De Regering van de Republiek Suriname heeft haar diepste medeleven betuigd aan de Caribische naties die de afgelopen dagen zijn getroffen door de verwoestende kracht van orkaan Melissa.

De cycloon liet een spoor van doden, enorme materiële schade en ravage aan milieu en ecosystemen achter, waarbij onder meer Jamaica, Haïti, Cuba, Bahamas en de Dominicaanse Republiek zwaar zijn getroffen. Suriname, als lid van de Caribische gemeenschap, staat ‘schouder aan schouder’ met de getroffen landen en heeft haar woorden van steun omgezet in concrete actie.

Via het Nationaal Coördinatiecentrum voor Rampenbeheersing (NCCR) is een levering van humanitaire hulpgoederen samengesteld en onderweg naar

de zwaarst getroffen gebieden. De zware tol op eilanden zoals Jamaica heeft geleid tot deze snelle respons van de Surinaamse overheid, waarbij essentiële goederen voor de eerste noodhulpfase worden verstuurd.

De regering benadrukt: “Terwijl orkaan Melissa haar verwoestende pad vervolgt, houden wij onze Caribische broeders en zusters in onze gebeden en betuigen wij ons medeleven en steun aan allen die getroffen zijn door deze ramp. Wij staan schouder aan schouder met hen.

De omvang van de ramp vereist echter een gecoördineerde en brede regionale inzet. Parallel aan de Surinaamse inspanningen is het marineschip Zr.Ms. Pelikaan vanuit Curaçao onderweg naar Jamaica

voor noodhulp, een actie die volgt op een formeel verzoek van het Caribbean Disaster Emergency Management Agency (CDEMA). Dit logistieke ondersteuningsschip van Defensie is uitgerust met onder meer voedsel, medische hulpmiddelen en shelters. De Pelikaan, met zijn hijskraan en groot vrachtruim, is uitermate geschikt voor grootschalige noodhulp en maakt een cruciale tussenstop op Barbados voor het laden van extra hulpgoederen. Het schip komt naar verwachting medio volgende week aan op Jamaica, wat de omvang van de logistieke uitdaging en de noodzaak van een gecoördineerde aanpak onderstreept.

UNITEDNEWS|REGIO

Bron: Dom Cobb | Foto: Het boorschip Noble Voyager, dat is gecontracteerd door Blue Water Shipping voor werkzaamheden in Suriname.

Noble Drilling, de grootste offshore-contractor die de afgelopen jaren bijna alle grote boringen voor de kust van Suriname heeft uitgevoerd, draagt een zware reputatie met zich mee. Achter de technisch geavanceerde operaties schuilt een geschiedenis van omkoping, agressieve belastingontwijking en boekhoudschandalen die in meerdere landen tot miljoenenboetes en strafrechtelijke vervolging hebben geleid.

Het historische spoor van het bedrijf toont een patroon van het manipuleren van grens- en belastingregimes in ontwikkelingslanden. De Amerikaanse beurswaakhond SEC en het Department of Justice (DOJ)

klaagden Noble in 2010 aan wegens omkoping in Nigeria. Het bedrijf zou jarenlang douane-ambtenaren hebben betaald om valse importvergunningen te verkrijgen, waarbij valse documenten en ‘onjuiste boekingen’ werden gebruikt om de betalingen te maskeren. De Nigeria-zaak leidde tot een schikking van miljoenen. Daarnaast trof Noble in 2013 een schikking van meer dan 502 miljoen Amerikaanse dollar met de Mexicaanse fiscus wegens betwiste inkomsten- en douanebelastingen over de periode 2002-2006. Belastingdeskundigen zien dit als een indicatie van agressieve fiscale planning en een cultuur waarin fiscale risico’s worden afgewogen tegen commerciële opportuniteit, vooral in landen zonder robuuste belastingcapaciteit.

Dit historische patroon vormt een

direct en ernstig risico voor Suriname, aangezien een aanzienlijk deel van de operationele kosten onder de Productiedelingsovereenkomst (PSC) afhankelijk is van de juistheid van Noble’s rapportages. Onder het PSC-regime bepaalt de correctheid van kostenregistraties direct hoeveel winstolie (profit oil) de Surinaamse staat toekomt. De Nigeria-zaak leert dat valse of onvolledige documentatie niet alleen corruptie is, maar ook rechtstreeks kan leiden tot miljoenenverliezen voor de Surinaamse schatkist. Daarbij komt dat Suriname momenteel nog geen robuust systeem heeft voor afzonderlijke belastingaangiften per blok of per contract, wat controle bemoeilijkt en het risico op misbruik vergroot.

Internationale waarnemers waarschuwen dat Suriname niet dezelfde fouten mag maken als Nigeria of Mexico. De Surinaamse overheid beschikt nochtans over instrumenten om de risico’s te beperken. Cruciaal zijn strenge due-diligence voor alle onderaannemers, verplichte audit-toegang tot cost-recovery-gegevens en douanedocumentatie, realtime-tracking van boorplatforms, en het opnemen van strafclausules in PSC’s die kosten uitsluiten bij onjuiste rapportage. Internationale waarnemers uiten nu ernstige bezorgdheid over de kwetsbaarheid van Suriname nu het land zijn olie-tijdperk ingaat. De kernvraag is of Suriname zich kan permitteren haar fiscale toekomst toe te vertrouwen aan een bedrijf met zo’n trackrecord. Zonder strikte controle en transparante samenwerking tussen Staatsolie, de Belastingdienst en Douane, dreigt de geschiedenis zich te herhalen ten koste van de Surinaamse burger.

INGEZONDEN

Bronnen: https://www.reuters.com/article/world/noble-corp-settles-over-502-mln-m…

Bill Gates, de invloedrijke miljardair en filantroop die jarenlang een boegbeeld was van de mondiale klimaatstrijd, heeft met een recent gepubliceerd essay de internationale klimaatagenda in gevaar gebracht.

In een opmerkelijke koerswijziging stelt de Microsoft-medeoprichter dat ‘doemscenario’s’ over de opwarming van de aarde onjuist zijn en dat de klimaatverandering niet langer de grootste bedreiging vormt voor de mensheid. Gates stelt in zijn memo ‘Three Tough Truths About Climate’ dat de wereld niet op weg is naar de ondergang en dat deze ‘apocalyptische visie’ onterecht middelen weghaalt bij dringender problemen.

Hij beargumenteert dat de snelle ontwikkeling van schone technologieën de ergste

klimaatrampen al heeft afgewend en dat de grootste problemen van de wereld nog steeds armoede en ziekte zijn, net als altijd. Gates roept op tot een ‘strategische koerswijziging’ waarbij de focus van internationale klimaatconferenties zoals de aanstaande COP30 moet verschuiven van ambitieuze emissiedoelen naar het verbeteren van menselijk welzijn en het investeren in adaptatie in de armste landen.

Critici uit de klimaatwetenschap en activisme waarschuwen dat Gates hiermee een valse dichotomie creëert, omdat klimaatverandering juist een directe oorzaak is van toenemende armoede en ziekteverspreiding.

Door de urgentie van de crisis te ontkennen, levert Gates een gevaarlijk retorisch wapen aan klimaatsceptici

en overheden die traag zijn met het nemen van maatregelen, waardoor het internationale draagvlak voor snelle en grootschalige emissiereductie ernstig wordt ondermijnd. Zijn plotselinge ommekeer wordt dan ook gezien als een potentieel schadelijke zet die de geloofwaardigheid van de gehele klimaatagenda in gevaar brengt.

UNITEDNEWS

Voor ondernemers die internationaal zaken doen, telt elke minuut én elke gulden. Bij CSFS begrijpen we dat snelheid, betrouwbaarheid en lage kosten essentieel zijn.

Daarom kunt u bij ons geld overmaken naar zakelijke accounts in Europa, de Verenigde Staten en Brazilië – zowel giraal als contant, al vanaf slechts 3% transactiekosten. Zo blijft uw onderneming flexibel én kostenbewust.

Of u nu leveranciers wilt betalen, facturen moet voldoen of zaken doet met internationale partners: CSFS zorgt ervoor dat uw betaling professioneel en veilig wordt uitgevoerd. Wij combineren een persoonlijke aanpak met efficiënte service, zodat uw internationale transacties zonder vertraging verlopen.

Ondernemers kiezen voor

CSFS vanwege onze betrouwbaarheid, lage kosten en persoonlijke begeleiding. Wij nemen de tijd om uw betaling correct en duidelijk af te handelen – zonder verborgen kosten, zonder ingewikkelde procedures. Zo kunt u met een gerust hart zakendoen, terwijl wij zorgen voor de rest.

Met CSFS brengt u uw bedrijf letterlijk in beweging. Professioneel, voordelig en wereldwijd verbonden – zodat u kunt blijven groeien, waar uw zaken ook naartoe gaan.

ADVERTORIAL| CSFS

De regering van Suriname noemt de tenderprocedure voor de vervroegde verkoop van schuldpapier, die op 23 oktober 2025 werd opengesteld, een succes.

De operatie vormt een nieuwe stap in het traject van schuldherstructurering waarmee het land zijn financiële positie verder wil stabiliseren.

Volgens de autoriteiten verliep de procedure ordelijk, transparant en volledig volgens internationale markt- en compliance-regels. De regering spreekt van een “positief en verantwoord proces” dat past binnen het bredere herstelprogramma dat sinds 2022 in samenwerking met het Internationaal Monetair Fonds (IMF) wordt uitgevoerd.

Hoewel de overheid de vooruitgang als zeer positief beoordeelt, kunnen op dit moment geen details worden vrijgegeven over

de omvang of de uitkomst van de transactie. Dat zou in strijd zijn met internationale financiële regelgeving die openbaarheid tijdens lopende trajecten beperkt.

De regering waarschuwt intussen voor onjuiste berichtgeving in internationale media. De bedragen en cijfers die daar circuleren, komen volgens haar niet overeen met de officiële gegevens van Suriname of haar financiële partners.

“Wij vragen de samenleving om nog enkele dagen geduld,” aldus de verklaring. “Suriname handelt zorgvuldig en verantwoord binnen de kaders van de internationale financiële regelgeving. Zodra het volgens de compliance-regels mogelijk is, zullen wij open en volledig communiceren over de uitkomsten van deze belangrijke stap richting schuldverlichting

en financiële stabiliteit.”

Suriname worstelt sinds 2020 met een zware schuldenlast. De totale staatsschuld bedroeg medio 2025 ongeveer 4 miljard Amerikaanse dollar, wat neerkomt op circa 70 procent van het bruto binnenlands product. De herstructurering van deze schuld begon in 2022, toen het land een akkoord bereikte met commerciële obligatiehouders over de herschikking van de zogenaamde 2023 bonds. Die deal, ter waarde van 675 miljoen dollar, verlaagde de rente en verlengde de looptijd, waardoor de druk op de begroting aanzienlijk werd verminderd.

Daarnaast werden in 2023 ook akkoorden gesloten met bilaterale schuldeisers, waaronder China en India, en met multilaterale instellingen als de Inter-Amerikaanse Ontwikkelingsbank (IDB). De huidige tender voor vervroegde verkoop van schuldpapier moet dit traject consolideren door de rentelast verder te optimaliseren en de betalingsdruk op korte termijn te verlichten.

Economische waarnemers zien de succesvolle afronding van de tender als een positief signaal aan kredietbeoordelaars en investeerders. Indien de resultaten gunstig blijken, kan dat het vertrouwen in Suriname’s financiële beleid versterken en bijdragen aan een hogere kredietwaardigheid. Daarmee zet de regering een voorzichtige maar betekenisvolle stap richting duurzaam economisch herstel.

UNITEDNEWS

Foto: President Jennifer Simons.

President Jennifer Simons vertrekt op maandag 3 november naar Brazilië om deel te nemen aan de Bélem Climate Summit, die voorafgaat aan de 30ste Klimaatconferentie van de Verenigde Naties (COP30).

De top, die plaatsvindt van 10 tot en met 21 november in Bélem, geldt als een van de belangrijkste internationale bijeenkomsten over klimaatverandering en duurzame ontwikkeling.

Tijdens de Bélem Climate Summit, die op 6 en 7 november wordt gehouden, zal president Simons samen met andere staatshoofden en regeringsleiders spreken over de uitvoering van het Klimaatakkoord van Parijs en de mondiale aanpak van klimaatverandering. Naast haar deelname aan plenaire sessies

zal de president ook bilaterale gesprekken voeren met andere leiders en vertegenwoordigers van internationale organisaties en financiële instellingen.

Met haar aanwezigheid in Brazilië wil Simons Surinames ambitie onderstrepen om een voortrekkersrol te spelen in duurzaam bosbeheer, natuurbehoud en klimaatactie. Haar regering zet in op een rechtvaardige en duurzame toekomst, waarin economische groei hand in hand gaat met milieubescherming.

Tijdens haar recente optreden op de 80ste Algemene Vergadering van de Verenigde Naties (AVVN) in New York, wist het Surinaamse staatshoofd nog internationale erkenning te oogsten. Daar benadrukte zij Surinames inzet voor behoud van het tropisch regenwoud, wat leidde tot een toezegging van 20

miljoen Amerikaanse dollar van een coalitie van milieu- en natuurorganisaties. Tijdens de Climate Week in New York beloofde Simons dat 90 procent van Surinames bosbedekking – een essentieel onderdeel van het Amazonegebied – behouden zal blijven voor toekomstige generaties.

De visie en daadkracht van de president zijn ook internationaal opgevallen. Het invloedrijke TIME Magazine nam Jennifer Simons eerder dit jaar op in de lijst van de 100 meest klimaatinvloedrijke leiders ter wereld.

In een interview met het blad verklaarde zij dat duurzaamheid niet alleen draait om het terugdringen van emissies, maar ook om het beschermen van ecosystemen en het ondersteunen van de gemeenschappen die daarvan afhankelijk zijn. “We raken misschien door onze excuses heen, maar niet door onze oplossingen. De geschiedenis zal ons niet beoordelen op wat we van plan waren, maar op wat we moedig genoeg waren om te doen,” aldus Simons.

Volgens TIME vormt dat uitgangspunt de kern van haar beleid: gemeenschapsgeleid bosbeheer als pijler van nationale ontwikkeling, in plaats van een randzaak. Haar kabinet beschouwt de bescherming van de rechten van inheemse en tribale volkeren daarbij als een topprioriteit.

Suriname, dat behoort tot de weinige landen die ‘carbonnegatief’ zijn – meer CO₂ opnemen dan uitstoten – speelt een strategische rol in de internationale klimaatagenda. Tijdens COP30 zal Simons pleiten voor meer financiële steun aan landen die hun bossen intact houden, en voor het heroriënteren van subsidies voor fossiele brandstoffen naar de bescherming van bossen, wetlands en biodiversiteit.

De COP30 komt op een cruciaal moment, nu de wereld steeds urgenter zoekt naar oplossingen voor de klimaatcrisis. De conferentie brengt leiders, wetenschappers en organisaties samen om afspraken te maken over het terugdringen van broeikasgasemissies en over mechanismen voor klimaatschadecompensatie.

Voor Suriname biedt de top niet alleen een podium om zijn groene imago te versterken, maar ook een kans om partnerschappen te smeden die bijdragen aan duurzame ontwikkeling en economische weerbaarheid. President Simons wil de stem van het land laten horen als voorbeeld van hoe kleine naties groot kunnen zijn in klimaatactie.

UNITEDNEWS

 

In oktober 2025 staat de regering van Suriname voor een kruispunt dat haar soevereiniteit en economische toekomst bedreigt. Onder president Jennifer Simons, wier NDP-regering sinds juli 2025 aan de macht is en direct geconfronteerd wordt met internationale druk, wordt het land gedwongen diepgaand mee te doen aan een reeks klimaatprogramma’s gecoördineerd door de Verenigde Naties (VN). Als een van de weinige koolstofnegatieve landen ter wereld – wat betekent dat Suriname meer CO2 opneemt dan het uitstoot – lijkt het land een ideale kandidaat voor ‘groene’ allianties. Maar schijn bedriegt: achter de nobele retoriek van bosbehoud en duurzame ontwikkeling schuilen risico’s

die de jonge democratie kunnen ondermijnen. Deze programma’s, zoals de Global Climate Change Alliance (GCCA+) en de voorbereidingen op COP30, dwingen Suriname tot concessies die haar natuurlijke rijkdommen en autonomie in gevaar brengen. Het is tijd om kritisch te kijken naar deze dynamiek en de bredere klimaatnarratief, die al decennia lang op falende doemscenario’s steunt.

De VN, via agentschappen als het United Nations Development Programme (UNDP), oefent een onmiskenbare druk uit op de Surinaamse regering. In september 2025 ondersteunde het UNDP een nationale consultatie voor de visie op COP30, de jaarlijkse klimaatconferentie in Brazilië, waar Suriname voorstellen moet indienen voor klimaatfinanciering

en cross-sectorale betrokkenheid. De regering heeft zich verplicht tot ambitieuze beloften, zoals het beschermen van 90% van haar bossen – ver boven de globale doelstelling van 30% – en het updaten van wetten om sterkere beschermingsmechanismen in te voeren. Dit past in de bredere Green Development Strategy (GDS), gelanceerd in februari 2025 met VN-ondersteuning, die klimaatadaptatie en duurzame financiering prioriteert. Andere programma’s omvatten de GCCA+, gericht op aanpassing aan klimaatverandering door beter beheer van kustgebieden en landbouw, en de nationale klimaatbeleidsplannen die deel uitmaken van de Sustainable Development Goals (SDGs). Suriname’s Tweede Voluntary National Review benadrukt de integratie van deze doelen in nationale planning, inclusief een Nationaal Klimaatbeleidsplan. President Simons herbevestigde in september 2025 de partnerschap met de VN, onder meer tijdens haar toespraak bij de Algemene Vergadering en een ontmoeting met secretaris-generaal António Guterres, met nadruk op Suriname’s leiderschap in klimaatactie en biodiversiteitsbehoud.

Deze betrokkenheid klinkt nobel, maar voor een land als Suriname – met een economie die leunt op mijnbouw, landbouw en bosbouw – is het een valkuil. De ‘vrijwillige’ bijdragen aan Nationally Determined Contributions (NDCs) onder het Parijsakkoord vereisen dure rapportages en monitoring, vaak gefinancierd door buitenlandse donoren. Dit creëert afhankelijkheid van VN-fondsen, die gebonden zijn aan strenge voorwaarden.

De risico’s zijn niet abstract; ze raken de kern van Suriname’s onafhankelijkheid. Ten eerste leidt deelname tot soevereiniteitsverlies: 90% bosbescherming betekent dat grote delen van het land – rijk aan bauxiet en goud – ontoegankelijk worden voor nationale exploitatie, ten gunste van internationale koolstofkredieten. Dit kan leiden tot gemiste inkomsten uit natuurlijke hulpbronnen, cruciaal voor een land met een BBP per capita van rond de $6.000 en hoge schulden. Ten tweede creëert het economische afhankelijkheid. Programma’s als de GDS en GCCA+ beloven financiering, maar deze komt met voorwaarden: strenge emissiereducties en transitie naar ‘groene’ energie, wat dure infrastructuur vereist in een tropisch land met beperkte middelen.

Suriname riskeert een vicieuze cirkel van leningen en audits, terwijl echte problemen zoals armoede en werkloosheid (rond 10-15%) worden genegeerd. Ten derde ondermijnt het nationale prioriteiten.

In plaats van te focussen op onderwijs en infrastructuur – zoals benadrukt in de Voluntary National Review – dwingt de VN-agenda tot een eenzijdige focus op klimaat, wat politieke instabiliteit kan voeden in een land met een geschiedenis van coups en corruptie. Critici waarschuwen dat dit neokoloniale dynamieken herintroduceert: rijke landen dicteren via de VN hoe arme naties hun bossen beheren, zonder echte compensatie.

Kortom, terwijl de VN Suriname portretteert als klimaatheld, is dit een gedwongen huwelijk dat de regering bindt aan een narratief vol onzekerheden. En die onzekerheden? Die lopen als een rode draad door de geschiedenis van klimaatvoorspellingen.

Het klimaatnarratief rust op een fundament van alarmerende voorspellingen die keer op keer niet zijn uitgekomen. Sinds de jaren ’60 hebben experts, wetenschappers en organisaties de wereld bang gemaakt met apocalyptische scenario’s – van ijstijden tot verzengende hitte – die allemaal bleken te zijn overdreven of gewoon fout. Hieronder een overzicht van opvallende voorbeelden, gebaseerd op gedocumenteerde bronnen. Elke voorspelling faalde: de beloofde catastrofes bleven uit, terwijl de voorspellers vaak doorgingen met nieuwe alarmkreten.

Deze lijst is slechts een greep uit tientallen voorbeelden; de ‘experts’ staan 0-50 in hun voorspellingen. Van globale koeling in de jaren ’70 tot overdreven opwarming in de ’90er, faalden ze allemaal. Toch blijven de alarmbellen rinkelen, nu met focus op ‘klimaatgerechtigheid’ die landen als Suriname treft. Tijd om eens zelf na te denken!

De nieuwe regering van Suriname staat op een gevaarlijk pad. Door zich te laten meeslepen in VN-programma’s riskeert ze haar bossen en budgetten te verliezen aan een agenda die meer ideologie dan wetenschap is. Kijk naar de geschiedenis: decennia van doemvoorspellingen die nooit uitkwamen, van Ehrlichs hongersnood tot Hansen’s hittegolven. Deze falen ondermijnen de geloofwaardigheid van het hele klimaatnarratief. Zijn het écht catastrofes, of een middel voor controle en financiering?

Lezers, twijfel. Vraag om bewijs, niet beloften. Suriname verdient een regering die prioriteit aan haar volk geeft, niet aan verre bureaucraten in New York. De echte dreiging is niet het klimaat, maar blind vertrouwen in een falend verhaal.

UNITEDNEWS

 

Guyana’s spectaculaire economische groei sinds de ontdekking van olie lijkt gepaard te gaan met een alarmerende toename van de nationale schuldenlast.

In 2019 bedroeg de staatsschuld nog 1,8 miljard Amerikaanse dollar. Zes jaar later is dat cijfer opgelopen tot ruim 7,7 miljard dollar – een verviervoudiging onder de huidige regering van president Irfaan Ali.

Volgens vice-president Bharrat Jagdeo is alleen al voor de begroting van 2025 nog eens 1,7 miljard dollar aan nieuwe leningen aangegaan. Daarmee komt de totale schuld eind 2025 uit op meer dan vier keer het niveau van voor de olieproductie begon.

Sinds Guyana in december 2019 startte met olieproductie,

heeft het land volgens de Centrale Bank van Guyana (BoG) circa 7,8 miljard dollar aan olie-inkomsten gegenereerd. Opvallend is dat de regering daarvan al 4,6 miljard dollar heeft opgenomen uit het Natural Resource Fund (NRF).

Hoewel de regering haar schuldpositie als “beheersbaar” omschrijft, wijzen economen op de schaduwzijde van deze strategie. De rentelasten lopen op, terwijl de overheid steeds afhankelijker wordt van olie-inkomsten om de schulden af te lossen. Het kabinet-Ali verdedigt zijn beleid met het argument dat de schuldquote – de verhouding tussen schuldendienst en het Bruto Binnenlands Product (BBP) – laag blijft. Maar die redenering verhult volgens critici een

fundamenteel probleem: de groei van het BBP is grotendeels gebaseerd op exportcijfers, niet op de werkelijke inkomsten voor de staat.

In 2024 exporteerde Guyana voor 17,9 miljard dollar aan ruwe olie, maar het land ontving zelf slechts 2,6 miljard dollar aan opbrengsten. “We zijn rijk op papier, maar arm in realiteit,” waarschuwen lokale waarnemers.

De Guyanese econoom Elson Low benadrukt dat de afhankelijkheid van olie-inkomsten om schulden af te lossen een groot risico inhoudt. “Als de olieprijzen instorten, kan dat desastreuze gevolgen hebben voor onze economie,” zegt hij. Hij verwijst naar een verklaring van minister van Financiën Ashni Singh, die in 2023 stelde dat Guyana door de verdrievoudiging van zijn economie nu “meer ruimte heeft om te lenen”. Volgens Low is dat een gevaarlijke redenering: “Onze leenruimte groeit alleen omdat de oliesector dat mogelijk maakt. Daardoor wordt onze aflossingscapaciteit volledig afhankelijk van diezelfde sector.”

De officiële cijfers van de Centrale Bank tonen een scherpe stijging van de schuld aan:

In amper zes jaar tijd is de schuld dus meer dan verviervoudigd.

De Caribbean Development Bank (CDB) waarschuwde vorige week nog dat het Caribisch gebied te maken heeft met “aanhoudend lage groei en hardnekkig hoge schulden.” Tijdens het tweede Caribbean Debt Forum riep waarnemend vicevoorzitter Ian Durant de regeringen in de regio op tot “krachtig, gecoördineerd beleid” om economische veerkracht te versterken en schulden duurzaam te beheren.

Volgens Durant kampen Caribische landen met structurele zwaktes: lage productiviteit, beperkte exportdiversificatie en grote kwetsbaarheid voor klimaatschokken. “Onze groei wordt geremd door structurele rigiditeit en een smalle exportbasis,” zei hij. “Om onze volledige potentie te benutten, moeten we investeren in competitieve en veerkrachtige economieën.”

Hoewel de gemiddelde schuldquote in de regio sinds de coronapandemie iets is verbeterd, overschrijden acht van de lidstaten van de CDB nog steeds de grens van 60 procent schuld ten opzichte van het BBP. De stijgende rente wereldwijd en een afzwakkende groei maken de situatie volgens Durant steeds precairder. “Schuldenbeheer is niet louter een begrotingskwestie, maar een ontwikkelingsnoodzaak,” aldus de CDB-topman.

Kredietruimte groeit, maar ook risico’s

Guyana ontvangt ondertussen steeds meer kredietruimte van internationale partners. Zo verhoogde het Verenigd Koninkrijk onlangs de exportkredietlimiet voor Guyana van 2,1 naar 3,0 miljard pond – door Londen en Georgetown gepresenteerd als een blijk van vertrouwen in Guyana’s economische potentieel.

Toch waarschuwen analisten dat deze oplopende leencapaciteit ook een gevaar inhoudt. “Als de olieprijzen dalen of productie vertraagt, kan Guyana in een schuldval belanden die vergelijkbaar is met die van andere olieproducerende landen,” stelt een financieel expert uit Georgetown. “De les van de geschiedenis is duidelijk: wie te hard leunt op olie-inkomsten, kan bij een schommeling in de markt snel ten onder gaan.”

Guyana staat op een kruispunt. Het land kent een ongekende economische expansie dankzij olie, maar die groei wordt steeds sterker gefinancierd met geleend geld. De komende jaren zal blijken of de regering erin slaagt de opbrengsten van de oliesector om te zetten in duurzame ontwikkeling – of dat Guyana, zoals zovele olieproducerende staten voor haar, verstrikt raakt in een schuldenweb dat moeilijk te ontwarren is.

UNITEDNEWS|REGIO

Gerelateerd aan:https: Suriname-wint-de-lange-termijn-geduldige-olie-deal-overklast-Guyanas-haast-met-300-rendement

Foto: SLM-personeel viert vijftig jaar vluchten op Schiphol

Surinam Airways (SLM) staat deze maand stil bij het feit dat vijftig jaar geleden de lijndienst tussen Paramaribo en Schiphol werd gestart.

Dat gebeurde destijds met een van KLM gehuurde Douglas DC-8. Inmiddels verzorgt een Airbus A340-600 drie keer per week de vluchtuitvoering.

De verbinding tussen Suriname en Nederland is vooral belangrijk vanwege de historische banden tussen beide landen.

Naast Surinam Airways is ook KLM op de Suriname-route actief, en in het verleden vlogen ook Martinair en TUI fly naar het land.

Surinam Airways schaalde in 2004 de capaciteit op de route flink op, door een Boeing

747-300 van KLM over te nemen. Daarna werden diverse Airbus A340-300’s ingezet, die nogal eens kampten met technische problemen. Ook een kortstondig avontuur met de Boeing 777-200ER eindigde in mineur.

Het Duitse Universal Sky Carrier (USC) verzorgt op dit moment alle vluchten, meestal met een A340-600 maar soms ook met een A340-300.

Eigen vliegtuigen voor de Schiphol-vluchten heeft Surinam Airways niet. Vliegtuigen die in Suriname geregistreerd staan mogen bovendien niet op luchthavens binnen de Europese Unie komen, vanwege zorgen over het toezicht op luchtvaartmaatschappijen in Suriname.

UNITEDNEWS|TRAVEL

Vijf dagen na de doortocht van orkaan Melissa, de zwaarste storm in de moderne geschiedenis van Jamaica, wachten duizenden bewoners van de westelijke kuststreek nog altijd vergeefs op hulp.

Hele gemeenschappen zijn afgesneden van de buitenwereld: zonder voedsel, zonder water, zonder stroom en zonder enig uitzicht op herstel.

De orkaan, die met windsnelheden tot 297 kilometer per uur als categorie 5-storm over het eiland raasde, liet een spoor van verwoesting achter. Volgens de regering zijn inmiddels 28 doden bevestigd, bijna de helft meer dan een dag eerder. Het dodental zal naar verwachting verder oplopen nu reddingsteams toegang krijgen tot eerder onbereikbare gebieden.

In

de zwaar getroffen parochies Westmoreland en St. Elizabeth zijn hele dorpen weggevaagd. In St. Elizabeth is naar schatting negentig procent van de huizen verwoest. Een lange weg naar Westmoreland voert door een landschap dat op een slagveld lijkt: afgeknakte bomen, ingestorte gebouwen en omvergeblazen containers liggen als stille getuigen van de kracht van Melissa.

“Het is totale verwoesting,” zegt een politieagent die met een hulpkonvooi richting Westmoreland trekt. “We weten niet wat ons verderop nog te wachten staat.”

Geen hulp, geen water, geen hoop

In Whitehouse, een kustplaats in Westmoreland, groeit de wanhoop. “Ze zeggen dat hulp onderweg is, maar niemand komt,” zegt

bewoner Gary Williams, zittend voor wat overeind is gebleven van zijn huis. “Ik heb nergens om te wonen.”

Een vrouw uit dezelfde buurt vertelt met gebroken stem: “Woorden schieten tekort. Zoveel mensen zijn hulpeloos, zonder eten, zonder hoop.”

Volgens de autoriteiten zitten nog altijd zo’n 400.000 mensen zonder elektriciteit. Mobiel netwerk en internet liggen grotendeels plat. Om de communicatie te herstellen, heeft de regering inmiddels tweehonderd Starlink-satellietschotels ingezet.

Minister van Transport Daryl Vaz verdedigde de vertraagde hulpverlening met een opsomming van obstakels: “Brandstofvoorziening, landingsplekken, toegankelijkheid en zichtbaarheid.”

Premier Andrew Holness benadrukte dat de “eerste prioriteit ligt bij het vrijmaken van wegen, het herstellen van essentiële diensten en het voorzien van voedsel en medische hulp”.

Levens verwoest

In een klein vissersdorp buiten Whitehouse zit Robert Morris op een stuk afgebrokkeld beton. Achter hem ligt wat ooit zijn huis en botenhuis was. “Melissa heeft alles weggevaagd,” zegt hij. Zijn vissersboot is “volledig kapot”. Toch probeert hij hoopvol te blijven: “We moeten zien wat we zelf kunnen doen. Misschien kan ik met iemand meevaren om te vissen.”

Ook boeren zien hun levenswerk in puin. Oreth Jones, een boer met een gebroken been, verkoopt de laatste pompoenen en aardappelen die de storm heeft gespaard. “Alles is vernietigd,” zegt hij, “maar we moeten God danken dat we nog leven.”

Internationale hulp

Intussen begint buitenlandse hulp langzaam op gang te komen. De Verenigde Staten hebben een speciaal rampenteam naar Jamaica gestuurd en ook het Verenigd Koninkrijk heeft miljoenen toegezegd aan noodhulp en herstelfondsen.

Maar voor de bewoners van Westmoreland en St. Elizabeth voelt dat nog als een verre belofte. “Geen hulp, geen eten, geen water,” verzucht Morris. “We proberen alleen te overleven.”

UNITEDNEWS