was ook simpel: vaccineren - en snel ook - is onvermijdelijk geworden.

Ik vertrok rond half negen 's morgens van huis om na te gaan hoe moeilijk of gemakkelijk het zou worden, indien ik mij zo snel als mogelijk wilde laten vaccineren. Een bekende nieuwsbron had juist eind vorige week een kort bericht gepubliceerd over 'het op een laag pitje voortzetten van de vaccinatie'. Ik vond het toen al een vreemd besluit toen ik de kop las - meer heb ik vanwege coronanieuws 'moeheid' niet gelezen - en nog vreemder na het nieuws over de gevaarlijke varianten.

In de auto onderweg naar het BOG, met het grootste enthousiasme om met de meeste spoed het hoe en waar rond mijn voorgenomen vaccinatie uit te zoeken, trapte de nuchterheid keihard op de rem van mijn gedachten. Ik was bijna vergeten dat er een bepaald gevaar verbonden is aan het AstraZeneca-vaccin. Mijn enthousiasme had een harde landing gemaakt. Er zijn personen overleden na een vaccinatieprik te hebben ontvangen. Ja, slechts een heel klein aantal personen ontwikkelde mogelijk fatale bloedklonters. Maar toch. Ik had eerder, jaren geleden, al de domme pech gehad dengue en zelfs tweemaal de ziekte van Weil op te lopen en te overleven. Maar, geen Covid-19, absoluut niet! Maar, ook geen gevaarlijke bloedklonters. O ja, dacht ik toen, er zijn twee vragen die ik aan iemand bij het BOG wil stellen. Ik was, als iemand die veel vragen moet stellen, ervan overtuigd dat ik op basis van de antwoorden of resoluut 'nee' of overtuigd 'ja' zou kunnen zeggen.

Na aankomst bij het BOG meld ik mij bij de guards bij de ingang en geef aan dat ik er was voor de vaccinatie. Eén van de guards vertelt mij enthousiast dat mijn temperatuur gemeten gaat worden, ik krijg vervolgens een nummer en dat ik mij daarmee bij een station 'om de hoek' moet aanmelden. Ik kon binnen vijftien minuten mijn eerste vaccinatieprikje ontvangen, zegt de guard enthousiast. Ik onderbreek hem op dat moment met het verzoek een arts of een andere ter zake deskundige te spreken, 'want ik heb nog een paar vragen voor ik me laat vaccineren' legde ik uit. Hij kijkt om zich heen en wijst mij een man aan die toevallig komt aangelopen. "Hij kan u helpen."

Ik stel mij voor en je gelooft het niet, het eerste waar wij over praten is voetbal. Nog voor ik kon uitleggen waar ik voor naar het BOG was gekomen, zegt hij dat hij mij herkent van de paar keren dat wij samen hebben gevoetbald. Ik herkende hem niet, maar een uur lang is het onderwerp voetbal. Ook nu, zelfs nu, want het normale leven trekt nog steeds aan. De drang terug te keren naar het normale is juist nu groter dan ooit. Wanneer wij beiden echt beseffen dat het na een uur kletsen over voetbal, het over de andere dingen moet gaan, neemt mijn voetbalvriend mij mee naar de ruimte waar er geprikt wordt. Daar zou ik mijn vragen kunnen stellen.

Dan pas schiet het me weer te binnen dat ik collega Earnie Eenig, directeur van de SRS, heb zien gaan 'om de hoek', waar personen die zich willen vaccineren moeten aanmelden. Het moment dat ik aankom in de prikruimte ontvangt Eenig zijn spuitje. Ik zie dan ook dat hij zijn mooie bordeauxhemd met lange mouwen moest uitdoen om zijn prik te kunnen ontvangen. Het was voor mij relevant want ook ik had een mooi hemd met lange mouwen aan. Niet praktisch als je een prik in je bovenarm moet krijgen, drong het door. Voor mijn tweede prik moest ik korte mouwen aan doen, tenminste als ik zou besluiten het AstraZenica te nemen. Eerst de vragen.

Ik kan kort daarna de arts, die op dat moment dienst heeft, spreken. Mijn eerste vraag: "als ik hoor dat er personen overlijden aan de complicaties van bloed-stollingen, die optreden na het ontvangen van het AstraZeneca-prikje, is het dan geen goed idee om, uit voorzorg, een bloedverdunner, bijvoorbeeld aspirines, in te nemen? Ik had één en één opgeteld, vandaar die vraag, legde ik uit. De arts zei op rustige toon "Juist niet". "Juist als je bloedverdunners inneemt, kunnen er bloedklonters ontstaan wanneer je ermee stopt." 'Duidelijk' zei ik, en stelde de vraag die alles zou bepalen. "Krijg je symptomen als je bloedklonters ontwikkelt als reactie op het vaccin". 'Ja' antwoordde de arts. "De enkels raken gezwollen, gespannen, je krijgt pijn in één van je kuiten, kan in de linkerkuit of in de rechterkuit. Kortademigheid is ook één van de symptomen en mogelijk ook plotseling verlies van het bewustzijn." Dat antwoord trok mij over de streep; half over de streep.

Ik stelde een derde vraag (eigenlijk twee vragen) en dat antwoord deed mijn twijfels om het vaccin te nemen definitief op slot. 'Als je bloedklonters ontwikkelt, val je in één keer dood neer, of heb je tijd om te reageren, en is het te behandelen' vroeg ik. 'Nee' je valt niet in één keer dood neer, en 'ja, het is te behandelen' antwoordde de arts. "Je moet gewoon goed letten op je lichaam. Nadat je de prik hebt gekregen, observeren wij je hier nog dertig minuten. Daarna moet je zelf letten op je lichaam. Je gaat iets merken, mocht je bloedklonters ontwikkelen. Als dat gebeurt, ga naar de Spoedeisende hulp, die het verder aanpakt."

Dat antwoord deed het voor mij, en 45 minuten later zat ik in de auto, op weg terug naar huis. Ik zou niet plotseling dood neervallen. Gewoon letten op eventuele symptomen en op tijd reageren als er iets verkeerd gaat. Ik vroeg me wel af waarom ik deze informatie nergens was tegengekomen, niet bij lokale media, niet bij buitenlandse en ook niet bij internationale media. Jammer, dacht ik, want dit zou mogelijk ook anderen kunnen overhalen. Misschien zou ik dan degene moeten zijn die deze informatie verspreid. Ik wist het niet zeker en maakte de afspraak met mezelf om nog een besluit hierover te nemen. In elk geval, ik was gevaccineerd, deels tenminste. Ik was zeker nog niet veilig, zoals één van de guards bij mijn vertrek had benadrukt, nadat hij mij eerst had gefeliciteerd met het nemen van het vaccin. "Je bent na die eerste prik nog steeds kwetsbaar. Dus voorzichtig zijn", gaf hij mij vrijblijvend en vriendelijk mee. Nu even nog acht weken wachten voor het tweede spuitje. De datum is reeds geprikt.

Arny Belfor

  Tweet  Gerelateerde artikelen85 burgers krijgen tweede Covid-19-prikCovid-19-vaccinatie voor leerkrachtenRotary Suriname ondersteunt Covid-19-vaccinatiecampagnePresident gevaccineerdEen dictator in spe? Reageren op dit bericht? Bezoek onze Facebook-pagina

Datum: | Bron: De Ware Tijd | Door: Redactie