Auteur: Armand Snijders. Melvin Bouva kent een zeer moeizame start als bewindsman op het ministerie van Buitenlandse Zaken, Internationale Handel en Samenwerking.
Hij schutterde rond het terugroepen van ambassadeur Rajendre Khargi in Nederland en lijkt op zijn ministerie niet echt gewild. En nu krijgt hij ook de valse wind van voren van een deel van de diaspora in Nederland.
‘Wij zeggen het vertrouwen in minister Bouva OP’, stond er in de levensgrote advertentie die vorige week in de Surinaamse media verscheen. Deze was betaald door ‘de Surinaamse diaspora in Nederland’ en ze schreven in de verklaring hun ‘diepe teleurstelling uit dat minister
Bouva door zijn optreden het internationale imago van Suriname heeft geschaad’.
Het is een wel erg snel oordeel over de NDP-bewindsman, die op 16 juli door president Jenny Geerlings-Simons werd benoemd – overigens tot ieders verrassing. Hij zou volgens velen veel te licht zijn voor de functie en ook geen diplomatieke ervaring hebben, dus zijn ministerschap is gedoemd te mislukken, zo wordt voorspeld.
Aan de andere kant: je kunt van Bouva vinden wat je wilt, hij moet wel een eerlijke kans krijgen om zijn ministerschap naar behoren te kunnen vervullen. Hij heeft als Assembleelid zeker bewezen goede debatten te kunnen voeren en
heeft in de voorbije jaren behoorlijk wat van de vele schandalen van de regering van president Chandrikapersad Santokhi wereldkundig gemaakt.
Maar nu hij als minister aan de andere zijde van het bestuurlijke spectrum zit, wordt iedere handeling van hem nauwgezet gevolgd en elk woord op een weegschaal gelegd. Vooral door de kiezers en oppositiepartij VHP en in het verlengde daarvan de diaspora in Nederland. Iedereen weet dat de diaspora vooral uit Hindostanen bestaat, die traditiegetrouw de VHP steunen en een pesthekel hebben aan de NDP en alles wat daarmee te maken heeft.
Niet alleen vanwege de militaire periode en de decembermoorden van 1982, maar ook omdat de partij wordt beschouwd als een overwegend Afro-Surinaamse partij, tenminste in de beleving van de diaspora. Al waakt vrijwel iedereen ervoor om dit etnisch gevoelige argument hardop te noemen.
De scheidslijn op basis van ras geldt onder Surinaamse Nederlanders echter veel nadrukkelijker dan in Suriname.
Dat de VHP en Santokhi op 25 mei de verkiezingen hebben verloren, is keihard aangekomen bij de diaspora, die hadden gehoopt dat ze nog vijf jaar konden meeprofiteren van nog een termijn van de oranje partij in het machtscentrum. Want dat hadden ze in zijn eerste regeerperiode ook.
Maar dat de regering-Santokhi ook baat bij de diaspora zou hebben, zoals in 2020 was beloofd, bleek een leugen die allen in zijn hoofd bestond. De tientallen bedrijven van de diaspora die honderden miljoenen euro’s zouden investeren om Suriname te helpen, kwamen niet. Dat is één van de oorzaken van de verloren verkiezingen.
Toch werden veel Hindostaanse Nederlanders en hun vrienden gepamperd door Santokhi en kregen allerlei mooie functies. Er werden zelfs diaspora-instituten in Nederland en Suriname opgericht. Over of die concrete resultaten hebben bereikt, zijn de meningen verdeeld.
Dat nu juist deze diaspora op de barricaden gaan na het wat onhandige terugroepen van Khargi, is in alle opzichten ongepast. Dat Bouva het ‘internationale imago van Suriname heeft geschaad’, valt zeer te betwijfelen. Er wordt in de advertentie, die één grote klaagzang is, helemaal niet uitgelegd waar dat precies op is gebaseerd.
Wat aan de diasporamensen vooral knaagt, is dat Khargi ‘één van hun’ is. Hij woont al heel lang in het Nederlandse Culemborg woont. Dat hij in 2020 werd benoemd tot dé diplomatieke vertegenwoordiger van Suriname overzee, kwam Santokhi destijds in eigen land op veel kritiek te staan.
Want hoe ‘Surinaams’ was Khargi nog en zou hij wel voldoende in huis hebben om de Surinaamse belangen goed te behartigen? Maar hij werd het uiteindelijk toch en vorige maand dus door Bouva bedankt voor zijn diensten.
We laten nu even buiten beschouwing of Khargi Suriname wel of niet op een waardige wijze vijf jaar lang heeft vertegenwoordigd en of zijn ontslag al dan niet terecht was. Het gaat nu vooral over de absurde reactie van de diaspora, die met deze stap nog meer afkeer in Suriname over zich uitroepen.
Want met de vele schandalen waar diasporavertegenwoordigers bij betrokken waren (zoals Qualogy, SLM, HPSG, en de flop rond belastingdirecteur Ismaël Kalaykhan), heeft hun imago al een forse deuk opgelopen. Ze zouden er beter aan doen zich een tijdje gedeisd te houden in plaats van zo hoog van de toren te blazen.
Bouva’s voorganger, de VHP’er Albert Ramdin, heeft het land overigens internationaal nauwelijks tot grotere hoogten weten te brengen. Integendeel zelfs, als er iemand Suriname met regelmaat in het buitenland te schande heeft gezet, dan is hij het wel.
Met het schandaal rond de Surinaamse ambassade in Israël, de benoeming van de van seksueel molest betichte Sherif Abdoelrahman tot ambassadeur in Marokko, zijn misser rond het Deense HPSG, het New Surfin-schandaal en zijn opzichtige pro-Israël opstelling in de Palestijnse kwestie zette hij ons land negatief op de internationale kaart.
Ook zijn ‘gillende keukenmeid’-reactie op de Netflix-serie ‘Narco Saints’ moet genoemd worden, waarmee hij op ongelooflijk knullige wijze de aandacht van de internationale media vestigde op het imago van Suriname als drugsdoorvoerland.
En dan hebben we het nog niet eens gehad over de omstreden benoeming van de al even omstreden zoon van Santokhi op het consulaat in Miami, wat desastreus afliep. Over al deze kwesties en schandalen hoorde je de diaspora niet, want zij hadden belang bij een innige relatie met de door hen bejubelde VHP-regering.
Zoals gezegd, met de nieuwe regeerders onder aanvoering van Geerlings-Simons hebben ze weinig op en dus ook niet met Bouva. De president gaf begin vorige maand aan dat het beleid ten aanzien van buitenlandse aangelegenheden zal worden afgestemd met Bouva.
Want ook zij beseft dat hij redelijk onervaren is en behoed moet worden voor al te grote missers. En ze wil ook geen minister die – zoals met Ramdin het geval was – als een soort schaduwpresident fungeert en volledig zijn eigen gang gaat.
Blijkens de kwestie-Khargi is ze niet geslaagd in haar opzet om miskleunen van Bouva te voorkomen. In vergelijking met de flaters van Ramdin was dit echter een ‘schoonheidsfoutje’, veroorzaakt door onervarenheid.
Dus het ontslag van hem, zoals de nu tandeloze diaspora eisen, is totaal niet aan de orde. Zijn voorganger is die dans vele malen ontsprongen, dus er moet wel heel veel water door de Surinamerivier stromen, voordat zij hun zin gaan krijgen.
ANALYSE
