De regering heeft aangekondigd dat publieke functionarissen hun persoonlijke inkomsten en vermogens moeten registreren bij de Anti-Corruptie Commissie. Op het eerste gezicht lijkt dit een uitstekend idee. Transparantie en verantwoording zijn immers cruciale pijlers van een goed functionerende democratie. Echter, als we dieper graven, rijzen er enkele zorgen.

Ten eerste kan hetzelfde doel in theorie worden bereikt via de Belastingdienst. Neem bijvoorbeeld een overheidsambtenaar die in een huis van $300.000 woont, meerdere dure voertuigen bezit en zich luxeproducten zoals merkhologes en designer tassen kan veroorloven. Door simpelweg belastinggegevens te controleren, zou deze buitengewone rijkdom snel opvallen als zijnde onevenredig met het

Toch blijkt de praktijk weerbarstiger. Jarenlang heeft de Belastingdienst blijkbaar niets kunnen of willen doen tegen dergelijke discrepanties. Dit roept de vraag op of dezelfde inrichting binnen de Anti-Corruptie Commissie wel effectief zal zijn.

Een andere zorg is hoe gemakkelijk het systeem kan worden omzeild. Publieke functionarissen kunnen eigendommen en activa registreren op naam van familieleden of derden. Complexe netwerken van bedrijven kunnen worden opgezet om eigendommen te verhullen. Het simpelweg verplicht stellen van vermogensopgave zonder effectieve controlemechanismen zal weinig impact hebben.

De 31-jarige PL-buschauffeur C.C., die op 10 juli met zijn bus inreed op het voertuig van een illegale chauffeur, is op verzoek van zijn advocaat Maureen Nibte in vrijheid gesteld.

C.C. verklaarde dat hij zich stoorde aan het feit dat het slachtoffer al geruime tijd zonder vergunning de PL-route onderhield.

De overige legale buschauffeurs hadden herhaaldelijk geklaagd bij het Ministerie van Transport, Communicatie en Toerisme in Suriname (TCT) en de Surinaamse politie, maar beide instanties wezen steeds naar elkaar als verantwoordelijke instantie om op te treden. Hierdoor voelden de chauffeurs zich van het kastje naar de muur gestuurd.

De verdachte gaf aan dat

In een onbewaakt moment reed C.C. vervolgens met hoge snelheid in op de illegale bus, waardoor ook twee andere voertuigen schade opliepen.

C.C. verklaarde uit hevige emoties te hebben gehandeld en gaf aan bereid te zijn de schade te vergoeden. Hoewel er niemand gewond raakte, werd C.C. door de politie aangehouden op verdenking van vernieling.

Advocaat

Onder het motto dat, ‘controle geen daad van vijandschap is” maar onder de gegeven historische en hedendaagse ervaringen een dringende noodzaak, is woensdagavond in het gebouw van de Kamer van Koophandel en Fabrieken (KKF) het AntiFraude Platform (AFP) opgericht. Het platform is een initiatief van de oppositionele politieke partijen in de Nationale Assemblee, de Nationale Democratische Partij (NDP), de Nationale Partij Suriname (NPS) en de partij voor Broederschap en Eenheid in de Politiek (BEP). Het doel was een platform in het leven te roepen die onafhankelijk van de verkiezingsautoriteiten controle uitoefent op het traject, voor, tijdens en na de

Om invulling hieraan te geven zijn de politieke en maatschappelijke groeperingen uitgenodigd de bijeenkomst bij te wonen. Na inleidingen van de initiatiefnemers, Rabin Parmessar (NDP) Gregory Rusland (NPS) en Ronnie Asabina (BEP), is met de vertegenwoordigers van de organisaties gediscussieerd over het waarom, de structuur, draagkracht en mandaat van het toen nog op te richten platform. Staan de de bijeenkomst die goed was vertegenwoordigd is de jurist, ex minister en voormalig voorzitter van het onafhankelijk Kiesbureau, Jennifer van

Naast Silos komen in het bestuur van het platform vertegenwoordigers van politieke organisaties en maatschappelijke organisaties, die binnen twee weken een vertegenwoordiger zullen afvaardigen, waarna die aan de samenleving bekend worden gemaakt. De verantwoording van de controle werkzaamheden van het AFP, zal plaatsvinden in een reguliere structuur van een plenaire bijeenkomst van alle bij het platform aangesloten organisaties en het publiek.

NoodzaakUit de inleidingen en de discussie is voort gekomen dat, dit geen nieuw initiatief is en de noodzaak daarvan bij elke gehouden verkiezing is gebleken, maar de toen genomen initiatieven om veelal partij politieke en andere redenen niet van de grond is gekomen. De noodzaak wordt met name ingegeven door de vele misstanden, gebreken tot frauduleuze handelingen, die elk keer weer een negatieve impact hebben op het verkiezingsproces. Hiervan getuige de vele documentaties die door de Jaren heen zijn samen gesteld door verschillende verkiezingsautoriteiten, zoals het Centraal Hoofdstembureau en het Onafhankelijk kiesbureau, maar ook rapportages van onafhankelijke buitenlandse waarnemers, de media en het publiek. Dit ongeacht het politiek regiem en politieke overheid die op dat moment verantwoordelijk zijn voor de organisatie en controle van de verkiezingen.

Er is benadrukt dat dit initiatief een maatschappelijke verantwoordelijkheid is, waar met name politieke partijen die dingen naar de stem van de kiezer om regeermacht te verwerven een commiterende verantwoordelijkheid in hebben.

“Wij waren jong en onervaren, maar Julian sprak Spaans en ik ook. Hij met een rollende r, echt heel mooi, en daar wilde hij iets mee doen. Uiteindelijk heeft hij het voor elkaar gekregen dat we samen een programma mochten maken bij Radio Rapar”, vertelt Roy Khemradj. Suriname stond aan de vooravond van de onafhankelijkheid en bij dat streven paste geen muziek uit Amerika, Nederland of andere delen van West-Europa. Dat was in elk geval de gedachte die in Julian en Roy leefde. Dus bouwden ze iedere zondagavond een feestje op

Gloria Bottse leerde Julian kennen in Paramaribo, toen ze op stap was met vrienden. Het was de tijd van het afro-kapsel en de broeken met wijde pijpen. Gloria deed ook mee met die trend. Volgens Julian leek ze op de Amerikaanse activiste Angela Davis, maar ze had geen idee wie dat was. Dus spoorde Julian haar aan om over die vrouw te gaan lezen. Veel later in de vriendschap voerde ze heftige discussies met hem over zijn boek ‘Het komt nooit meer goed.’ Dan daagde hij haar uit om naar de feiten te kijken. “Mede door hem ben ik kritischer geworden op de samenleving en hoe wij als Surinamers met elkaar omgaan”, merkt ze op.

Marcel Febis en Julian hebben elkaar ontmoet in de 2e klas van de A.R. Leeuwinschool. In hun vrije tijd zagen ze elkaar regelmatig bij een vaste hangplek; voor de deur van het ouderlijk huis van Marcel aan de Rust en Vredestraat. Zo ontstond een clubje, onder meer met Eugène ‘Froktu’ Vreugd. Die vriendschap tussen hen is tot de dood gebleven want in maart van dit jaar overleed ook ‘Froktu’ aan een ongeneeslijke ziekte. Bij al dat verdriet weet Marcel toch de leuke herinneringen op te roepen. Zoals hun bezoekjes aan bar/discotheek Knock-Out aan de Drambrandersgracht. Daar dansten ze op schuifelnummers of een liedje met een uptempo beat. Ook de bijlegfuifjes op de erven van goede vrienden waren leuk. “We lieten palen in de grond slaan, maakten een dak van zinkplaten, lieten een DJ komen, en we hadden een feestje”, zegt hij lachend.

Maar Roy, Gloria en Marcel kennen ook de domper die het geluk van Julian in Paramaribo heeft overschaduwd: de minachting en de aanhoudende discriminatie door vele stadscreolen en soms ook andere Surinamers. Julian worstelde met een gevoel van uitsluiting. Zijn kritische blik op personen en op de maatschappij was niet alleen een uiting van zijn persoonlijkheid, maar ook een manier om zijn frustraties te kanaliseren, en aandacht te vragen voor die ongelijkheid. Dat was ook het belangrijkste thema van zijn eerste boek ‘Ja, ik ben een Marron’ uit 1974.  “Ik voelde zijn pijn en ik begreep zijn strijd”, zegt Roy. “Vanuit het perspectief van de slavernij werd er neergekeken op de Marrons. En eerlijk gezegd gebeurt dat soms nog steeds. Bovendien hebben de mensen in de stad nauwelijks kennis van de Marrongeschiedenis. Daar is door opeenvolgende regeringen weinig aandacht voor geweest.” 

Gloria begrijpt dat en ze verwerpt die discriminerende houding. Hoe durven Surinamers, waar ook ter wereld, te praten over discriminatie, terwijl ze meesters zijn in het discrimineren van de Marrons in eigen land, vraagt ze zich af. Maar ze wil ook naar binnen kijken en dat Marrons en andere zwarte mensen intern orde op zaken stellen. Onlangs kwam ze van een zakelijke afspraak en iets na middernacht zag ze Marronjongeren, niet ouder dan 13, over straat lopen. “Dat doen wij”, zegt ze met luide stem. “En Julian zou er ook iets van gezegd hebben.”

Dit brengt Marcel weer terug naar zijn jeugd in de wijk Frimangron, waar ook enkele Marronjongeren woonden. Er was toen meer sociale controle en ouderlijk gezag, vindt hij. Had je als kind kattenkwaad uitgehaald, dan was er altijd wel iemand die het aan je ouders ging vertellen. Daarna werd je meteen gecorrigeerd. “De tijden zijn wat dat betreft veranderd”, zegt hij klagend. Verder vindt hij dat er inderdaad binnen de Marrongemeenschap uitdagingen zijn die aangepakt moeten worden. Tegelijkertijd moeten we voorzichtig zijn met generalisaties, zegt hij. Want niet alle stadscreolen discrimineren Marrons en niet alle problemen van Marrons zijn te wijten aan interne factoren. Discriminatie en racisme is het probleem van alle Surinamers. Niemand uitgezonderd.

Wat blijft is de herinnering aan Julian en wat hij met zijn talenten heeft bereikt. Onder meer cumlaude afgestudeerd in de sociale psychologie, schrijver van 13 boeken, radiopresentatator, columnist bij verschillende kranten, uitgever van het literaire tijdschrift Black Flash, organisator van MEP-festivals (Multi Etnisch Podium), directeur bij Stichting De Verlichting, projectleider van een leesbevorderingscampagne in Nederland, projectleider van het RIS-project (Reparatie intellectuele schade) in Suriname, Schaakcoach in Nederland en Suriname, en benoemd tot Officier in de Ere-Orde van de Palm. “Meesterlijk vond ik het RIS-project. En de manier waarop hij dat heeft opgezet was fenomenaal”, zegt Roy. “Terecht dat hij een onderscheiding heeft gekregen.”

“Ik wist dat hij ernstig ziek was, maar zijn overlijden heeft mij diep geraakt”, zegt Gloria. “Vorig jaar nodigde hij me nog uit op zijn verjaardag in Nederland. Hij zei: ‘Kom je mijn laatste verjaardag vieren?’ Ik schrok toen heel erg. Daarna ging ik even zitten, maar hij was er nuchter onder.” Gloria hoopt dat we zijn lijn kunnen voortzetten door eerlijk te zijn over maatschappelijke fouten. En ook dat we nieuwe critici mogen verwelkomen die op feiten gebaseerde kritiek geven. “En niet op emoties”, voegt ze er aan toe.

Stuart Kensenhuis

De zangeres en actrice droeg roze als een zachte knipoog naar haar personage uit “Wicked”, Galinda Upland, ook wel bekend als Glinda the Good. Ariana Grande arriveerde vrijdag in stijl op de marmeren vloeren van het Trocadéro met haar “Wicked”-collega Cynthia Erivo in Parijs.

Er gaan geruchten dat de zangeres zal optreden tijdens de openingsceremonie van de Olympische Spelen van 2024 in Parijs, maar daarvoor nam ze even de tijd om te poseren voor foto’s met de Eiffeltoren op de achtergrond.

Grande droeg een mouwloze roze jurk tot op de enkels van de Amerikaanse ontwerper Thom Browne met een strikdetail

Lady Gaga en Celine Dion waren ook te zien in de ceremonie, langs de rivier de Seine met de traditionele parade van atleten van 206 nationale Olympische comités op bijna 100 boten .

Na de release van haar nieuwste album, “Eternal Sunshine,” in maart, heeft Grande haar aandacht verlegd naar de promotie van haar aankomende film “Wicked,” waarin ze samen met Erivo speelt. Om de film te promoten, onthulde Universal Pictures donderdag een smaragdgroene trein die over de

Het langverwachte liefdesverhaal van Ajay Devgn en Tabu, ‘Auron Mein Kahan Dum Tha’, zal op 2 augustus in de bioscoop verschijnen. Omdat de verwachting om de chemie tussen Ajay Devgn en Tabu in Neeraj Pandey’s ‘Auron Mein Kahan Dum Tha’ te zien elke dag toeneemt, hebben de makers een kort liefdesverhaal uitgebracht via hun nieuwste videoclip, Tuu.

Het nummer toont jonge en groeiende liefde met de levendigheid van festiviteiten, vangt verschillende festivals, van Janmastmi tot Holi, en illustreert de zeven stadia van liefde.

Destiny’s Child bracht in 1999 hun doorbraakalbum uit, maar de dames laten de muziekscene nog steeds springen, springen. Ja, het is 25 jaar geleden dat de groep hun tweede studioalbum, “The Writing’s on the Wall,” uitbracht in de VS op 27 juli 1999, bij Columbia Records.

Het project met 16 nummers werd een van de bestverkochte R&B-albums in de geschiedenis en katapulteerde de zangers naar het nationale podium. De vier vrouwen achter het meesterwerk – Beyoncé, Kelly Rowland, LaTavia Roberson en LeToya Luckett – drukten hun stempel op meer dan alleen muziek.

Achteraf gezien legde het tweede album de basis

Voorafgaand aan het 25-jarig jubileum van het album interviewde het USA Today Network Mathew Knowles, Beyoncé’s vader en de manager van de groep destijds, evenals een reeks vooraanstaande producers, muzikanten en culturele experts die betrokken waren bij “The Writing’s on The Wall”, nauw samenwerkten met Destiny’s Child of getuige waren van de impact van deze geliefde groep.

Tijdens een recent interview met Rolling Stone sprak Spice over haar vriendschap met de 6 God. “We zaten in de jet en zeiden: ‘Wacht, Drake vliegt ons weg? Gag. Toen we hem zagen, dacht ik: ‘Nee, dit is gek.’ Hij is er gewoon. Er zijn gekke willekeurige mensen om ons heen en hij mengt zich er gewoon op de een of andere manier in.”

De ‘Deli’-rapper zegt dat ze hoopt in de toekomst muzikaal met Drake te werken. Ze vertelt dan over hun huidige vriendschap. “We praten, maar we hebben nooit echt een soort beste-vrienden-shit gehad. Hij is enthousiast over

Als haar wordt gevraagd naar de strijd tussen Drake en Kendrick Lamar, zegt ze: “Ik ben een muziekliefhebber. Dus ik waardeer de sport ervan, ik vind het echt cool.”

Drake kreeg in augustus 2022 een zwak voor Spice, met haar doorbraakhit “Munch (Feelin’ U).” Ze sprak eerder over hun eerste interactie samen. “Het was zo cool om met hem samen te werken. Hij is echt heel aardig en respectvol. We gingen naar OVO Fest. Het was spannend omdat het zijn eerste keer was dat hij in Toronto optrad, denk ik in een paar jaar. Het was

Achter elkaar kwamen luxemerken in de afgelopen weken met tegenvallende verkoopcijfers. Burberry en Hugo Boss halveerden dit jaar bijna in beurswaarde. Wat is er aan de hand in de wereld van de royale uitgaven?

De hoge kortingen op artikelen van dure merken als Burberry en Versace in Chinese webshops zijn een veeg teken voor de branche, meldde de Britse zakenkrant Financial Times deze maand. Na het einde van de coronacrisis beleefden deze bedrijven vette jaren, maar inmiddels verkopen luxe spullen een stuk moeizamer. Dat uitte zich de afgelopen twee weken in de kwartaalcijfers.

Kledingmerk Burberry, horlogeverkoper Swatch en wijn- en

Een deel van de onverkochte producten werd weggegooid of vernietigd: in 2018 gaf Burberry toe ruim 30 miljoen euro aan parfums, kleren en accessoires te hebben verbrand. Na een golf van kritiek beloofde het bedrijf hiermee te stoppen.

Tijdens de Corona-pandemie begonnen sommige merken hun producten te verkopen via externe webwinkels, om hun bereik te vergroten. Het zijn deze winkels die in