Wayne Telgt, lijsttrekker van OPTSU

Het centraal bestuur van de Surinaamse Partij van de Arbeid (SPA) heeft zaterdagavond vicevoorzitter Wayne Telgt voorgedragen als lijsttrekker van OPTSU. Deze voordracht werd door voorzitter Joyce Williams aan de vergadering voorgelegd en is breed gedragen door de structuren. Dit meldt de partij in een verklaring. Afgevaardigden van de SPA uit alle delen

van het land waren aanwezig op de structurenvergadering. Eerder had de OPTSU te kennen gegeven het liefst Williams als lijsttrekker te hebben.

Tijdens deze bijeenkomst gaf voorzitter Williams een verslag over de afgelopen periode, waarin de partij verschillende overwegingen heeft gemaakt over de samenwerkingsverbanden in aanloop naar de verkiezingen van 25 mei. Uit deze overwegingen is besloten tot een samenwerking binnen de partijcombinatie OPTSU. Tijdens de vergadering werden hier vragen over gesteld, waarop uitvoerig is ingegaan. De aanwezige structuren hebben zich na deze toelichting volledig achter de samenwerking geschaard en hun zegen gegeven, met de nadrukkelijke voorwaarde dat de SPA haar eigen identiteit behoudt en trouw blijft aan haar ideologie.  Na de stemming bedankte Telgt de structuren voor hun vertrouwen en benadrukte hij dat er hard gewerkt zal moeten worden in de komende periode. "Wij zullen in elke buurt onze boodschap helder moeten uitleggen, zodat kiezers precies weten hoe zij ons op het stembiljet kunnen vinden. We zullen de SPA zodanig positioneren dat onze standpunten duidelijk naar voren komen en brede ondersteuning krijgen."  "Het moet voor iedereen duidelijk zijn dat de SPA een sterke partij is en dat niemand erin zal slagen om verdeeldheid te zaaien binnen onze beweging," zei Williams bij de afsluiting van de structurenvergadering. Samen met andere partijleiders sprak zij haar volledige steun uit voor Telgt als lijsttrekker. 

Frits Bolkestein (Foto: Defensie NL)

Recent overleden in Nederland drie politieke mastodonten. Frits Bolkestein (91) en Frits Korthals Altes (93) van de VVD en Hans van den Broek (88) van het CDA. Ze overleden opvallend kort na elkaar, respectievelijk op 17, 19 en 22 februari 2025. Necrologieën belichten dan de binnenlandse en buitenlandse politieke gebeurtenissen waarbij deze oud-ministers betrokken zijn

geweest. 

Bolkestein was ook lange tijd fractieleider van de VVD in de Kamer. Dat Bolkestein en vooral Van den Broek zeer betrokken waren bij de politieke ontwikkelingen van de jaren ’80 en ’90 in Suriname, haalt natuurlijk de krantenkolommen niet. Daarom dit artikel waarin dat klein beetje ‘Suriname’ belicht wordt.

Fel protest

Het nieuws dat Bolkestein was overleden, riep voor velen meteen herinneringen aan zijn uitspraak dat Suriname een roversnest is. Bolkestein, toen fractieleider van de VVD, werd in maart 1996 geïnterviewd door NRC. Aanleiding was een bezoek aan het veelkleurig Zuid-Afrika waar hij nieuwe ideeën had opgedaan voor het multiculturele Nederland.

‘Hoe moeten we omgaan met onze Antilliaanse jongeren? Hebben we niets geleerd van Suriname? Wordt het geen tijd voor een echte Marokkaanse zuil in Nederland? Allemaal vragen die in dat interview de revue passeerden.

Over Suriname zei hij: ‘Hebben we dan niets geleerd van Suriname? Iedereen die wat kon in Suriname zit in Nederland. Dat land is nu vervallen tot een roversnest. Willen we dat nou ook met de Antillen laten gebeuren? Het kan toch niet zo zijn dat Nederlandse politieke idealen uitlopen op een verloedering van de Antillen? Net zoals die uitgelopen zijn op een verloedering van Suriname. Wij hebben Suriname geabandonneerd. Den Uyl noemde dat zijn grootste daad maar het is een intens droevige situatie.’ De ‘Suriname een roversnest’-uitspraak van Bolkestein leidde natuurlijk tot verontwaardigde reacties binnen de Surinaamse gemeenschap in Nederland en bij de regering-Venetiaan in Paramaribo. Abusievelijk noemde ik afgelopen woensdag in het radioprogramma ABC Actueel de regering-Wijdenbosch. Correct was wel dat Subhas Mungra, toen minister van Buitenlandse Zaken – waar is de man gebleven? – de de kwalificatie van zijn land niet kon laten passeren. Ook ging de Surinaamse ambassadeur in Den Haag, Evert Azimullah een kopje koffiedrinken met VVD-Suriname woordvoerder Frans Weisglas.De Antilliaanse schrijver Frank Martinus Arion, partner van de Surinaamse dichter en cultureel antropologe Trude Guda kwam daags na het NRC-interview met Bolkestein met een felle reactie in een radiocolumn. ‘Gevaarlijk en misdadig’ vond hij dat Bolkestein de verloedering alleen bij Suriname legt (‘en straks bij de Nederlandse Antillen’). ‘U suggereert dat toen Suriname door Nederland werd bestuurd het daar een paradijs was. Of in de 20 jaar van het Statuut. Met uw suggestie handhaaft u de visie van het superieure Nederland tegenover het minderwaardige Suriname’, aldus Frank Martinus Arion. Bolkestein liet alle kritiek gelaten over zich heen komen, maar nam zijn woorden niet terug. Ook bood hij geen excuses aan. In tegendeel. Hij lanceerde een plan voor terugkeer van Surinaams kader in Nederland om een halt te roepen aan de verloedering van Suriname. Ook spande hij zich in voor de politieke zichtbaarheid van gewortelde nieuwe Nederlands in Den Haag. Zo was Bolkestein die de Surinaamse Patricia Remak uit Amsterdam Zuidoost, ontdekte en begeleidde naar het Kamerlidmaatschap – ook hier: waar is deze dame gebleven?

Militair ingrijpen in Suriname

De bewindsman die het meest te maken had met het dossier Suriname, was Hans van den Broek, minister van Buitenlandse Zaken in drie kabinetten-Lubbers, tussen 1982 en 1993. Al in mei 1983 ontmoette Van den Broek in de Braziliaanse hoofdstad legerbevelhebber Bouterse. Hij maakte deel uit van de Surinaamse delegatie onder leiding van premier Errol Alibux. Met de toenmalige Braziliaanse president João Figueiredo vonden besprekingen plaats over aankoop van wapens voor het Surinaamse leger.  Van den Broek was  in Brazilië ter voorbereiding van een bezoek dat premier Lubbers, vergezeld door Van den Broek door Midden-en Zuid-Amerika zou maken. Op deze reis zouden onder meer El Salvador, Colombia, Venezuela en Brazilië worden aangedaan. Bouterse en Van den Broek spraken af dat Nederland en Suriname aan een dialoog zouden werken.

Een jaar later, in september 1984 – Bouterse had premier Alibux inmiddels vervangen door Wim Udenhout – ontmoette Van den Broek de Surinaamse premier in New York in de marge van de jaarlijkse VN-vergadering. Dat gesprek ging over het inhoudelijk pad naar de terugkeer van democratie in Suriname. Nadat dit het geval was met de verkiezingen van november 1987 en na het aantreden van de regering-Shankar, bezocht Van den Broek als eerste Nederlandse bewindsman in maart 1988 Suriname, als teken van de herstelde bilaterale betrekkingen. De hele Nederlandse pers vloog mee voor verslag van dit markant en historisch bezoek. Ik mocht niet mee. Na de Decembermoorden van 1982 kreeg ik geen visum. Ik werkte behalve voor de NOS ook voor de Wereldomroep en was in de ogen van de militaire machthebbers kennelijk ‘subversief’ en ‘destabiliserend’, bezig. Dus wachtte ik als enige journalist op Schiphol om de uit Suriname teruggekeerde Van den Broek te interviewen. Daar had hij helemaal geen zin in met de opmerking “Moet ik voor de zoveelste keer weer hetzelfde verhaal vertellen?”. Toen ik hem mijn situatie uitlegde, kreeg ik een van de mooiste interviews die ik mij herinner. Twee maanden later, in juli 1988, bezocht Piet Bukman van Ontwikkelingssamenwerking Suriname. Ik mocht eindelijk na 6 jaar mee, maar wel met een brief van de Surinaamse consul waarmee ik mij op Zanderij moest aanmelden bij de MP. De Kerstcoup van 1990, ervoer Van den Broek als een stevige tegenslag na al zijn inspanningen voor het herstel van de democratie in Suriname. Toen in 1991 de democratie weer hersteld was met het aantreden van de regering-Venetiaan I, sprak Van den Broek zich in een Kamerdebat openlijk uit voor gewapend ingrijpen in Suriname.  Hij zei letterlijk: “Indien het Nationaal Leger in Suriname zich opnieuw meester zou maken van de democratie of een calamiteuze ontwikkeling in deze richting zich zou voordoen, en als een democratisch gelegitimeerde regering om bijstand vraagt, dan kan ik nu niet zeggen dat een positief antwoord bij voorbaat zou zijn uitgesloten.’ Premier Lubbers en Relus ter Beek (Defensie) haastten zich om hier afstand van te nemen. De stoere uitspraak van Van den Broek was natuurlijk een waarschuwing aan het adres van Desi Bouterse.

Copa-onderzoek

Frits Korthals Altes was van november 1982 tot november 1989 minister van Justitie in het eerste en tweede kabinet-Lubbers. Hij kreeg te maken met de aanloop van het veelbesproken ‘Copa-onderzoek’ naar omvangrijke drugstransporten van Suriname naar Nederland met betrokkenheid van Bouterse. NRC onthulde dat de CRI, de Centrale Recherche Inlichtingendienst (Justitie) niets met informatie had gedaan die de Rotterdamse politie hierover had doorgespeeld. Korthals Altes werd beschuldigd van het bewust achterhouden van informatie, maar ontkende het bestaan van die informatie in een pittig Kamerdebat, want veel politici roken een kans om Bouterse aan te pakken. Pas nadat Ernst Hirsch Ballin Korthals Altes’ opvolger werd zette hij het ‘Copa-onderzoek’ met voortvarendheid op de rails.

Niet onvermeld mag blijven dat drie politieke mastodonten van het CDA, Ruud Lubbers, Hans Van den Broek en Ernst Hirsch Ballin, zich vanaf begin jaren ’90 enorm hebben ingezet voor versterking van democratie en rechtstaat in Suriname, met onder meer een hulpprogramma zoals vastgelegd in het Bonaire-akkoord van 1992, als ook het plan voor een nieuwe relatie met Suriname in de vorm van een Gemenebest.Roy.khemradj@gmail.com

De Brantimakkaweg zondagmorgen. De aanpak van het ministerie van Openbare Werken van zaterdag heeft geen zoden aan de dijk gelegd. (Foto's: Tra Fas De)

Het is weer raak aan de Brantimakkaweg bij Weg naar Zee: Het zeewater is vanmorgen opnieuw door de kleidammen binnengedrongen op land. De boeren lijden enorme schade en bewoners zijn tijdelijk geïsoleerd omdat de enige

verbinding naar de hoofdweg onbegaanbaar is of deels is weggespoeld.  De dam is 3 dagen geleden doorgebroken. Ingrijpen van de overheid heeft niet veel zoden aan de dijk gelegd. De situatie is nog even erg vandaag.

In een persbericht informeerde het Kabinet van de President zaterdag: "De regering, inclusief het ministerie van Openbare Werken (OW), is op donderdag 27 februari geïnformeerd over een ernstige dambreuk te Weg naar Zee. Deze situatie heeft geleid tot verontrustende omstandigheden, die directe actie vereisten om de veiligheid en de leefbaarheid van de omgeving te waarborgen." De overheid heeft een graafmachine ingezet "bedoeld om de

waterstroom in te dammen en de schade te beperken, zodat verdere complicaties worden voorkomen. Het ministerie van Openbare Werken heeft prioriteit gegeven aan het stabiliseren van de situatie, om verdere schade aan infrastructuur en eigendommen te vermijden."

Delen van de weg, huizen en terreinen aan weerskanten van de weg zijn echter nog steeds onderwater. Groente- en pluimveeboeren lijden enorme schade. Buizen die gisteren waren gelegd om het water weg te geleiden zijn weggespoeld. Een paal met (internet)kabels valt bijna op de weg. Na het wegtrekken van het water zijn de sporen van snelle erosie en diepere gaten achtergebleven. De weg is niet begaanbaar. De aanpak van OW heeft slechts enkele uren stand gehouden.

Zondag is de situatie niet veel veranderd. Er was minder water over de weg maar door de hoge waterstand in de morgenuren is het zeewater weer op de weg gekomen. Aan de Brantimakkaweg is de erosie van de weg nog gaande. De graafmachine staat vandaag werkeloos geparkeerd bij de gapende gaten en de onbegaanbare weg. Bij het bedevaartsoord op het uiterste punt van Weg naar Zee is er betere bescherming: Een dijk van bouwafval beschermd de weg tegen de ruige zee. Het bedevaartsoord beschermt zichzelf met een hoge stenen dijk die versterkt en onderhouden wordt met donaties.

De bewoners van het gebied zitten met de handen in het haar. Het probleem doet zich al jaren voor. Er is geen structurele oplossing. President Chan Santokhi beloofde bij een recent bezoek dat er een dijk gebouwd zal worden. Hij zou eind februari terugkeren, maar dat is niet gebeurd. Het bericht dat gisteren is gepubliceerd door het Kabinet van de President is intussen achterhaald. Er is geen sprake van een oplossing.

Carlo Jadnanansing

In vrijwel alle statuten van een (naamloze) vennootschap vindt men een clausule over de wijze van stemming, bijvoorbeeld: stemming over zaken geschiedt mondeling en die over personen met ongetekende gesloten briefjes tenzij de voorzitter met instemming van alle aanwezige en vertegenwoordigde aandeelhouders een andere wijze van stemming bepaalt.

Opgemerkt wordt dat er geen wettelijke verplichting bestaat over de wijze

van stemming. In de literatuur bestaat er overeenstemming op dit punt in die zin dat indien er geen regeling in de statuten staat de stemming zowel over personen als zaken mondeling mag geschieden.  De Algemene Vergadering van Aandeelhouders (AvA) is echter bevoegd tot afwijking afhankelijk van het voorgelegde geval. Het kan namelijk voorkomen dat men uit respect voor een of meer personen besluit tot een schriftelijke stemming, terwijl dat statutair niet verplicht is. 

Op elke jaarvergadering van een naamloze vennootschap is een van de standaard onderdelen van de agenda: benoeming of herbenoeming van commissarissen. Daaronder staat veelal vermeld: de volgende personen

... stellen zich herkiesbaar. Deze laatste term is m.i. niet geheel juist en ik adviseer deze te vervangen door: herbenoembaar. In vennootschappen waar ik de functie lid van de Raad van Commissaris (RvC) heb vervuld, is hierop gewezen maar kreeg als antwoord dat alle andere N.V.’s op hun agenda plaatsen: herkiesbaar. Men kiest er dan voor niet als een vreemde eend in de bijt beschouwd te worden. Dus verschijnt er op de agenda: herkiesbaar.

De kanttekening hierop is dat het laatstgenoemde woord afgeleid is van kiezen. Dit betekent dat er een keuze moet zijn tussen meerdere mogelijkheden. Bij de voordracht van een commissaris is het echter zo dat steeds één persoon door de vennootschap wordt voorgedragen. Het is dus m.i. geen kwestie van kiezen, maar van benoemen. Ik ben van mening dat er daarom geen stemming plaatsvindt, aangezien stemming een keuzemogelijkheid inhoudt. Bij benoeming is er echter geen keuze, maar bestaat de mogelijkheid dat de AvA het niet eens is met de voordracht en daarom te kennen geeft er tegen te zijn.

Dit betekent dat als de meerderheid tegen de voordracht is, de functionaris niet benoemd wordt. Dit is dan niet het resultaat van een stemming, maar een wijze van besluitvorming. Dit laatste gebeurt inderdaad veelal middels stemming, maar er zijn ook andere vormen van het nemen van beslissingen. Als wij naar onze Marronlandgenoten kijken, is de traditionele vorm van besluitvorming de krutu. 

In ons verenigingsrecht is acclamatie een geaccepteerde vorm van het nemen van beslissingen. Toegegeven moet worden dat - anders dan de auteur - sommigen acclamatie ook beschouwen als een wijze van stemming. Maar dat doet geen afbreuk aan de stelling dat het bij stemming gaat om een keuze tussen meerdere personen. In de praktijk is gebleken dat de leiding van de vergadering aan de AvA pleegt te vragen of deze er geen bezwaar tegen heeft dat de benoemingsprocedure niet schriftelijk, maar mondeling geschiedt. Deze vraag is onnodig, omdat er m.i. geen sprake is van stemming.

In de praktijk komt het veelal voor dat de voorzitter van de vergadering in afwijking van het statutaire voorschrift aan de AvA vraagt om de (her)benoemingsprocedure niet schriftelijk maar mondeling te doen plaatsvinden. Over het algemeen wordt de goedkeuring van de AvA verkregen, omdat het duidelijk is dat de desbetreffende kandidaat toch zal worden benoemd, ondanks de wijze van stemming.

De goedkeuring van de AvA is alleen maar geldig indien deze unaniem beslist. Indien slechts één aanwezige uit bijvoorbeeld 300 aandeelhouders een schriftelijke stemming verlangt, moet zulks geschieden. De schriftelijke stemming heeft tot gevolg dat de vergadering onnodig wordt opgehouden omdat stembriefjes gedistribueerd moeten worden met bijbehorende procedures die de vergadering soms langer dan een uur kunnen vertragen, terwijl de uitslag van tevoren vaststaat.

Indien men met mij de herbenoeming niet als een stemming ziet, is er geen probleem. Er hoeft dan geen goedkeuring van de AvA gevraagd te worden. Indien de gangbare opvatting gevolgd wordt, moet de omslachtige schriftelijke stemming geschieden. Het gevolg is dat een belangrijk deel van de aanwezigen zo geïrriteerd raakt hierover dat zij de vergadering verlaten en verkiezen om niet deel te nemen aan de nog te behandelen agendapunten.

De door mij verdedigde opvatting kan alleen op verantwoorde wijze in de praktijk gebracht worden als deze door de jurisprudentie wordt gehonoreerd. Ik wil wel aan alle vennootschappen – die de bepaling van mondelinge stemming over zaken en schriftelijke over personen in hun statuten hebben – meegeven deze te laten wijzigen. De kosten hiervoor zijn minimaal terwijl het oponthoud van een vergadering waarop veelal personen met een drukke agenda aanwezig zijn, voorkomen wordt. De enige verliezers zijn in dit geval personen die er een sadistisch genoegen in scheppen de duur van vergaderingen te verlengen!

Carlo Jadnanansing

President van Guyana Mohamed Irfaan Ali spreekt de 79e Algemene Vergadering van de Verenigde Naties toe op het VN-hoofdkwartier in New York, VS. (Archieffoto: Reuters)

De Guyanese president Irfaan Ali zei zaterdag dat een patrouille van de Venezolaanse kustwacht eerder op de dag Guyanese wateren was binnengevaren en een uitvoerschip in een offshore-olieveld onder beheer van Exxon Mobil  had benaderd.

De buurlanden zijn verwikkeld in een langdurig geschil over welk land eigenaar is van het 160.000 vierkante kilometer grote Esequibo-gebied. Dit geschil is het onderwerp van een lopende zaak bij het Internationaal Gerechtshof (IGH).

Het noordwestelijke deel van het blok, dichtbij Venezuela, verkeert nog steeds in overmacht omdat de Exxon Group de exploratie daar niet heeft kunnen voltooien.

"Tijdens deze inval naderde het Venezolaanse schip verschillende schepen in onze exclusieve wateren, waaronder de FPSO Prosperity", aldus Ali in een verklaring.

De Venezolaanse regering ontkende de beschuldigingen van Ali en beweerde dat de wateren die zij binnenvoeren geen deel uitmaakten van het Guyanese grondgebied, aangezien het

om een ​​maritieme zone ging die nog moest worden afgebakend volgens het internationaal recht.

"Irfaan Ali liegt ronduit als hij beweert dat eenheden van de Venezolaanse marine het grondgebied van Guyana schenden", aldus de Venezolaanse regering in een verklaring op Telegram.

Guyana heeft de Venezolaanse ambassadeur ontboden om met zijn minister van Buitenlandse Zaken te spreken en de ernstige bezwaren van Guyana te bespreken. Ook is de ambassade in Caracas geadviseerd om een ​​formele klacht in te dienen bij Venezuela, voegde Ali toe.

Guyana zal dit incident ook formeel melden bij het IGH en zal samenwerken met internationale partners zoals de intergouvernementele organisatie CARICOM, zo staat in de verklaring.

De Guyanese regering heeft ook niet nader genoemde luchteenheden ingezet, voegde Ali toe.

Venezuela verzocht Guyana om te stoppen met het omzeilen van de overeenkomst van Genève, verwijzend naar een verdrag uit 1966 om het grensgeschil op te lossen, en vroeg het land om "zijn toezeggingen na te komen om een ​​oplossing te zoeken."

De Organisatie van Amerikaanse Staten (OAS) veroordeelde de Venezolaanse inval in "Guyana's internationaal erkende maritieme grondgebied".

Het incident was een schending van Guyana's grondgebied, meldde het Amerikaanse Bureau voor Westelijke Hemisfeer Zaken op X. "Verdere provocatie zal gevolgen hebben voor het regime van Maduro", voegde het toe.

Suriname en China werken samen aan een haalbaarheidsstudie voor de drinkwatervoorziening in het binnenland.

In dit kader bracht op 21 februari een delegatie van de Chinese ambassade, bestaande uit counselor Jia Jinyi en ambassaderaadslid Yang Fan, een bezoek aan minister David Abiamofo van Natuurlijke Hulpbronnen.

Tijdens de bijeenkomst bevestigde de Volksrepubliek China haar bereidheid om Chinese experts de studie te laten uitvoeren.

Indien uit de studie blijkt dat het project haalbaar is, zullen beide landen een aparte overeenkomst ondertekenen voor de daadwerkelijke uitvoering.

De financiering van de haalbaarheidsstudie komt voort uit een subsidie binnen de economische en technische samenwerkingsovereenkomst tussen Suriname en

China, die in 2016 werd ondertekend.

ABOP voorzitter, vicepresident Ronnie Brunswijk, in een wit pak gestoken op de massameeting te Nieuw Weergevondenweg zaterdagavond. Hij was daarvoor 5 dagen in gebed.

ABOP voorzitter, vicepresident Ronnie Brunswijk, voelt zich energiek. Hij heeft vijf dagen gevast en is in gebed gegaan om God kracht en zegen te vragen. Brunswijk zei op een druk bezochte massameeting te Nieuw Weergevondenweg zaterdagavond

dat hij 39 jaar leden een openbaring heeft gehad over een berg. De tijd daarvoor is nu aangebroken. Hij heeft zich gereinigd en kracht gevraagd om verkiezingswinst te kunnen behalen.

Brunswijk deelde zijn gehoor mee dat hij zich goed voelt en volgehouden heeft om vijf dagen niet te eten. Hij had zich teruggetrokken voor gebed, maar zegt daar geen geheim van te maken. Hij heeft zelf video's erover vrijgegeven omdat hij ervoor uitkomt dat geestelijke reiniging nodig is. De politicus verscheen op de massameeting in de opperste stemming in een wit pak gestoken. Hij wil hiermee uiting geven aan zijn

vredig gevoel.

"Ik ben voorbereid om over te nemen", zei Brunswijk. Hij is er klaar voor om het land op een hoger niveau te brengen. Brunswijk voorspeldde dat ABOP zal winnen op 25 mei. "ABOP sa wini, ABOP sa wini". Ook secretaris Marinus Bee (Assembleevoorzitter) zei dat de partijleider God heeft gebeden voor geestelijke rust en om rein de verkiezingen in te kunnen gaan. De partij wordt door God geleid, stelde Bee. Hij voerde aan dat generatie op generatie de achterban in armoede leeft. In deze situatie moet er verandering komen. De armoede moet worden aangepakt.

Brunswijk voerde aan dat hij uit eigen zak zoveel mensen heeft geholpen. Wij gaat voor een systeem waar mensen in acute nood naar het ministerie van Sociale Zaken en Volkshuisvesting kunnen gaan voor hulp. Daar zal ABOP zich onder andere sterk voor maken naast gezondheidszorg en onderwijs. Brunswijk heeft de volste vertrouwen in dat de ABOP groots uit de verkiezing zal komen. De partij heeft een infocentrum te Nieuw Weergevondenweg in gebruik genomen.

Volgens de Surinaamse president Chan Santokhi heeft zijn voorganger, wijlen Desi Bouterse, hem bij de machtsovername in 2020 aangegeven dat hij niet meer dan drie maanden zou kunnen regeren.

Het feit dat bepaalde NDP-toppers gekleed in camouflage- en neppe militaire pakken rondlopen tijdens propaganda-activiteiten in Suriname, neemt volgens hem niet weg dat zij nog steeds de veroorzakers zijn van de enorme crisis waarin het land in 2020 is overgenomen.

“Ik kan je zeggen wat de gewezen… wijlen… vorige president gezegd heeft: ‘Mi e gi yu drie mun ten… yu now man regeer.’ En kijkt u waar wij nu zijn, we regeren al

langer dan viereneenhalf jaar. En we hebben nooit geld geleend om salarissen te betalen. Iedereen heeft op tijd zijn salaris ontvangen. En dat is wat we doen met die 20 zetels.

En dan komen de veroorzakers van die crisis, de personen die de regeermacht eerder hebben overgedragen omdat ze niet wisten wat ze met het land moesten, zich klaarmaken om het land weer over te nemen. Zich plotseling aandienen als de oplossers.

Wel, mijn mensen, luister en kijk goed naar hen… ze gaan gemaskerd, met camouflagepakken, militaire pakken bij je komen. Maar één ding is zeker: achter hun maskers zijn zij de

veroorzakers van het probleem! Zo moeten wij hen afstraffen op 25 mei 2025”, zei Santokhi, die ook voorzitter van de Vooruitstrevende Hervormingspartij (VHP) is, tijdens een Ondro Oso-vergadering in Nieuw Amsterdam, Commewijne.

Het dragen van zogenaamde militaire pakken blijkt de laatste tijd een echte mode te zijn geworden in de Surinaamse politiek. Aangezien het groene camouflagetenue van de Landmacht van het Nationaal Leger, net als dat van de overige krijgsmachtsdelen, bij wet beschermd is, gebruiken de politici oude/niet meer geldige camouflagestoffen of stoffen die elders door legers in het buitenland worden gebruikt.

Enkele bekende politici die dit doen, zijn: Ronnie Brunswijk en sommige aanhangers, Alice Amafo, Ramon Abrahams, Ingrid Bouterse, Ashwin Adhin en André Misiekaba. Daarnaast is ook criticus en activist Marcel Oostburg soms in een blauwe marinecamouflage te zien, maar dan gecombineerd met een groene baret en verkeerde epauletten. Hierdoor zorgen zij er allemaal voor dat zij de strafbepalingen in de Wet Militair Uniform omzeilen.

In de Wet Militair Uniform zijn regels vastgelegd die het oneigenlijke gebruik van het militaire uniform verbieden. Ook is het verboden dat personen die niet bevoegd zijn, hetzelfde uniform dragen.